In Arequipa

Maar de fanatieke bloggers vroegen zich nog af hoe die opgraving er uitzag, nou zou dus. Het zijn 5 pyramides. Ze hebben de naam van een Franse Hugenoot, Mateo Salado. Die hier waarschijnlijk zo in de nadagen van de Iquisitie zijn leven ook weer niet helemaal veilig was. De vijfde pyramide weten ze nog helemaal niets van. De andere een weinig meer. 

 Ik heb gisteren op mijn gemak door Arequipa gewandeld en ben daarna met de bus naar Ilo gegaan. In Ilo kwam ik voor een kleine verrassing want de accommodatie bleek een soort van krot te zijn. En er was ook verder niemand te bekennen. Ik ben benieuwd hoe booking hier mee omgaat. Vooralsnog lijken ze de kosten gewoon af te schrijven, maar dan ben ik dan een minder van gediend. Maar we gaan het volgen. Vervolgens moest ik wel een andere locatie vinden. Omdat het al later was en ik niet goed op lette kwam ik in een buitenwijk terecht. De mensen zijn in ieder geval vreselijk aardig, maar ik ga hier wel zometeen weer weg naar een iets centrale plek. Verder stonden er honden op de hoek vreselijk te blaffen één heeft er gebeten in mijn been. Oh god, oh god, straks krijg ik hondsdolheid. Er zit in ieder geval in mijn broek een gat. En je ziet dat ik gebeten ben, maar niet echt diepe wonden. Ofzo, meer een rode plek. Pffff. Nou reden genoeg om zo weg te gaan. Ik moet nog eens bedenken wat ik moet doen tegen mogelijk rabies. Wat een gezeur. Laat ik hier eens bij de receptie gaan vragen wat te doen....... Heel verhaal verder eerst natuurlijk in mijn spaans uitleggen wat er gebeurd was, hier op de hoek, 3 honden. Gingen blaffen, ja nee en die mythe is niet waar. Toen zijn we op de eigenaar afgestapt. Die bleek dan weer bewijzen te hebben dat zijn honden ingeënt zijn. Maar toch was het dan misschien weer beter om toch naar een medische post te gaan. Ja daar kreeg ik dan weer een heel consult over mij heen. Met een bloeddruk test en nog zo wat. En een consult van de dokter.  Die wist mij vervolgens te verzekeren dat er al jaren geen rabies meer in Ilo was. Dus dat is ook mooi, daarna heeft hij mij been met de beet, die niet diep is, maar toch schoon gemaakt. En vervolgens nog een hand vol pillen voorgeschreven. Waardoor mijn ontbijt vooralsnog bestaat uit vooral pillen. Nou lekker dan, maar de mevrouw van het hotel is super aardig. 

Ach we zullen maar denken het zijn ongemakken die horen bij reizen. Vooralsnog weinig positief te melden over Ilo, al gaat het vast beter worden :)

Dit ben ik nog in Arequipa De witte stad. Het is een soort stad dat zegt dat ze niet helemaal bij Peru horen, zeg maar de Friezen van Peru. Het ligt heel hoog in de bergen. Een klooster en de regenboog berg zijn op dit moment de bijzonderste dingen die je er kan zien. Er is een mega kathedraal, maar daar was ik ook al geweest. De busreis naar Ilo was dan relatief avontuur. Eerst door de Andes, bergen waarschijnlijk zo hoog dat er niks op groeit. Daarna kregen we groenere gebieden. We reden door eindeloze rijstvelden. Dat dan soort romantisch is, die waarschijnlijk van water werden voorzien door mega snel stromende rivieren en een soort van kanaal beek. Ik dacht al dat zoet water niet zo snel, hou het vast doe er iets leuks mee. Maar ja misschien was het normaal voor de tijd van het jaar. 

Tja en dan stop de bus ergens. Staat er een jongen, is er een winkeltje en dat is het dan. Paar golfplaten en wat hout, waar je in nederland niks mee zou kunnen. 

Ja en dan stil want daar is de oceaan. Ondertussen was de busreis ook wel weer lang genoeg. Van 13.30 tot 18.15. Onderweg werden we er nog uitgestuurd, want er moest een soort bio check plaatsvinden. Misschien om te kijken of ik niet per ongeluk blauwe bessen met hepatitis mee had gesmokkeld. Daar hoor je als AH bezoeker de laatste tijd veel over. 

En toen was het boek van Grunberg weer nagenoeg uit, de titel is De asielzoeker. Ik had het gevonden in de buurt bieb. Het raakt nu een stuk uit de buurt. Ik weet niet of ze in dit hotel extra blij worden als ik het achterlaat.