Het ging allemaal vrij soepel. Al was ik dat kaartje kwijtgeraakt dat bij de ingechecked bagage hoort. Ik kreeg even beelden door van dat iemand er met mijn troep vandoor zou gaan. Verder in de oude tijd controleerden ze nog wel eens of je met de juiste koffer het vliegveld ging verlaten. Beide waren niet aan de hand dus zit ik hier weer met mijn koffer met al mijn troep achter mij. Ik moet zeggen dat er wat dingen uitelkaar vallen, maar die ga ik dan maar hier achterlaten. Mijn broek heeft betere tijden gehad. Hij was al kapottig op de knie maar dat kan nog door gaan voor mode. Maar nu is de naad in het kruis ook aan het verdwijnen. Dat is toch minder en verder nog een t-shirt dat ook betere tijden heeft gekend. Ik heb de voorraad meuk nog niet aangevuld want dan loop ik er maar mee te slepen. Op de heen reis had ik een leuk gesprek met een jongen die voor het eerst naar een concert was geweest, voor het eerst had gevlogen. De rest vertelde hij niet, misschien was hij ook voor het eerst verliefd. Helaas op de terugtocht had ik dat soort gesprekken niet. Al waren beide transport heren leuk. In Iquitos ging ik in stijl met de motorcarro naar het vliegveld. Ik dacht dat Uber het daar ook deed, dat bleek niet zo te zijn. Dus heeft Fabiola een motorcarro voor mij aangehouden in de calle. Dat bleek een aardige Jose te zijn. Ik heb hem maar een fooi gegeven het was dan nog de helft van de prijs van een normale auto en ik denk ongeveer net zo snel. In het centrum van Iquitos, mede door Femke H. is het daar overal 30 km. Ja ze klagen steen en been, maar feitelijk gaan die motorcarro's die wij tuk tuk zouden noemen toch niet veel harder. Eigenlijk zekers niet. Nou de vlucht er was een beetje turbulentie. Maar het was niet dusdanig dat ik het ik ga nooit meer vliegen regeltje aanklikte. We kregen net als op de heen weg een quinoa reep. Raar spul, het smelt in je mond niet in je hand als je niet kauwt heb je na verloop van tijd een gesmolten niksigheid in je mond. Dus wat moet ik dan weer zeggen over het mondgevoel. Eerst een soort te gare rijst en daarna een soort chocolade melk. Want dat was het smaak effect. Op de luchthaven van Lima had ik een beetje instructie ontvangen over hoe te uberen. Dus lukte het mij daar min of meer op eigen kracht en met behulp van de app een uber te vinden. Ik zit in het zelfde Suite Larco gebeuren. De kamers zijn basic. Nu zit ik helemaal boven in. Ik heb wel een ventilator gevraagd, anders zou het misschien wel heel heet worden. Maar ik zit nu met de deur open en het is prima te doen. Een zondag in Lima.
DIt is zeg maar de staf van het hotel. De dame is Fabiola en meisje helpt met het ontbijt en de jongen housekeeping. Dat klinkt toch nog een beetje en een paar sfeerbeelden van het hotel in Iquitos
Geen opmerkingen:
Een reactie posten