Zo en dan sinds een paar dagen in Lima. Ik vermaak mij vooral met meneer M. die hier op zijn moeder aan het passen is na een leven in de USA. Maandag zijn we naar Barranco gewandeld. Er blijkt een nieuwe brug te zijn aangelegd, waardoor je heel prettig en zonder overreden te worden vanuit Miraflores er naar toe kunt wandelen.
Ik weet ook niet wie die man is, die ene wel, de vettige met op de achtergrond Largomar.
Ach zo is het best mooi, de flats, sorry E nemen we op de koop toe.
Eerder moest je een soort van allerlei halve snelwegen opritten oversteken met allerlei gevaar voor dat je kapsel in de war raakt. Maar dat gaat dus nu allemaal een stuk soepelere. Om mee te doen aan de internationale hype van glazen bruggen hebben ze in het midden glas platen neergelegd. Met mijn hoogte vrees, hadden ze dat voor mij ook achterwege kunnen laten. De brug is voor voetgangers en fietsers, ja die komen hier ook steeds meer voor. Vooral op zondagochtend, dat was het dan wel niet op maandag maar er waren er wel een paar, als in 4 ofzo. Barranco is een beetje rustiger, op een schaal van Lima dan Miraflores. Wat het dan nog vrij druk maakt maar we liepen langs de kust dus het was een aangename wandeling. Al was ik bij thuiskomst wel een beetje verbrand. Ik moet denken wat heb ik dan maandag gegeten. Oh ja ceviche. Tja nou met camarron van inktvis. Ik denk dat palet van wat ze uit de zee vissen voor mijn maag toch steeds kwetsbaarder wordt.
Maar ja dit was het. Het was lekker hoor maar ik wilde 's avonds ineens weer graag naar het toilet. Gelukkig niets ernstigs maar toch. Ondertussen lees ik Het woud van verwachtingen van Hella S Haases, tjeempie wat een dikke pil bijna 800 bladzijden. Nou het is een soort van boeiend, maar er had hier en daar wel wat gekort kunnen worden. Terwijl ik nog maar op bladzijde 300 ben. Gaat over Charles something zo rond 1400 die daar met allerlei verwikkelingen en paleisdrama's te maken krijgt. Zijn vader is nu net vermoord door politieke tegenstanders. Wat een gedoe. Nou ja we gaan er vrolijk mee door. Wel een wijntje gedronken, mijn eerste sinds eh KLM wijn. Nou nog beetje oefenen en volgend jaar kan ik een dry vakantie houden. Ik heb wel bier gedronken, oh en cuba libre ofzo met types in het park in Trujillo.
Gisteren dan naar het klooster geweest van Museo de los Descalzos wat eigenlijk een klooster is. Ik vind het leuk het is in Rimac, zeg maar het Noord van Lima, aan de andere kant van de rivier. Toen de stad net gesticht was door Pizarro, die ook half Inca uitgemoord. Vreselijk, maar toen was de stad aan beide zijde van de rivier ongeveer gelijk. Latere uitbreidingen waren vooral richting de kust en dat deel Rimac raakte in verval en stoffig. Maar ja voor de monniken die toch al geen schoenen hadden een weinig probleem. Die moesten toch al in eenvoud leven.
Ondertussen was meneer GP even op bezoek. Die wilde graag een t-shirt met Amsterdam er op en hem wat oude kleding gegeven. Nu heb ik helemaal een excuus om naar de winkel te rennen. Maar ja door met gisteren, toen we bij het klooster kwamen bleken ze net voor de lunch dicht te gaan. Dus hebben we een wandeling gemaakt van Rimac naar Plaza San Martin.
Je komt dan eerst over een soort boulevard, een park met aan de zijkant allemaal beelden. De beelden blijken de sterrebeelden uit te beelden. Hierbij het beeld van de leeuw. Ja en dat zie je dus onderaan het beeld. Goed dat ze het er bij gezet hebben want ik was eerder niet op het idee gekomen.
Dit is zeg maar de hoofdstraat van Rimac, of nou ja ik denk dat het dat is. De balkons zijn een soort van Spaanse balkons, het maakt het mogelijk om voor de dames onbespied zelf de straat in de gaten te houden. Laten we ons een beetje Jordanese voorstelling van maken. Ik weet alleen niet of ze er dan ook een hond bij hadden. Jammer dat het dus allemaal bijna uitelkaar valt. Tja en de wandeling neemt je dan mee van zeg maar half in de sloppen, naar meteen het centrum van de macht, het Plaza de Armas. Daar is het presidentieel paleis, de grote kathedraal en al het vertoon van de macht.
Met dus plek voor een toerist met de kathedraal op de achtergrond. In die kathedraal ligt Pizarro begraven. Ik weet nou niet of hem de rol van held toekomt. In Trujillo zijn ze nog gekker op hem. Ook één van zijn maatjes Almagro, die een ware moordtocht richting Chili organiseerde. Volgens een boekje dat ik las was hij te gewelddadig voor Pizarro, nou en dat zegt dan wat. Want Pizarro had dan in Cajamara 3000 incas afgeslacht zonder zijn wenkbrauwen op te trekken. Maar ja hij ligt dus daar in de kerk. Dan loop je daarna door de winkelstraat, ook al vergane glorie en kom je op het Plaza San Martin. In de avond een plek waar vrienden onder elkaar elkaar ontmoeten. Maar we hebben daar in de buurt gelunched, hierbij het bewijs.
En daarna weer naar het klooster gewandeld. Dat dus een stoffige zaak is die bijna uitelkaar valt. Maar juist daardoor leuk. Wat viel op nou men heeft een ruimte om Pisco en wijn te maken. Blijkbaar zat daar handel in voor de gelovigen. Er is een schilderij van Jezus, waar de kunstenaar tot het gaatje was gegaan. Hij wilde dat de meneer die moest poseren voor Jezus een goede dode uitstraling had. Het model is aan de gevolgen bezweken. Nu heeft vriendin A mij ook wel eens gevraagd om te poseren. Oh ik zal haar maar niet vragen om mij te schilderen als Sebastiaan. Want ofwel ze nodigt iemand uit als Daan Saft en zit ik onder de pijlen, of ze zegt misschien is het leuk om je in het riool te dumpen zoals je ook wel ziet. Beter een ander plan. Maar ja de schilder was opgepakt en mocht zijn beroep niet meer uitoefenen. Verder vormt het klooster in Augustus een gaarkeuken en geeft men hele volksstammen soep. Soep zo legde de mevrouw uit zeer voedzaam was. Iedereen blij. Was er nog een soort apotheek, met ondermeer een slang op sterk water. Oh en de lunch bestond uit Pollo saltado en palta rellana. Ja zo simpel kan het leven zijn. De avond was er voor mij nog tijd voor een wandeling en een taartje.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten