killvito41: Caserta

Gisteren met de trein, 40 minuten naar Caserta geweest. Daar staat een koninklijk paleis van de koningen van Napels. Bijzonder want het is ontworpen door een zoon van een Nederlander. Meneer van Wittel die hier heen was gegaan, nadat hij genoeg had van Amersfoort. Hij begon met het schilderen/ tekenen van stadsgezichten. Iets wat later door Canaletto tot meesterlijke hoogte is gebracht. Helaas is er van meneer van Wittel in Nederland niet bijzonder veel, omdat hij een groot gedeelte van zijn leven in bella Italia zat, en daar ook nog een schone dame trof en daar vervolgens kindertjes mee maakte. Zijn zoon Lodewijk, we noemen hem hier Luigi werd vervolgens wereld beroemd als architect, en de naam van Wittel is verbasterd tot Vanvitelli. Dus Luigi Vanvitelli, ja daar zit maar weinig Amersfoort meer aan. Ze waren dus kind aan huis bij de koning van Napels. Die had gebeld, of geappt, hoe ging dat eind 17 e eeuw en die had op RTL gezien in het programma wonen voor boven een ton onder de zon dat zijn familie in Parijs een optrek had laten bouwen. Dat wilde hij ook wel, dus Luigi werd aan het werk gezet. Nou het resultaat mag er zijn

Dit is de voorkant. Lang geleden, zo eh rond 1992 had ik M zo gek gekregen dat we naar Italië gingen. Hij begon natuurlijk met dat hij er niets aan vond. Maar toen we in Salerno aankwamen wilde hij meteen een hotel met uitzicht op zee. Dat mislukte jammerlijk na zeg maar 2 uur door Salerno gingen we toch naar het hotel direct tegenover het station. Daarna wilde hij romantisch eten (toen nog wel) met kaarsen e.d. Maar ja hier wil je zien wat je op je bord krijgt, dus ook dat mislukte. Kwamen we bij 'het mannetje' terecht. In Nederland zou je zeggen, met afstand tot de arbeidsmarkt. Maar eten was perfect en het was weer helemaal goed, en ondanks de tl toch romantisch. Daarna huurden we een roze seat. Een soort familie van de Panda. Daar toerden we mee richting Caserta. Het was voor de google dus moest ik op een kaart turen, toen we aankwamen dachten we waar is het, oh beng de snelweg eindigt voor het paleis. Daarna nog naar Caserta Vecchia, zelfs dat was romantisch, wat een roze seat al niet doet met een mens. Na een lange tour keken we naar beneden en zagen we dat we aan het eind van de tuin waren beland van het paleis. Het is nog nog wel eens in het nieuws omdat het een leuk plekje is voor Meloni om tijdens de G8 ofzo indruk te maken. Ik weet niet of ze dan zelf eerst de zaak afstoft. Binnen waren ze er wel druk mee bezig.

Dit is het tuintje. Ik weet het bescheiden, ik ken collega's met een grotere tuin. Maar die hebben dan ook nog een paard. Dat zou je hier trouwens wel lekker kunnen laten rennen. Binnen in het paleis is een luie trap, verhaal gaat dat je dan ook makkelijk met je paard naar boven kan als je vrouw, dat dan meestal de koningin is snel op de hoogte wilt brengen van weer een nieuwe verovering.

Dit dan min of meer het einde van de tuin, eh er was nog plek om wat tuinbeelden te plaatsen.

Het paleis zelf was opgeleukt met moderne schilderijen en kunstwerken. Waarbij het thema aardbeving was. Dat is hier natuurlijk wel iets wat de gemoederen bezig houdt. Ik vond het een leuke manier om een beetje leven te brengen in alle gouden meuk, en saaie schilderijen van weer een prinsenkind. Of een koninklijke wieg. Dus ja dit soort schilderijen. Helaas heb ik die van Keith Haring over het hoofd gezien. Ik durfde ook niet te vragen aan een meneer met een t-shirt van Keith Haring, doe eens een aardbevingsdansje.

Deze foto is met veel liefde gemaakt door een chinese mede toerist. Nou ja nadat ik hem vroeg, maar hij liep ook te zeulen met een grote camera. Waarbij ik wel moet opmerken dat Instagram denkt in landscape wat niet altijd goed is voor blauwe luchten of een groene tas op de grond.

Dit ben ik in de troonzaal. Ik weet niet of het nou koninklijke allure heeft. Zou een vlassig baardje mij dat wel geven. Maar er was voldoende goud te bekennen, en eh nou ja ik weet niet of ik het super gezellig vond. Ik kan me wel voorstellen dat je ergens verstopt in het paleis een eigen ruimte heb met wat gewonere spullen.

Al dat gedoe van die koningen dit is terug in Napels, piazza Mercato. Ik was er nog nooit geweest.

Dat is natuurlijk nog de vraag wat ik heb gegeten. Wederom bij de Grijze dakduif, voor wie het wil google, Da Giovanni, bij Porta Nola. Porta Nola zie je vaak op schilderijen. Ik at een penne, lisce, de gladde penne arabiata, en insalate caprese, en tiramisu.