Piura

 Het is natuurlijk een open deur maar Piura is de streek van de Viru  cultuur. Wederom een tering oude cultuur, die drie herkenbare fases kent. Fase I en fase III, oh ja en fase II. Hoe kan ik het vergeten. Nou en er is hier een heel museum aan gewijd. Dat is vaak weer een groot woord. Al was het op zich een aardig gebouw. Ok het zag er een beetje uit als een bunker uit de tijd van ik weet niet wie, Maar je kon er rondom naar boven lopen en dan kwam je in de steeds modernere Peruaanse tijden. Je begon dus met de Viru I vazen. Boeivol wat ik niet wist is dat ze van die vazen hebben met twee buiken en die gebruiken ze als fluit. Ze vullen ze deels met water en blazen aan de ene kant er in, en aan de andere kant ontsnapt de lucht met een fluittoon. Als je dan vervolgens met die vaas beweeg krijg je afhankelijk van de waterstand een andere toon. Ik denk dat het een beetje oefenen is. Maar voor een dirigent is het wel makkelijk, je hoeft alleen maar je hand hoger te houden en het hele orkest van vazenfluiters volgt je. Ik vind trouwens die Chris Zeegers niet leuk. Ik vond hem in het begin een beetje arrogant, en eh later heeft hij dat deel van zijn imago versterkt. Maar ik denk dat al die types van maestro nog wel vazenfluiters hadden kunnen aansturen. De Viru, nou het gaat langzaam over in Chimu. Die hebben wat gestileerdere vazen. Ik zag er geen Nasca in terug, maar dat is natuurlijk ook 2000 kilometer verderop. Al was er altijd wel handel en uitwisseling tussen grote delen van Zuid Amerika. Wat verder markant is voor de Vicus is dat ze goed waren in metaal bewerking en je een hoop gouden mond of oorschildjes zag en ze zich dus in de loop van een eeuw aanpassen aan de Chimu cultuur. Aan de overkant was nog een soort twin building dat duidelijk bedoelt was voorHet museum van de religeuze kunst rust geen zegen op en is voor onbekende tijd gesloten. Weer wel het huis van meneer Grau bezocht. Dat was natuurlijk mooi in mid 19 century style ingericht. Een zoon en dochter werden bijna 100 dus die hebben nog lang de verhalen van de familie in alle trots kunnen voortvertellen. Het is ook niet niets om af te stammen van de zeg maar de vader des vaderlands, toch Willem A. of Maxima. Nou ja voor Maxima bijna. Daarna weer chifa gegeten en het museum van de Bank van Peru bezocht. Daar hadden ze die uitleg over hoe het werkt met die fluit en vaas. Een uitgebreide siesta gedaan en daarna een rondje gewandeld met gids Jean, spreek uit als Gin. 

Hier kunnen jullie een beetje zien hoe het werkt met dat gefluit. Je blaast lucht in de kant van de eend zijn kont, en er kwaakt een vrolijke fluittoon uit zijn snavel 

Hier het beeld dat de hal van het museum domineert, het geeft natuurlijk, de zee, den natuur en de moeder met kind weer. Ik denk dat het vanuit een pre-colombiaanse invalshoek is gemaakt en dat moeder en kind niet verwijzen naar Maria en Jezus. Er was een aardige dame in het museum die ons wees op de schoonheid van het beeld. 

In dit beeld kan ik me nog beter voorstellen hoe je er op fluit. 

Hier zie je dus de overgang naar Chimu, leuk he

Een mummie ook hier. 

Een kleine vijzel uit de oude tijd. 

Hier voorbeelden van sierraden die je volgens mij meestal onder je neus moest dragen. Lastig als je een snorremans bent, maar daar hadden ze hier geloof ik niet veel liefhebberij in. 

Waarna we de avond afsloten met het toasten met Aperol-spritz. Ondertussen is het hier toch wel echt warm, als in 34 graden. Blijf ik hier tot zaterdag en daarna Iquitos, via Lima. Het hotel is aardig. De kamer had net iets luxer gekund, er is bijvoorbeeld alleen het licht aan het plafond te schakelen bij de deur, en de kraan in het fonteintje heeft in de ochtend problemen met water geven, maar dat kan natuurlijk ook aan de gemeente liggen. Ik begreep dat Sael in Lima ook op bepaalde uren water heeft, en de rest van de dag er geen water uit de kraan komt. Dat zal ook ooit ons lot worden. Zeker nu er wordt besloten om al het water voor de landbouw te reserveren, en voor golfclubs, en voor kappers die haren blond verven. De rest van het volk zal op een houtje moeten bijten. Er wordt verwezen door NSC dat er in de bijbel als je water wilt hebben je gewoon op een steen kan slaan. De stad ligt vol met stenen, ik bedoel maar volgens een christelijk concept. Sla maar op die stenen. Hier dus een mooie kans om te wennen aan de nieuwe wereld. Maar beetje water om te scheren, en ook bijvoorbeeld om in Den Haag Carolien, je handen te wassen nadat je net nog met een mestvork de oppositie hebt bewerkt. Ik zeg voor dat soort situaties om de stront van je nagellak te kunnen wassen moet er water in de steden beschikbaar zijn. Gelukkig kon ik wel onder de douche maar op dag 1 was dat in de morgen ook aarzelend, en WC doortrekken wordt dan ineens ook een soort slimste mens. 

Voor de liefhebbers lees ik nu Moord op de volkstuin. Een DWDD klassieker die jullie waarschijnlijk allemaal gelezen hebben. Nee ik hoef de uitkomst nog niet te weten.