I am testing positive for the funk

 Soms krijg je een liedje maar niet uit je hoofd. Anyway we kent niet dit mooie nummer van Prince en George Clinton. Het heet eigenlijk We can Funk. Ik heb me door de biografie van Miles Davis heen geworsteld. Veel boeiende onderwerpen. Voor 500 dollar coke per dag snuiven, veel dames, veel Heineken drinken. De voordelen van heroïne in je dijen spuiten. Dat ziet de pelizie niet. Dat soort dingen. Hij heeft het wel over Prince, James Brown Cameo, en nog een hele trits sterren maar niet over George Clinton. Eh wat zal ik daar aan observatie aan toevoegen. Nou misschien was het boek nog dikker geweest anders. Had ik nog meer moeten slepen. Het was met dank aan de straat bibliotheek. Gisteren stond mijn dag vooral in het teken van een PCR test. Zoals ik al had verteld kostte het online boeken mij een halve zenuwinzinking. Ik heb ook ontdekt dat ik weinig stress kan hebben op dat soort vlakken. Maar gisteren moest ik dus naar de luchthaven met Herbert als taxista en weer terug. Ik vond dat het relatief soepel ging op de luchthaven. Ik had een soort van QR code bij de reservering gehad en mocht daarna plaats nemen in een soort theater waar we allemaal steeds een stoeltje opschoven. Het sprak voor zich dat een Peruaanse dame van grote schoonheid, waar ik echter niet ontvankelijk voor was en iets wat bovendien in geschiedenisboekjes gevonden moest worden voor wilde dringen. Ik heb haar een soort van wacht je niet toegegromd in mijn beste eh ik denk esperanjacco en ze nam haar plek weer in die zoals jullie kunnen vermoeden achter me was. Ik had een formulier moeten invullen waar ik de eerste keer hoofdpijn van kreeg. Had ik ook niet gedaan. Maar meisje bij de balie zeg maar had het ook en na een paar halen waarbij ik gewicht en lengte over en onder heb geschat kreeg ik een formulier van haar mee en mocht ik naar de theater opstelling. Daar schoven we steeds op en toen ik aan de beurt was ramde een andere dame, waarvan ik slecht kan zeggen hoe mooi ze was een stok diep in mijn keel en daarna in mijn neus. Toen was ik natuurlijk tevreden, want voor die 70 euro had ik wel ook een masochistische ervaring. Maar ik moet zeggen dat het in Amsterdam er prettiger aan toeging. Daarna lomo saltado gegeten. Bij een mannetje hiernaast die mij allerlei dure dingen wilde aansmeren. Maar ik had mijn zinnen op de lomo gezet, dus hij kon mijn rug op. Dat was niet zo heel erg geweest want hij was niet zo heel groot en ook niet heel dik. Die middag kwam meneer A nog langs die we al kennen van de wandeling naar Barranco, ik moet zeggen dat hij een soort string op zijn gezicht heeft de contouren van een mondkapje. 

Oh en dan natuurlijk de cliffhanger, ik ben weer negatief getest.