Lima

Het wordt natuurlijk saai, maar weer een verhaal over Lima. Maar ja ik moet toch rijk worden met het blog, dus weer eens een poging. Gisteren was ik naar het centrum van Lima gegaan. Op het plein San Martin staan volgens mij altijd een soort keuze groepen de revolutie te verkondigen. Je kan een beetje kiezen, die groep of die groep. Als het heftig wordt dan kunnen ze zeg maar door de plaatselijke kalverstraat stormen op weg naar het presidentieel paleis. Maar daar was gisteren geen sprake van. In de winkeltjes liggen wel veel t-shirtjes maar weinig riepen koop mij, koop mij. Dus het blijft even bij de twee die ik al heb gekocht. Ik ging maar kijken naar Santa Rosa, die ligt handig bij San Martin de Porres en San Juan Macius, je hebt een hele club heiligen bij elkaar. Makkelijk. Santa Rosa, was een beetje een gekweld meisje, erger dan Moaning Murtle uit Harry Potter, zeg maar van een heel zwaar leven. Ze deed veel goede werken, gaf brood aan de oudjes en minder bedeelden, gaf haar Iphone aan iemand uit Venezuela. Dat soort dingen, maar omdat ze puurder wilden worden geselde ze zich zelf ook nog flink. Omdat ze zoveel brood aan de oudjes gaf had ze zelf ook al geen brood meer. Volgens de moderne maatstaven zou het een gevalletje zijn van opname en behandeling tegen anorexia maar vroeger noemde je dat heilig. Dus toen ze voor haar twintigste de pijp reeds aan Maarten gaf werd ze daarna al snel heilig. Dan moet je een paar wonderen verrichten, een blinde ziende maken, iemand die al dood en begraven is weer tot leven wekken, 1000 mensen bekeren, het werk is bekend. San Martin is weer een ander verhaal. Die was namelijk een halve Afro, om in het klooster te komen was dat geen pre. Hij mocht slechts als bediende aan de slag. Het is ook geen wonder of juist wel dat hij altijd is afgebeeld met een bezem. Verder kon hij makkelijk op twee plekken tegelijk zijn. Bijvoorbeeld als sloerie in de disco en toch vroom de vloer vegen van het klooster. Of een droombaan hebben bij de Zeeman en gewoon op vakantie zijn in Peru. Ik ga het ook proberen, Peru is al binnen nu nog de Zeemanbaan.
Terwijl die derde heilig daar weet ik eigenlijk weinig van. Dat is een fletse verschijning. Ik vind het wel slim van de paus om Lima te bedelen met heiligen, dat geeft toch wat binding.
Het klooster, het was mooi maar een beetje aangeharkt. Verder beetje sloom dat er geen mogelijk was om te zitten. Daar zaten verveelde bewakerstjes op de enkele stoel die er was. Ze hadden ook nog een galerij met kunstwerken kunnen maken maar daar waren ze niet aan toe gekomen.
De jongens hadden weer andere plannen. Er zou eerst gegeten moeten worden, maar daar hoorde ik niets meer van. Toen uitgaan, maar ook dat ging niet door. Planning hier is een drama. Al had ik uiteindelijk wel een prettige avond met een jongen in de berlin bar biertjes drinkende.
Dat soort verhalen, nu ga ik Sael voor de lunch, die maakt hij nu en dan komt er zo een taxi voorrijden.
Dat verkeer hier het blijft mijn persoonlijke zorgenpunt.