Rust in Lima

 Eigenlijk is er natuurlijk helemaal geen sprake van rust in Lima. Het is een enorme stad. Enorme hoeveelheid verkeer. Ik zit dichter bij de snelweg dan in Amsterdam. Ik hoor eigenlijk continue verkeer, en het is zo gauw je de deur uitstapt één grote verkeerschaos. Aan elektrisch rijden doen ze nog niet, eerst moeten natuurlijke alle westerse auto's hier tot voorbij het niveau van sloop auto worden afgereden. En het recht van de sterkste is hier duidelijker in het verkeer aanwezig dan bij ons. Zeg maar een geblindeerde SUV krijgt altijd voorrang. Maar gisteren heb ik alleen gewandeld en mijn leven niet geriskeerd in een uber, dat is toch meteen iets rustiger voor de gemoedsrust. 

Gisteren dan met M naar Pucllana geweest. In de loop van mijn bezoeken is dit uitgegroeid tot een soort van attractie. De eerste keer was het met een meisje als gids er alleen overheen wandelen. Nu liep er zeg maar een halve bus mensen in een groep, terwijl er drie groepen in de rondte lopen. Wat leert ons de excursie. Het belangrijkste is volgens de gids dat je geen video's mag maken. Foto's mag wel, jammer ik wilde een tiktok Wari Dansje doen, maar dat heb ik daar niet mogen opnemen. Toen ik bezig was met kunstige foto's te maken werd er met een nadrukkelijke giftige blik in mijn richting opgemerkt dat het verboden was om video's te maken, maar dat je wel foto's mocht maken. Tja nou dat was dan ook weer duidelijk. Het moest vervolgens door de gids ook benadrukt worden dat het allemaal van voor de Inca's was en dat er drie verschillende culturen een bijdrage hebben geleverd aan de tempel. 

Hier is een foto van de gids en mij. Waarbij de gids niet degene is met het rode petje misschien had ik dan wel stiekem een video gemaakt. Maar de geschiedenis, de Lima cultuur zat er van 400 na christus tot 700 na christus, toen waren de Wari er zo'n 100 jaar vanaf 800 en tenslotte de Ychsma (1000-1532). Daarna de koloniale slooptijd, die het complex hebben teruggebracht en vanaf 1950 tot 1980 was het crossterrein, en daarna weer erkend monument. Toen was het uit met de pret van het crossen. De drie verschillende culturen hebben er natuurlijk verschillende dingen aan bijgedragen. Dat zal ze ongetwijfeld verteld hebben. De koloniale cultuur en hedendaags Lima hebben het in ieder geval voor twee derde volgebouwd. Op een deel van het complex hebben ze allemaal kleine offertjes gevonden. In zeg maar soort boorgaten die we als bodem types ook maken. Alleen bij bodem stoppen we nooit iets terug, hier dus wel en het nodigt de hedendaagse mens weer uit om er geld in te werpen. Ach we zijn zo schattig. Verder waren er een aantal types gevonden die daar in de Wari periode zijn begraven. Ik denk dat dat niet zomaar gewone stervelingen waren (uiteindelijk wel; maar daarvoor even niet). 

Ik denk wel dat ze vrij fanatiek zijn met herstellen, ik weet niet of dat altijd in authentieke staat gaat of dat men af en toe ook een beetje er iets bij bedenkt, ik denk het laatste. 

Hier is dan jullie eigen indiana de Jong weer, zo midden op de site. Met het t shirt van P. aan. Ik durf het alleen niet te vaak aan want Sebas valt er vrij snel van af. Jammer, want het is wel vet mooi. Ik ben er blij mee. Tja nou we zijn er overheen gekuierd, in rap tempo dat moet ik wel zeggen ze gaf wat uitleg, benadrukte nog eens het verbod op video. En het was best gezellig zo tussen allemaal Spaanstaligen in. 

Dit is bijna bovenop er was een stukje nog hoger toegankelijk. Hier zat nog wat van de oorspronkelijke verf op de stenen. Dat maakt altijd net wat meer indruk. 

Na een siesta en een beledigd verdwijnen van een jongeman, ik vond niet dat hij in zijn onderbroek in het zwembad mocht, verdween hij maar was er nog een avondprogramma. 

Dit was trouwens de lunch en er wachten dus veel cavia's om ook op het bord te mogen verschijnen. 

Maar er was een mooie zonsondergang. Er dreunde ineens een liedje uit de top 2000 keihard door mijn hoofd. Oh mama mia, let me go. Mama Mia here we go again, my my 

Eerst nog even een arty farty foto. Ging meer om de vervallen muur maar toch. 

Nu ben ik niet heel trouw aan de top 2000 en heb ik eerder de Gypsy Kings versie in mijn hoofd. Dus zijn er wat letters en woorden anders. Elcome to the otel california, is such ovely place, Maar is het niet helemaal echt. Ik vind van wel. Om het dan allemaal af te sluiten ook nog deze foto 

Daarna was er nog tijd voor een taartje. Ik sla meestal diner over maar een dolce dan niet. Nou dat soort dingen in Lima.