Gisteren dan op pad naar de pinacoteca. Om de één of andere reden was het gratis. Misschien altijd maar het museum voor religieuze kunst er naast was ook al gratis. Ik durf nu niet meer in de ontbijtzaal te typen. Dus maar in mijn kamertje. Het is zondagochtend en nog best vroeg. Het museum heeft een grote overzichtstentoonstelling van Adriana Varejao. Ik had nog nooit van haar gehoord. Maar ik vond het wel boeiend. In een eerste zaaltje waar ik keek had ze barokke schilderijen gemaakt. Ze was ooit ergens een barokke kerk binnen gewandeld en zeg maar blown away geweest door alle barokke toestanden. Ik kan me daar wel iets bij voorstellen. Bijzonder was dat zo las ik sommige van die werken al 30 jaar niet in Brazilië te zien geweest waren. Ik ging een bordje bestuderen en daar bleek inderdaad een werk van meer dan 30 jaar oud geleend te zijn van het Stedelijk. Blijkt maar weer hoe weinig ik van cultuur weet. Jullie denken natuurlijk allemaal tja Adriana ja logisch. Nou die barok vond ik in ieder geval een leuke inspiratie bron. In volgend zaaltje was ze geïnspireerd door de huizen met Portugese tegels. Die vond ze als een soort huid om gebouwen zitten en eigenlijk vragen om te ontdekken wat er achter zat. Ook dat vond ik een leuk thema. Nou al met al ben ik bijna fan Adriana. Ik ga haar in ieder geval een beetje in de gaten houden. We weet gaat dat schilderij in het Stedelijk, als we het ooit terugkrijgen wel in de permanente collectie.
Verder was er, ik weet niet waarom het er hing een kaart van het deel van Brazilië waar ooit onze jongens voor gevochten hadden. Het was een kaart van Blaue en volgens mij behoorlijk uit de oude tijd. Om de een of andere redenen was de titel iets met Belga. Dus nu krijgen de Zuiderburen de schuld van de miserere die wij hier veroorzaakt hebben. Er stond ook nog iets bij van dat het uit Dresden kwam, de kaart. Ik denk dat degene die kaart heeft opgehangen eh nou niet zijn beste dag had. In het museum was verder veel aandacht voor hoe de kunstenaar te werk gaat. Met schetsen etc. een schets viel mij in het bijzonder op. Ik weet niet of ik dat zo helemaal kan zeggen maar ik herkende er veel van mij zelf in. Of nou in ieder geval van tatoeage. We hebben hetzelfde beeld gezien, meneer de kunstenaar en ik. Het gebouw van het museum is geloof ik al vrij oud. Bij een laatste verbouwing hebben ze besloten het er een soort van ruïne achtige uistraling aan te geven ik vond het wel mooi. Het museum gaf een beetje de ontwikkeling van de schilderkunst hier weer. Het begint natuurlijk met koloniale plaatjes en hier en daar een religieus werk. Vaak van Europeanen en dat ontwikkeld zich dan zo in de loop van de tijd tot Adriana en Alfredo waar ik het al eerder over had.
Een schoenpoetser met pauze
Het was er misschien omdat het gratis was best druk en er liepen veel lokale mensen, tenniste dat denk ik rond. Ik hoorde bijna net zoveel portugees als in het Rembrandtpark. Het voelde bijna als thuis aan. Daarna de weg overgestoken. Dat is een soort halve snelweg, 8 banen breed ofzo om de chaos een beetje reguleren was er nog wel een stoplicht maar dat voelde toch ook als voor met gevaar voor eigen leven. Maar ik ben er nog. Het museum was niet zo groot, een verdieping. Met natuurlijk de gezellige koloniale schilderijen van heiligen en een flinke hoeveelheid beelden, veel dingen die mooi verguld waren een echte pracht en praal. Gelukkig was er ook een zaaltje met kunst over dingen waar de kerk zich vandaag de dag over zou moeten opwinden. Armoede bestrijding dus dat was ook wel weer grappig om te zien. Sebastiaan speelde helaas maar een kleine rol in het museum. In Rio zou het anders zijn want daar is het de patroon van de stad. Eh overigens dat zou ik eens moeten opzoeken zowel Sebastiaan als Roche zijn pestheiligen. Ik vraag me af of de pest hier ook heeft huisgehouden. Ik stel met mij toch vooral voor bij middeleeuws Europa. Dan maar gek dat die heiligen hier ook populair zijn. Misschien door Europeanen die gevlucht waren voor de pest. Ah dat klinkt meteen logisch. Daar hoef ik dan verder niet meer over na te denken. In den avond tenslotte was ik door E uitgenodigd om daar te eten. Super lief. Ik moest een stevige tocht in een Uber ondernemen. Maar daar was het leuk. Hij had Caldo di Verde gemaakt. Wat zich natuurlijk laat vertalen als groene soep. Wat dan weer een verbastering zou zijn voor snert want het was in ieder geval erwtensoep, met worstjes er in. Nou eh dus bijna snert. Daarna weer met een Uber terug. Die gek reed kijk hard, met luide muziek ik was blij dat zoals met veel zaken er uiteindelijk weer een eind aan kwam.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten