Gisteren met M. naar San Bartolo geweest. Er was daar een bouwkavel, die ze hier lote noemen beschikbaar iets van paar honderd vierkante meter, voor 99 dollars per meter en daar mocht je dan weer een hut van 5 verdiepingen opbouwen. Ik weet natuurlijk niet precies, wat de grondprijs is in Amsterdam maar dit klinkt voor Amsterdamse begrippen als voordelig. Ik vraag me wel af hoe leuk het is om zelf voor project ontwikkelaar te spelen. Maar ok. Het is 40 km zuidelijker en net buiten Lima. Maar ja je moet je wel door heel of half Lima heen worstelen in het verkeer. Er was een auto van de zuster waar wij mee konden toeren. Helemaal goed dus, airco aan, klassieke rock op de radio. En we waren onderdeel van het verkeer. Pfff wat is dat toch altijd een chaos. Ze rijden aan alle kanten over en onder elkaar heen. Maar gelukkig werd het verder van Miraflores af rustiger in het verkeer en op een bepaalt moment kwamen we zelfs aan in San Bartolo. 40 km klinkt als half uurtje rijden. Maar volgens mij was het anderhalf uur. Maar laten we maar zeggen dat die pret er ook bij hoorde. Het bleek inderdaad een vierkant terrein te zijn. In mijn ogen zag het er behoorlijk bouwrijp uit. Er lagen alleen wat ijzerresten. Hoe die er kwamen was er een ijzeren hek geweest ofzo. Ik weet het niet. Maar ja hier projectontwikkelaar spelen. Vijf verdiepingen bouwen. Ik weet het niet. Nu is M blij dat hij met pensioen is. Misschien zou het omhanden hebben wel iets zijn, maar ja projectontwikkelaar. Je bent dan minstens 2 jaar verplicht om er dagelijks te zijn. Zijn zus is er grote voorstander van dat hij dat zou gaan doen. Zijn zus was zelf ook projectontwikkelaar geweest maar was er mee gestopt omdat ze gek werd van de corruptie. Steeds moest ze deze of gene geld toestoppen om te zorgen dat er de volgende dag nog mensen waren op het bouwterrein. Ik zou mijn zuster zulk soort praktijken niet mee willen opzadelen. Van je familie moet je het maar hebben. En het doet mij wel denken aan het boek dat je recent heb gelezen van de Maria Lloga Vargas. Dat ging eigenlijk voor een deel over hetzelfde corruptie. Dus nou mijn advies is doe het niet. Koop iets waar je alleen een bezem door hoeft te halen en een nieuwe bank voor kunt bestellen. Al is hier dan weer geen Ikea, maar er zijn zat meubels te krijgen. Daarna hebben we een cocktail bij mevrouw de makelaar of grondeigenarese gedronken. Ik denk dat ze blij was met het gezelschap. Het was zoiets als een Chiclayo. Nou is dat hier ook een stad, dus het zal vast net iets anders zijn. Ik heb het recept onthouden, als er liefhebbers zijn dan moeten die zich maar melden. Bij mij hoef je dan weer geen bouwkavel te kopen. Daarna zijn we door wondermooi San Bartolo geweest. De kerk die helaas dicht was had het hoogtepunt van de dag moeten zijn. Beetje bovenlangs langs de baai, kijk dit staat ook te koop. Kijk hier zou ik voor wat minder wel willen wonen.
De tocht terug in het verkeer was zo mogelijk nog heftiger en drukker met weer allerlei kunstjes van mede weggebruikers waarvan je dacht oh mijn god. Van die busjes die met 60 langs een rij voor het stoplicht wachtende scheuren over de toch niet ongebruikte baan van de tegenliggers. Met ook onderweg nog een auto die behoorlijk in de prak was. Het gaat niet altijd goed.
Ik verzuchte dat ik na dergelijke tocht behoefte zou hebben, beelden doorkreeg van een enorm glas wijn. Gelukkig had ik die nog staan. Dus die is aan het eind van de tocht soldaat gemaakt.
Zijn we op donderdag nog naar het Osma museum geweest, maar dat lijkt alweer lang geleden. Een enorm mooi huis ooit van de familie Osma en iets Duits. Die een soort voorhuis hebben en een huis daar achter. Het voorste gedeelte lijkt eigenlijk alleen wel ontvangst en balzaal. Misschien was het dat ook wel of had ik een bordje beter moeten bestuderen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten