De kunst....

Het blijft hier tobben wat ze je moeten vertellen over de ontelbare hoeveelheden vazen. Ok ze schrijven ze toe aan allerlei verschillende culturen, Wari, Moche, Inka, Chimu Chan kay, Vitru, je kan zo nog wel een tijdje doorgaan. Die hebben ze vervolgens weer in tijdvlakken ingedeeld. Die zijn dan weer leuk te vergelijken met zaken elders in de wereld. Het is vaak een voorstelling, dus daar kan je ook nog wat over zeggen. Je krijgt dan zoiets als Moche vaas, in de vorm van een banaan. Nou ja dat dan nog net niet, waarom eigenlijk niet, is banaan niet inheems. Maar bijvoorbeeld wel een aardappel.
Vandaag was ik in een museum die gaf een heel andere twist aan het gegeven. Die hadden citaten van Klee, Gaugin en nog zo wat mensen opgehangen, oh ja Durer. Dat de kunst van niet europese culturen nou de grootste kunst is, en in ieder geval de bakermat van alles, of in ieder geval de inspiratie.
Nou en dat hebben we geweten. Bij iedere vaas ging men los. De artiest had zich hier laten inspireren door de natuur, waar hij in de kleuren wit en bruin tot een sublieme expressie was geraakt die zowel de oorspronkelijke aanschouwer als de hedendaagse kijker zich vragen doet stellen als waarom geeft de natuur ons zoveel.
Hier was duidelijk een groot artiest aan het werk. Het is waarschijnlijk dat beide vazen door dezelfde kunstenaar zijn gemaakt. Alleen deze kunstenaar heeft deze verfijnde precies in zijn werk gevonden.
Het is subliem hoe de kunstenaar hier jaren zoniet eeuwen vooruitloopt op abstracte kunst zoals we later bewonderen bij Picasso.
Het ging maar door het hele museum door. Het was trouwens een filiaal van het Lima Largo museum waar we op zondag waren. Daar hadden ze nog geen lol gemaakt met al die flauwekul onder de vazen te schrijven. Daar hebben ze wel en magazijn met weet ik hoeveel vazen, ik geloof 400.000 vazen. Eigenlijk ook wel zo dat je er een paar kunt missen om ergens anders te stallen. Dus hierzo, waarom niet in europa. Verder naar het klooster van de fransicaner geweest dat was een beetje een rip off. Ik moest er ook nog in de catacomben kijken. Maar dat heb ik tot een minimum beperkt. Gelukkig waren er iets minder botten met een groot gevoel voor artisticiteit uitgestald dan in Lima. Daar heeft een kunstenaar met groot gevoel voor de waarde van het leven een mozaïek gemaakt dat ons doet stilstaan bij tijd en het menselijk bestaan. Er moet daar een groot kunstenaar bezig geweest zijn.
Verder waren we zondag naar de dierentuin en dat is boven op een pre columbiaanse site. Ook hiervan kunnen we stellen dat duidelijk is dat hier de grootste architecten aan het werk geweest zijn. Is dit niet immers later een inspiratie voor architecten, om zo met circulaire materialen gebouwen te maken die de bevolking toen in mystieke sferen bracht, en nu als we er voor openstaan, en geen zand in de ogen krijgen weer. Een enkeling voelt tranen van ontroering opkomen. Echter bij anderen is het zand.....