In Ayacucho

 Gisteren, maar ook vandaag blijf ik gewoon rustig in het stadje. Gisteren bleef het heel lang regenen. De hele ochtend, maar ach klein ongemak. Gedacht aan een plu kopen, maar niet gedaan. Ik was naar de markt gelopen en naar een museum vlak daar achter. De markt is een bonte verzameling van bijna alles of heel veel. Van pikhouwelen tot varkenskoppen. Een vriendelijke varkenskop keek mij aan zo tenmidden van allerlei kippen. Je moet maar niet denken hoe het vlees hier op je bordje komt. Al heb ik nu wel een beetje last van mijn buik. Maar ja sla schijnen ze weer te wassen in de beek achter de schuur dus het schiet allemaal niet op. Het stadje houdt van zijn eigen regionale prutserijen. Men is hier dol op dingen beeldhouwen waardoor ik wederom een kerststal heb aangeschaft, deze is pocketformaat. Dus het moet mee naar huis kunnen. In het museum dat van een soort van Generaal of iemand belangrijks was geweest werd ik rondgeleid door een charmante soldaat. Met al die mondkapjes kom je er niet echt achter of iemand woest charmant is of alleen charmante ogen had. Hij wilde met mij op de foto. Dat vroeg hij aan mij. Na een paar grapjes tegen hem was het ijs gebroken. Hij bleek uit de buurt van die Vilcashuaman te komen. Dat is die site waar ik al was. Helaas was het museum niet veel bijzonders er hingen wat fotos en zaken die een generaal nodig heeft als geweren en dat soort zaken. Maar ja door die rondleiding van Kleiber vond ik het toch leuk. Na een lomo saltado dacht ik nu kuier ik naar het volgende museum dat bleek tot 15.00 dicht te zijn. Ging ik een uur wachten, of vandaag er naar toe. Ik besloot te wachten. Ik weet niet of het museum het wachten waard was, of een tweede wandeling. Maar ik zat naast een soort bushalte met allemaal scholieren die steeds in de bus sprongen en een beetje doen wat scholieren doen klieren stenen gooien naar toeristen oh nee. 

Ik moet nog even doorzeuren over de busrit. Want we reden dus langs angstige dieptes waar men nog een reling langs de kant van de weg moet maken. Maar als je te dicht langs de rotswand reed, daar lagen allemaal stukken steen die van de berg waren gedonderd. Dus het was een beetje de keus of met een steen op je hoofd thuis komen, of in de vallei belanden met busje en al. En ik vond die blokken steen ook best heftig. Misschien een tip voor de volgende reiziger die op basis van dit blog denkt Ja Ayacucho, nou ik zou een helm in de bus opzetten. Voor neerkomend gesteente. Mocht zo'n steen op je schoot vallen dan is waarschijnlijk de kans op nageslacht een stukje kleiner. 

Uiteindelijk mocht ik in het museum. Voorkom de rijen koop je ticket online. Ook hier is dat natuurlijk het geval. Al moet ik zeggen dat er in het museum nog 3 anderen waren, twee dames met een kind, dus ik had een volgens google, meestal vrij rustig moment uitgekozen. Het was een typisch provinciaal museum. Leuk en één ding waarvan je denkt hé dat heb ik nog nooit eerder gezien. Ze hadden een mooie Wari vaas maar dat mag hier ook wel en een paar enorme vazen, die men volgens info in Lima al als een soort Grieken kapot gooide. Maar die hadden ze hier dus weer aan elkaar geplakt. Het museum was onderdeel van een soort groter vermaak park. De botanische tuin en een theater lagen ook op het complex. Er was ook een soort van kermis. Kortom voor ieder iets leuks. 

Ik dacht 's avonds ik ga het nog een keer proberen met een simkaart en nu heb ik een simkaart. Drie euro armer maar ik kan straks in Lima makkelijk op straat een Uber aanroepen. Dan hoef ik niet veel moeite te doen met een taxi vinden. Stamelen waar ik heen wil, types die het niet begrijpen. Taxi chauffeurs die het dubbele vragen, alleen omdat zijn mijn blauwe ogen niet vertrouwen. De rest van de avond met Jaime en Zooner doorgebracht bierdrinken. Ik merk daar nu een beetje de gevolgen van. Maar het is nu precies 9 uur plaatselijke tijd. Dus ik vind dat ik het redelijk vol hou. 

Voor vandaag staan de kerken een beetje op het programma.