Vilcashuamán

 Gisteren dan eindelijk Vilcashuaman van de bucketlist geschrapt. Ik had foto's gezien van een kerkje bovenop een enorme Inca tempel, of iets pre-Columbiaans en wilde dat graag een keer met eigen ogen aanschouwen. De ellende hier is dat alles meteen weer een halve of hele wereldreis wordt. Zo ook deze excursie. Ik moest natuurlijk weer mee in een busje met Peruanen. Misschien had ik een auto kunnen huren maar voor 20 euro had ik natuurlijk het nooit allemaal kunnen fixen. En eh nou misschien was het ook nog een beetje gezellig. De moeder van de jarige Guilermo, die 5 jaar werd babbelde een beetje met me. Wederom in een busje. Wederom beetje wachten voor we gingen. Daarna reden we de stad uit. Dat is tegenwoordig in iedere stad een circus. We gingen naar een tijdje aanleggen bij een soort van wegrestaurant. Nou weet ik niet helemaal waar het weg gedeelte op kon slaan. Het was langs de kant van de weg, en een paar mokerslagen zouden er voor kunnen zorgen dat het restaurant ook meteen weg was. 

Ah maar dit is het. Ik vond het aanbod van frisdrank wel een soort van vrolijk. Mijn meeste nieuwe vrienden gingen aan de soep. Maar ik weet het niet met die soep hier. Het is wel lekker maar er zitten ook altijd een paar stukken griezelig vlees in, stuk kippennek ofzo. Brrr en het was nog vroeg. Een kop koffie, die maar 50 cent was leek mij verstandiger. Daarna gingen we weer verder. We moesten naar een bijzondere plant kijken. Dat was een soort palmachtig ding. Familie volgens de gids van de Ananas. Het bloeide na een lange tijd en dan schoot er een enorme piel uit van wel tot 16 meter hoog. Het kwam volgens de gids alleen daarvoor. Het was in ieder geval rustiek. Ondertussen viel het op dat er een aantal zusjes mee waren die heel knap waren en bij iedere plant wel 7 keer op de foto moesten. Veel meer dan elkaar op de foto zetten was het voor hun niet. In de bus maakten we nader kennis. Ik moest vertellen dat ik uit Nederland kwam. De gids wist dat er in Nederland veel mooie vrouwen zijn. Ik zei dat de mannen ook heel knap waren. Daar moest de hele bus om lachen. Het ijs was zeg maar gebroken. Weer een stukje verder kwamen we na een stukje over een eng zandpad rijden bij de eerste pre-Columbiaanse site. Intihuatana. Een soort van tempels tegen de bergwand aan en een stuk van een Inca-muur. Volgens de gids ligt het aan een met de hand uitgraven meer in de vorm van een poema. Ik weet het niet. Ik denk dat het iets is als met Corona er moet nog veel verder onderzoek worden verricht. Het was wel een mooie wandeling zo door de bergen. Al bedacht ik mij pas later oh ja je zit hier hoog in de Andes zo boven de ozonlaag misschien is smeren ook een goed plan. Ik had een klein flesje meegenomen. Maar je mocht je tas niet meenemen de opgraving op. In de bus kwam het flesje zo ongeveer klaar (ja sorry) maar door al die druk verschillen, zo op 3500 meter hoog spoot de zonnebrandcreme me nog net niet in het haar. De site ja we moesten berg op en af. Gelukkig heb ik nog de wandelschoenen, al zit er een scheurtje aan de bovenkant. Wachten op de meisjes die poseerden of ze Doutze waren. Gelukkig hadden ze ook allerlei Wappie wijsheden. Bleek dat het ene meisje de  klei uit de mal had verorberd in een glaasje coca thee. Oh nee zelf verzonden. Maar ik moest wel steeds op ze wachten en het was niet voldoende om een oude homosexuele ziel te bekeren. Weer verder met de bus. Ik moest ineens denken aan dat mooie programma bij de NPO de gevaarlijkste wegen. Ik stelde mij een combi voor met de voice. Als we naar beneden zouden flikkeren zou ik een laatste oerschreeuw laten horen. Net toen ik peentjes zat te zweten. Haalde we een busje in met een aantal vrolijke heren op het dak. 

Gekkigheid zullen we maar zeggen. Gelukkig was het volgende programma onderdeel al weer in beeld. De lunch een zeer belangrijk onderdeel van het programma. Dus wij naar binnen in een hut, die hoewel goed geventileerd, ik zat in een soort Andesvalwind toch helemaal blauw stond van de rook. Ik heb omdat ik een beetje go-with-the=flow moest maar een kopje coca thee besteld. Dat schijnt goed te zijn tegen hoogte ziekte. 

Na het eten kwam dan het hoogte punt. We waren natuurlijk al een aantal hoogtepunten gepasseerd, niet het minste mijn zonnebrand. Maar we waren in Vilcashuaman. Ik dacht ik spiek op wikipedia en geef jullie een bom aan informatie. Helaas, het stelt weinig voor. Ik weet nu dat de tweede Inca tempel Uscu heet en dat er een gebeeldhouwde steen is maar die was volgens mij door afzettingen niet te zien. Ik vond het wel een heel mooi tempeltje en best gaaf van enorme stenen in elkaar gezet. Je mocht er niet op klauteren. Bovendien was het eigenlijk een stuk groter, maar een deel van de tempelmuur was door buren in gebruik en ook het kerkhof lag meteen achter de tempel. Maar mooi en hier met die mooie technicolor effecten. Ik vond het mooi. Zal ik er maar bij denken dan er meestal mais en maisbier aan de goden werd geofferd. Als het echt mis was en er veel bezworen moest worden een llama of een cavia. Een keer toen echt de financiele wereld op instorten stond hebben ze een jonge prinses geofferd. Toestanden waren het waar men nog jaren over heeft nagepraat. Regent het nou dat is niet de bedoeling. Ja shit. Meestal s avonds. Er was daarna nog de tempel op het plein. Ik denk dat de Spanjaarden het te groot vonden om het kort en klein te slaan dus hebben ze er maar een kerk opgebouwd. Ik vind vaak vaak wat die Spanjaarden er aan toevoegen een beetje spaanplaat uit de Gamma. Maar ok al met al ziet het er heel fraai uit. Nadat ik het hele complex had bewonderd kwam de gids mij vertwijfeld zoeken. Ik dacht dat iedereen al in de bus zat, maar dat bleek wel mee te vallen. Ik was alleen gemist bij een groepsfoto. Daar waren er wel genoeg van dus bij een kan men de Gringo er wel in fotoshoppen. Mijn oren zijn wel verbrand, stomme Voice ook met al dat hete nieuws.