Ik was gisteren naar de zee gekuierd, dat is geloof ik een blok of 6, dus prima te doen. Toch een blik werpen op de stille oceaan. Ik was blij verrast dat de stille oceaan dan wel het verkeerslawaai van beneden overstemde. Daarna een koffie met een taartje genomen. Je moet toch altijd blijven denken dat het vakantie is. Een witte wijn gekocht en met de taxi naar het huis van Jose Felipe gereden. Want daar was de lunch van Manuel. Er werden cocktails uitgedeeld, chileno. Ik had nog moeten vragen wat er inzat, ik denk eigenlijk sprite en pisco. Maar helemaal zeker weten doe ik het niet. Toen de laatste gast was gearriveerd gingen we aan de zondagslunch. Het is een groepje van een stuk of 8 mannen die bijelkaar komt zo eens in de maand. Nu was de aanleiding de verjaardag van Manuel. Omdat ze wat ouder aan het worden zijn ging best een groot deel van het gesprek over de gezondheid van een ieder en de aanwezigen in het bijzonder. Jammer dat mijn Spaans niet zo goed is, want ik had een hoop doktersverhalen kunnen meekrijgen. Nu ook wel maar zonder zeg maar de afmeting van naalden, of de koele handen van een verpleegster. Het huis van Felipe is denk ik op peruaanse wijze lekker vol met dingen, spullen en allerlei zaken. Met goede smaak zeker, maar ook wel weer veel. Ik zag ondermeer de kussende heertjes van delfsblauw. Dat is toch een goede souvenir om uit te delen aan lotsgenoten in het buitenland. Felipe is archeoloog maar helaas was er geen kans om hem uit te horen over het werk. De andere gasten gingen voor. We kregen een tamal, papa hucaina, arroz eh en een soort alternatieve aardappel. Die zal binnenkort ook wel over de Nederlandse markt stormen. Helaas had ik met mijn suffe hoofd vlak daarvoor al een andere afspraak gemaakt waardoor ik de lunch nog voor het toetje moest verlaten. Ik had het voorgelegd aan Manuel maar die zei dat het geen probleem was als ik eerder weg moest. Dus had ik ook nog tijd om Hugo te zien.
vandaag op naar Piura. Wat dan nu ook al weer gisteren was. Dus nu zit ik in Piura, een stad die zo mooi wordt beschreven in het Groene bordeel van Maria Vargas Llogas, ik neem maar snel aan dat iedereen het heeft gelezen. Ik wel maar ja ik weet niet of dat helemaal doorgaat voor iedereen. In Piura dus, vrij noordelijk en heel heet hier. Maar nu schijnt de zon niet volop. Maar ik zit nog gewoon suf wakker te worden in de lobby van het hotel. Al is dat met één kopje koffie niet helemaal vanzelfsprekend dat ik wakker ga worden. Hahaha, want daar stond het ontbijt uit. Maar ja ik hoef niet de straat op en blijf nog even in de lobby zitten. Gisteren een beetje door meneer J. rondgeleid hier. De kerk bekeken uitgevonden wanneer het museum open is dat soort dingen. Als het goed is komt hij hier om 10.00 om me mee te nemen naar de volgende wonderen van Piura en omgeving. In de Rough Guide hebben ze er niet veel woorden voor nodig om Piura te behandelen. Het is wel zo dat Piazarro, en zijn generaal De Soto hier waren. De soldaten deden wat soldaten doen als ze een soort van klooster treffen van 500 maagden. Ze denken natuurlijk mijn zuster zou er ook kunnen zitten dus laten we aan het verkrachten slaan. Zeg maar altijd leuk. Omdat de Inca dat niet zo grappig vonden vertelden ze per ongeluk dat hun koning Atahualpa in Cajamarca zat. Dat was natuurlijk mooi want na de verkrachting van 500 maagden was er al een kleine overwinning maar een afslachting van 5000 Inca's in Cajamarca maakte de koloniale overwinning natuurlijk compleet. Daarna volgt natuurlijk nog het verhaal dat de Spanjaarden Atahualpa levend terug wil geven voor een huis gevuld met goud. Maar toen het huis vol met goud lag werd het hoofd van Atahualpa afgehakt omdat hij zich niet wilde bekeren tot het christendom, ik ben de god van liefde. Dat soort dingen in de koloniale tijd. Christenl naaste liefde het is een groot goed. Uit Piura komt dan weer Generaal Grau. Ik geloof dat hij bij de club van Bolivar hoorde. De vlucht hier naar toe verliep rustig. Het hotel is basic, er was net geen water of weinig water, beetje heet water uit de boiler ik ben niet helemaal fris en fruitig er van geworden. Misschien ga ik zo op zoek naar een wasserette. Dat is hier wel een handige serves.
Ik lees onderwijl Geert Mak over USA 2010. Het is een gek land. Ook hier gaat het natuurlijk over de christen naaste liefde. Waarbij godvrezende hollanders naar het westen trokken. Vaak omdat ze in Nederland voor fanatici werden beschouwd. Het levert geschiedenis op die druipt nou meer van bloed dan van naastenliefde. Brrr. Het is wel een dik boek, ik blijf er maar dagen in lezen. Het Dummy kunstgeschiedenis is dan wel uit. Ben ik ook maar weer beperkt wijzer van geworden. Gelukkig heb ik airco......
De lunch van Manuel Tamal en Papa Huacina
Geen opmerkingen:
Een reactie posten