Bijna weg, nu uit Napels

 De koffer is een soort van redelijk gepakt. Alle nieuwe spullen er in gepropt. De vuile was verzameld en straks nog een laatste rondje, tanden poetsen en dan klaar voor vertrek. Ik wil eigenlijk nog citroenen scoren. Dus dat moet zo gebeuren. Maar verder dan maar over gisteren. Veel gelopen, maar dat is een weinig nieuws. Veel gezien en cultureel gedaan, drankjes gedaan en gegeten. 

Ik heb als eerste daad koffie kopjes weten te scoren. De collectie blijft gelijk, nu zijn het glazen varianten. Ik weet het nooit helemaal koffie uit een glas. Met melk vind ik het altijd een beetje een smerig gezicht, maar zwart en dit zijn espresso kopjes is het nog daar aan toe. I wilde naar het uitzicht van Mergelina. Dan moet je een berg op en kijk je alsof je een romantisch schilderij hebt uit over de Napels, het castello del'uvo en de Vesuvius. We moesten daarvoor in metro. Dat ging allemaal best soepel. We waren bij zee en wandelden een pier op, het was wederom schitterend weer. Strak blauw er was een boten verkoop gaande. Van die speedboot jachten. Allemaal blinkend in de zon, wel iets anders dan het bootje dat te koop staat via M. Ok maar ja die boten, er liep natuurlijk ook flink veel geld rond, je vraagt je dan altijd af of dat via eerlijk hard werken is, of het oud geld is, of nog een andere variant van geld. Ik denk dan vaak toch stiekem aan de laatste variant van geld, die net iets minder te maken heeft met hard werken. Maar ja je weet het niet, als je zo op een afstandje naar iemand kijkt kun je toch niet in de ziel kijken. Maar het was heel mooi weer. Wie wil er dan niet met een luxe vrouw stoer doen op een speedboot. In ieder geval Joe. Maar ja wij voldeden niet helemaal aan de definitie van luxe vrouw en werden niet mee gevraagd op een tochtje. Dus moesten we zelf maar met de fumiculare omhoog naar het uitzicht. Die fumulare, was een soort scheve tram van één stel, die gebouwd is als een soort trap. Je stapt in de tram steeds hoger, tree voor tree. Dan schiet je omhoog, dat is tenslotte de bedoeling. 

Ik ben dan met mijn hoogte vrees altijd een beetje bang dat het touwtje breekt waar het hele ding aan hangt. God oh god, maar dat gebeurde niet en het uitzicht was vanaf de eerste halte al als vanaf een ansichtkaart. Dus dat was leuk. Er was nog een kerk maar die zat vol gelovigen en het was zondag dus die zal vol met gelovigen die halleluja en ja en amen riepen. Daar hoorden we weer minder bij.  We zijn naar beneden gelopen, dat was haarspeld bochtjes kronkelend naar beneden. Daarna hadden we een kleine beloning verdiend en bestond het eerste deel van onze lunch uit een spritz met wat snacks. 

Dit is dan de spritz. Daarna de lange wandeling langs zee, met veel slenterende italianen. De mogelijkheid om een suikerspin te kopen. Ik zag dat het een romantische hap is, maar dat het idee van een suikerspin lekkerder is dan hem feitelijk op eten. Die ene keer dat ik het heb gegeten, weel de roze variant herinner ik mij toch vooral een plakkerige zoete hap. Hier zag ik er één omgekeerd in de vuilnisbak. Gelukkig was er voor ons nog net tijd voor een ijsje. Daarna boekwinkel, ik heb geen kookboek gekocht deze keer. 

We waren op pad naar de Galerie Italia. Hoewel het heel druk was op de Toledo. Ik denk vooral voor wat tik-tok zaken was het bij de Galerie opvallend rustig. Doel is daar de Caravaggio die de laatste momenten van de heilige Ursula weergeeft. Ja die van die toestanden in Keulen. Op de terugweg vanuit het beloofde land wordt ze met haar 11.000 maagdelijke reisgenoten jammerlijk vermoord daar in Keulen. Dat is nog eens een vrijgezellen party, 11.000 maagden naar Rome en weer terug. Jammer dat je dan over Keulen moet. Maar ja. 

Hier is ze het staat geboekt als de laatste Caravaggio die hij geschilderd heeft. Hij liet het achter in Napels, maar het moest ergens anders heen gestuurd worden, terwijl de verf nog nat was. Hij was weer in de gratie. Een bisschop had in Rome voor hem gepleit en hij ging met een boot zo snel mogelijk terug naar Rome, helaas werd hij onderweg ziek, en was dit dus zijn laatste schilderij. Hij stierf een veels te jong ergens waar het bootje strandde. Ja eh ik weet ook niet precies waar. Maar dit schilderij is dus het laatste schilderij van hem. Pas in 1970 aan hem toegeschreven, daarvoor dacht men nog Mattia Preti. 

Er was ook moderne kunst een Andy Warhol. Die blijkbaar wel van de vulkaan hield

Klaar voor een avond in de opera. Nieuw jasje, nieuwe overhemd, het mag allemaal wat kosten. 

In de opera. het was alleen een concert met muziek van Mahler. Een beetje saai, 3 of 4 strijkers en soms een mevrouw met een fluit. We zaten in een loge. Dat was nog even een gedoe. Er zat al een engels stel. Het was zo geregeld dat I en ik op een een bar kruk op de besproken plaatsen achter elkaar moesten zitten, dat Engelse stel dan weer 1 op een stoel eerste rijtje en de dame er achter. Er was een soort rust. Kwamen er twee grijze dames aangevlogen. Die kwamen van Procida, een eiland van paar kilometer. Een engels een schots. De schotse was na haar hele leven in Parijs naar haar vriendin gegaan die al 40 jaar lang op Procida gelukkig getrouwd was en twee kinderen had. De dame uit Parijs had nou niet een wuft oelala kapsel. Maar eerder een soort grijze spaghetti storting kapsel, war sinds ze 7 jaar geleden uit Parijs was vertrokken geen coiffeur meer aan had gezeten. Ze waren super aardig, niet tegen ons, maar wel tegen elkaar. We praatten even met ze, en toen waren ze ineens zo helemaal klaar met ons. Het was waarschijnlijk toch dat gezellige Brexit, Britten onder elkaar. Jammer want nu hebben we niet kunnen vragen wat je moet doen om een grijs spaghetti kapsel te kunnen krijgen. En begon ook het concert dus ja dan kun je beter niet meer vragen naar iemands kapsel. Het fiedelde een beetje te saai en hetzelfde iets meer dan een uur door. Ik denk dat sommige die fluit mooi hadden gevonden. Maar die ging ook vaak in de kantine genieten van een glaasje, ze was niet de hele tijd op het podium. De tweede violiste moest weer weg voor een slokje water, die kreeg een hoestbui. 

Tenslotte nog gegeten, helaas was Pizza 22 chiuso, wat dan italiaans is voor dicht. Er zat om de hoek iets van de broers van of zo ingewikkelde Napolitaanse naam. Mooie maar slome jongen in de bediening. Ik had er gehaktballen genomen als antipasti, daarna een bordje gnocchi en tenslotte de laatste delizie di limone voor dit jaar. Jammer want zo komt er een eind aan het eten hier. 

De pasta met courgette en kaas van tafelgenoot

de gefrituurde ansjovis van tafelgenoot 

Gehaktballen ja.