Salerno

 Ja voor de mensen die mij volgen, oh en voor de mensen die mij niet volgen maar hier dan per ongeluk op belanden. Ik ben weer eens met I in Salerno. Hoe dan, nou eerst met de bus naar Schiphol, ik kwam naar mijn zin net te laat aan. Maar ja ruim op tijd om mijn koffer in een soort Transavia broodrooster te proppen waardoor ik hem pas weer terug zag op het vliegveld van Napels. Toen naar gate C18 gewandeld. Bijna alle verleidingen kunnen weerstaan. Maar wel toen I koffie kocht gezegd, als je naast mij gaat zitten met koffie dan wil ik dat ook. Een relatief rustige vlucht, een kleine italiaanse met een grote bril, maar een veel kleinere baby wist de baby gelukkig gedurende bijna de hele vlucht stil te houden. Vanaf rij 24 was het wel te horen dat een meneer op rij 18 af en toe een eenmalige hoest liet horen waardoor je dacht dat hij aan het einde van zijn latijn was. We landen min of meer op tijd, met de Ali bus voor de prijs van 5 euro naar het centraal station van Napels gegaan. Waar we weer 5,5 voor een trein ticket mochten betalen. Waarna de trein na een kwartier vertraging naar Salerno vertrok. Onderweg mevrouw Maria op de hoogte gebracht van ons laatste stukje van de reis waarna Nuncio op het pleintje zag dat wij het waren waarna we dan zomaar binnen waren in Salerno. Omdat het inmiddels al bijna 15.00 was gingen we op zoek om iets te eten. Dat werd een pizzacette, geloof ik nou italiaans voor Mini pizza. Met een glas wijn. Ik had een beetje verwacht dat het een soort van opgewarmd hapje zou zijn. Maar het had alles van een perfecte normale pizza, maar dan de helft. Dus mooi laat lunch hapje. Daarna langs de zee gelopen. Water en wijn gekocht, een boek een cd (nieuwe Giorgia yes) en daarna even langs de winkel van Lia gewandeld. Vele mooie licht objecten in de openbare ruimte gezien. Tenslotte was het tijd om te eten, en weer wat te drinken. Het eten was een bordje van zes gemarineerde ansjovisjes. Heel lekker, toen een flink bord rigatoni alla carbonara. Het bord was een koud en de pasta brandde ik zeg maar mijn bek niet aan. Dat had allemaal iets heter gemogen en tenslotte het toetje waar jullie de foto van zien. Nou ja en toen was het tijd om snaveltjes toe en oogjes dicht te doen. 

Misschien nog voor de liefhebber ik lees onderwijl een boek Lampedusa van Steven Price dat over meneer Lampadusa gaat. 
Ik ben er in, soms duurt het even en over de helft. 

Het toetje, het was een compositie, van baba all rum, crema di mascarpone en bovenop nog een svogliatelli, maar dat schrijf ik vast verkeerd. 

Al het mooie licht, over de schouders van een stoere dame 

Kijk dit is de mini pizza net zo smaakvol als zijn grote zus (ja want het is la pizza)