Terug in Lima

 Tja er zijn natuurlijk nadelen aan bussen ze vallen naar beneden. Maar met een vliegtuig gaan kan ook nog hard werken zijn. Zo stond ik gisteren met rode oortjes op mijn wangen op het vliegveld. Het ging allemaal leuk en relatief gezellig, wachten hier wachten daar zenuwachtig kijken of de koffer niet te zwaar is, nou we kennen het allemaal wel. Daarna verveeld rond hangen in een zaaltje, met veel uitzicht op de start en landingsbaan. Ik vond dat het relatief stil bleef, geen gebulder van een vliegtuig dat bijna door het zaaltje heen kwam. Ineens kwam er een juffrouw van het type dat je meestal gaan informeren over hoe je moet instappen, wie eerst, en wie helemaal niet. Maar dat bleek dus iedereen te zijn, niet instappen, dat ging ook niet want er was geen vliegtuig. Het bleek cancellado te zijn. Ik vond de informatie in Engels wederom heel goed. Ieder woord was te verstaan. Maar jammer dat er geen woord werd gesproken in het engels. We mochten met zijn allen terug hangen voor de incheckbalie. Dat duurde en duurde. Ik voelde me een beetje eh wat moet ik nou in vredesnaam. Met mijn simkaart en booking maar zelfde hotel als waar ik vandaan kwam geboekt. Maar toen ik uiteindelijk, 2 uur later aan de beurt was bleek dat Latam ook wel een hotel wilde boeken maar ja ik kon weer niet booking cancelladoen. Dus ben ik maar naar Sumak Palace gegaan me daar te goed gedaan aan bier en chips. Ondertussen ging H. tegen mij zeuren dat hij zielig voor mij naar de luchthaven was gereden. Nou ik had hem meteen afbesteld en normaal kijkt hij tijdens het rijen 25 keer op zijn telefoon en nu ineens een uur niet. Ik heb het maar betaald, tijdens zijn hier zwaar voor die knapen. En hij huurt die auto weer per week. Je zou er zo een Ken Loach film van kunnen maken. Ik kreeg een vervangende vlucht en dat ging wonder boven wonder allemaal soepel en op tijd. Dus niet zit ik weer in Lima. 

Ik ga nog even door met deze. Ja sorry.  Ik lees nu de klassieker die jullie waarschijnlijk allemaal kennen van Leonard T.A. van Veldhoven, Naar het verre zuiden van Amerika, De reis van een man alleen, zijn vertwijfeling, leven en ontmoetingen. De klassieker van een persoonlijk reisverhaal. Echter als ik aan de hand van dit boek het zuiden van Zuid Amerika wil leren kennen. Ik weet het niet. Hij gaat met een groep toeristen op een boot om kaap Hoorn te gaan. Koud en gevaarlijk. Walvissen, robben en pinquins worden gespot, er wordt op ijs gestaan en ik leer een paar dingen. Een goede bekende van mij Willem Schouten is als eerste door deze poort van ijs gevaren naar de stille oceaan. Een held, die Willem en natuurlijk ontdekker van de Schouteneilanden, naamgever van een straat in Amsterdam, wat wil een mens nog meer. Hij heeft de kaap vernoemd naar zijn geboorte stad, wat misschien de naam Kaap Hoorn verklaard. 

Het boek handelt vooral over het reizen in Zuid Amerika, pech met de auto beschrijvingen van mensen die hij in bussen, treinen en op de boot tegenkomt. Nou ja het boek zegt ook dat het een persoonlijk reisverhaal is. Dat is het ook. Maar een laagje dieper in het ijs van het land gaan we niet. 

Twee dagen ga ik in Lima verblijven, maar dan kom ik terug en ga ik hier nog een fikse tijd zitten. Nu hoef ik dus ook niet zoveel. Oh ik heb zo al een date. Ik moet nog opschieten ook. Gisteren ging ik bij Chelsey zitten ik zat er nog niet of er kwamen drie grote ferme hollandse jongens binnen. Ze spraken niet veel met elkaar. Leven de mobiele telefoon, je kan best met idioten op reis want je hoeft toch alleen maar in je telefoon te kijken. Ik geloof dat ze het vroeg vonden voor ontbijt, voor mij was 11 uur laat. Degene waar ik uitzicht op had was leuk om te zien. Maar er ging helemaal zo'n surfersdude uitstraling van uit. Ik weet niet of ze zaten wachten op mijn contact. Maar ze hadden relatief weinig oog voor hun omgeving en zagen waarschijnlijk niet een oudere homofiel ( we citeren Leonard) bij hun in de buurt zitten (dat was ik dan). In de boekhandel zag ik een boek liggen dat ééń van onze basishoudingen promoot, effen lekker niksen. Ik weet nog niet wat ik er van moet denken. Misschien moet ik het meesterwerk gaan bewonderen.