Pachacamac en de aardbeving

Het is natuurlijk een groot misverstand, dat ik volgens mij ook steeds benadruk dat Peru niet het land is van de Inca, wel van de Inca cola, maar dat er een enorme hoeveelheid Pre columbinaanse culturen hier waren. Zo is er bijvoorbeeld ten zuiden van Lima, een kilometer of 30 van de stad de stad Pachacamac. Een aanzienlijke plaats ooit, waar ondermeer nog een stevige tempel van over is. De tempel is gewijd aan Pachacamac. De god die aardbevingen voorkomt. Het beeld van de god, een houten totem van een meter of 3 hoog was door de Spanjaarden, die hadden verwacht en mooi gouden beeld aan de kant gegooid. Waardoor het later bij een opgraving weer gevonden is. Het is een beeld dat je volgens de legende nooit direct mag aankijken, want dan vliegen de aardbevingen om je oren. M. niet het spirituele type is, benaderde het beeld direct en staarde er naar, terwijl het eigenlijk met Quchua gezang achterwaarts benaderd had moeten worden. Die nacht volgde er meteen een aardbeving, voor de kust van Arequipa. De waarschuwing is duidelijk. En wie zulke dingen niet geloofd hoeft maar te denken aan het mirakel van San Gennaro, dat ook niet geschiedde waarbij 3500 mensen omkwamen. De keer daarop verloor Napels op het nippertje de landstitel. Ik bedoel maar en Peru doet mee met de WK ook voor het eerst in jaren. Het zou mij niet verbazen als ze M binnenkort met pek en veren, of hoe ze dat hier doen het land uitsturen.
Maar Pachacamac. Je kan er goedkoop heen als je weet hoe de bussen werken. Een bus die eerst een stuk op de Pan American sud rijdt, rijdt daarna naar Pachacamac. Je kan zelfs met de open sightsee bus er naar toe maar sinds M ook al stenen gooit naar de bus in Amsterdam is het misschien minder wenselijk om hier op die bus te klimmen. Maar ja die bus vinden is een avontuur op zich. Dus had ik Manuel gevraagd of hij ons wilde begeleiden. TJ was nog onder de douche toen Manuel right on time aanbelde. Even gewacht tot TJ, die daarvoor 17 km door Lima had gerend, en dus eigenlijk ook wel in Pachacamac had kunnen afspreken, decent was en we gingen onderweg. Eerst de hele Benavides af, die was een blok of 50 langer dan ik had verwacht. Ik ging naast een charmante meneer zitten. Helaas zat ik boven een wiel en was een stoel bij Ryan air een troon. Ben maar ergens anders gaan zitten toen er weer plek was. Daarna overstappen op de andere bus, toen geloof ik een uur over de snelweg. Dat is sensatie want je wordt aan alle kanten, inclusief kanten die niet bestaan ingehaald. Vooral het invoegen, als het busje een poging heeft gedaan om nieuwe passagiers op te pikken is best een sensatie, zeker als er een tankwagen met 80 lijkt langs te scheuren.
Maar we kwamen er levendig aan. Ten opzichte van de vorige keer is er een best fraai museum gebouwd met spullen die ze hebben opgegraven en dat soort zaken die er bij horen in een museum op een site. Wat geschiedenis. Blijkt dat de Incas vooral mooie stenen hebben toegevoegd aan de adobe stenen die er al waren. Helaas was er dan weer bij een aardbeving het nodige vernietigd. Het is ook vooral een wandeling door de woestijn. Jaren geleden mocht je nog in de grote tempel van de zon, dat is afgeschaft, je mocht nu wel naar het huis van de vrouwen. Een soort vestaalse maagden die de Incas daar lieten huisvesten. Verder kon je helemaal om de tempel heen, maar mocht je niet op de plek zitten waar het leek of de Inca of belangrijke priesters allerlei schouwspel konden gadeslaan.
We hebben niet de hele site rondgewandeld, na de tempel vond men dat er voldoende zand was gehapt. Manuel stelde voor om naar Pulcusana te gaan, inderdaad wie kent het niet. Nog een stuk zuidelijker en niet over de snelweg maar over een gezellige hobbel weg, met onderweg nog tijd voor een enkele commerciële presentaties, onder meer van iemand die blind en doof was, en in eh nou ja spaans en presentatie hield waarvan ik dacht dat hij toch vooral geld vroeg voor hem, zijn broer en 7 kinderen. Best knap voor een blinde doofstomme. Ook nog was verkoop van sponzen bezems en dat soort gerei. Altijd handig om bij je te hebben. Helaas geen alpacasloffen, waardoor ik aan de mede toeristen moet vragen waar zij die pareltjes hebben gekocht die ze nu als in een mode show dragen in de ontbijtzaal.
In Pulcusana dat volgens de rough guide een hippie badplaats is hebben we ceviche gegeten en chicaronne. Dat eigenlijk gefrituurde vis is. We waren wel een beetje gebroken van 3 uur in een rammelbusje. Waarin M. met haar ledematen nog redelijk past, maar voor de rest minder.
Terug gingen we met een collectivo die reed ons in een streep en rustig terug.

M. werd wakker van de aardbeving. In Arequipa is er geen schade.  De beving vond plaats voor de kust