Ontmoetingen in de jungle

 Daar was in ineens de ontmoeting met Fabienne zo midden in de Jungle. Nou klinkt dat een beetje als Stanley in Afrika, het was iets minder dramatisch. Maar ze bleek hier samen met haar man naar toe verscheept te zijn. Wat een avontuur, en wat ben ik dan toch saai. Want ze hadden dagen in de stromende regen in een hangmat gelegen met zingende Peruanen. Gelukkig waren het maar twee dagen en paste het bioritme van de zingende Peruanen ook weer goed bij hun bioritme. Ze gingen zo gauw het donker werd met de Peruanen op stok/ de hangmat in en een paar uur later zo rond een uur of twee vond iedereen het wel leuk om een even wat naar muziek te luisteren. Waarschijnlijk een paar dromen en avonturen te delen en dan weer verder te slapen. Er was wel een beetje paniek bij hun want je blijkt ineens overal met je vaccinatie bewijs te moeten zwaaien, van 3 keer. Zoals net bij de bank. Nu is haar man maar van twee prikken voorzien, maar voordat ze op stel en sprong naar Nederland zouden vertrekken bleek hij hier ook geboosterd te kunnen worden midden in de Jungle gemak aan alle kanten. Ze zongen nu van we gaan nog niet naar huis, eerst Tarapoto en dan verder met bus en toestanden half Zuid Amerika door dat duurt nog maanden voordat ze weer de zomer in Nederland zien. Maar wel een soort backpacken, terwijl ik dan het luxe kindje ben. Daarna ben ik een hele dag uitgeteld geweest, want ik had stevige keelpijn gekregen en kreeg mezelf niet in een actie stand. Ik ben maar op de hotelkamer gebleven, medicijn gescoord en vooral heel rustig aangedaan. Het is nu afgezwakt tot een beetje slap gehoest. Ik denk dat al die temperatuur wisselingen en vliegtuigen toch slecht zijn voor mijn broze keel. Maar nu gaat het weer. Ik heb dat eigenlijk altijd wel een beetje. Dus ik zag er niet meteen allerlei wilde toestanden in. Gisteren had ik een afspraak met meneer Loreto 2020. Het was jammer dat hij na de mister verkiezingen niet meer naar de sporttschool was geweest. Ik ook niet en ik denk als we dat alle twee hadden gedaan dat de motortaxi een stuk harder had kunnen rijden. Het is een aardige jongen wel een beetje met zichzelf ingenomen. Ik ging met hem naar Quistachocha maar dat bleek dicht te zijn. Eindeloos voor niets, nou ja tegen betaling in een taxi gezeten en dus weer hobbelde bobbel het hele stuk terug. Het is hier alleen wel een stuk minder gezellig dan met goed gezelschap. Er valt zeker nu Questachcocha dicht is toch maar weinig te doen. Ik vraag me af wie voert de dolfijn en wie voert de Ananaconda. Oh oh als die maar niet liggen te verpieteren. Ik weet het niet. Je kan ook slecht over het hek klimmen om te kijken of de dolfijn geen flipflop heeft. Het is hier gebruikelijk warm. Ik zit natuurlijk wel braaf een drankje te drinken aan de boulevard maar hield het gisteren braaf bij sap omdat ik mijn keel wilde sparen en ik dacht dat al dat koude bier misschien niet heel goed zou zijn. Maar ja het is ook maar geneeskunde van de koude grond.