Marken

Je gaat hier in Peru makkelijk met een busje. Dat sleurt je dan langs allerlei zaken die mogelijk bijzonder zijn. Helaas zit er natuurlijk ook een deeltje in van het bezoeken van een alpaca winkel met uitleg en dat soort zaken. Verder is er natuurlijk nog de sociale gemeenschap in zo'n bus. Je moet natuurlijk vrienden met de gids worden. Omdat wij ook een strakke verdeling van taken hebben doet M. de slijmerij met de gids. Ze heeft meestal voorwerk gedaan zodat we feilloos door de kwis komen. Vragen als who built Pisac M heeft alle antwoorden. Al is het engels van de gids soms zo slecht dat ze goede antwoorden geeft op vragen die niet gesteld worden. Vooral de kennis van M over lime stone is formidabel. Dan zijn er natuurlijk de mede toeristen. In de eerste excursie had M een zware tijd omdat er een turks setje ook kanjers waren in het slijmen. Met name extra vragen stellen waren ze kanjers in. Helaas was het duidelijk dat M de match had verloren toen er ook nog fotos van kinderen werden uitgewisseld. Verder zaten er twee jongens in de bus. Dat bleken hollanders te zijn, en maar niet zomaar hollanders, nee ze kwamen zelfs van het eiland Marken. Een Marknaar was getrouwd met een dame uit Arequipa en ze waren naar de bruiloft geweest. Ze waren twee boomlange jongens die een hart ook nog verloren hadden aan een peruaanse. Dus ze verwachten wel vaker terug te komen. Deze heren zaten beide dagen bij ons in de bus. De tweede dag zat er nog een stel uit Pitsburg in de bus. Ik hoopte dat de vrouw iets zou krijgen, want de man was een oudere man met staart. En ik ken vrouwen in Amsterdam die op zoek zijn naar een man van zeg maar boven de 40 met een staart. Een buitenkansje.
Oh ja sorry de sights. Nou we gingen eerst naar Pisac. Omdat de Incas heel spiritueel waren zijn alle centra spirituele centra. Deze ook, met en tempel voor de zon, en een tempel voor de weet ik wat allemaal. Op een vraag of die mensen iedere dag naar die velden moesten wandelen, voor het werk zei de gids dat ze daar een kwartiertje over deden. Mister Pitsburg vond het zwaar, hij was waarschijnlijk net als iedere westerse mens sneller op het werk. Het ligt allemaal schilderachtig in de Andes. Er lopen alleen ten opzichte van jaren geleden wel veel meer toeristen, onder andere uit Marken rond. Daarvoor hadden we nog de markt in Pisac bezocht. De eerste keer kon ik daar nog een foto maken van people selling a potatoe, maar er wordt alleen nog aan toeristen verkocht. Die nemen natuurlijk relatief weinig aardappelen mee naar huis. Marjan heeft er voor mij een Inca muts gekocht, net of ik die nog niet had.
Daarna gingen we lunchen. Die jongens uit Marken hadden een vip treatment, die hadden mooi cavia alla inca met bladgoud. Wij moesten het doen met pompoen puree, zoete kip en nog meer zaken een heel buffet vol. Daarna gingen we naar Ollyatambo. De namen moet ik eigenlijk goed nazoeken. Je rijdt in ieder geval de hele tijd met de bus door de heilige vallei. Het is daar heel vruchtbaar en de Uramtubo rivier komt naar verloop van tijd in de Maranon, en die komt dan weer in de Amazone.

Ik was er niet naar boven gelopen, want het was er net een jodelbaan van mensen. Ik was bang om daar in te vallen. Verder was het allemaal best weer hoog, en moest ik moeite doen om voldoende zuurstof uit de lucht te vissen. Dus heb ik het allemaal van beneden bekeken. De dag eindigde dan met punnikende dames met wol.
Oh nee eigenlijk met een jongen en een biertje in een backpackers hut.