, maar dat is misschien niet even netjes. Iemand die altijd vol met goede ideeën zat over waar te gaan. Waar ik als een schim achteraan liep. Nou ja dat dus dus maar Fabiola van het hotel vroeg of ik CREA ken; Centro de Rescate Amazonico, ofwel het Amazon Rescue center. Daar redden ze de Manaties, een soort van eh zeehond, maar dan anders. Die waren ernstig met uitsterven bedreigt. Locals maakten er soep van, en daarvoor werd de huid op allerlei manier verkocht. Ik denk dat dat een grotere bedreiging is dan een local die er soep van maakt. Er werden scheepsladingen vol naar Europa gestuurd wel zo handig met die zeehaven. Ieder voordeel, heeft zijn Johan zullen we maar zeggen. Maar nu met behulp van het Dallas Aquarium gaat dat niet meer gebeuren. Die brengen de beesten met veel tam-tam terug in de oorspronkelijke omgeving en je bent Amerikaan of je bent het niet je bouwt er meteen een heel centrum om heen en vraagt een goede toegangsprijs. Nu zeiden ze in het praatje dat al het geld terug gaat naar natuurbehoud, dus dat moest ik dan ook maar geloven. We werden rond geleid, langs die zeehonden dus, en een paar alligators, en nog zo wat geredde apen. Want het was zo vertelde een jongen mij geen dierentuin, maar een animal farm en als de beesten weer op eigen benen konden staan werden ze weer losgelaten. Maar ja ik zag een apie met een arm die zou nooit meer aan lianen kunnen swingen, en sommige pagagaaien waren ook zo gekortwiekt dat ze niet van hun tak het bos in konden vliegen. Volgens de jongenman waren sommige ook gewoon wel gewend om hun natje en droogje te krijgen. Dat soort toestanden. We liepen natuurlijk langs een Ayahuaska plant met alle smaken er naast om het leuker te maken. Toestanden. Daarna kwamen we bij een stuk jungle, white sand jungle. De jongen legde uit dat het bedreigd werd. Want het witte zand was ook nodig voor de stad, om huizen te maken ect. Het was schrale grond waar maar een beperkt deel van de jungle vegetatie hard op groeit, en daardoor zeldzamer. Ik zag al grondbankachtige taferelen voor met nadruk op redding van de natuur en circulair toepassen van materialen. Misschien kan ik hier mijn tamales gaan verdienen voor bij het ontbijt. Hahahah.
Gisteren was ik met de bus, je hebt hier van die supergezellige busjes naar de Mall gegaan. Het leek mij een perfect tochtje voor met de bus. Dat was het ook, de bus is wel nou ja niet het meest luxe vervoer, maar je hobbelt gezellig met de stroom mee. Iquitos heeft dus nu ook een mall. Leven de vooruitgang die niet te stoppen is. Maar ja ondanks dat ik er twee t-shirts heb gekocht is het natuurlijk wel een saaie bende, die overal in Peru ongeveer gelijk is. Het verschil met Piura was dat deze geheel overdekt was. Maar de winkels waren zo ongeveer gelijk. Voor de liefhebbers was er ook een chinese supermarkt oriental
De oude supermarkt hier Cohen
Een ripley, toppie-top een sagafabella of hoe het heet, nou de zelfde meuk als in Piura, In Lima zijn ze groter en hebben meer merkjes hun eigen winkel. Hier was het geloof ik alleen Adidas. Wel lekker een tijd door de grote supermarkt gedwaald en gedacht aan allerlei zaken die belangrijk zijn maar die ik absoluut niet nodig heb. Dat soort wijsheden en dan natuurlijk een biertje op de boulevard.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten