Alweer weg uit Napels.

 Ik was van plan om hier vooral soort van te landen. Beetje wennen en weer verder. Nu is het moment alweer van verder. Ik ga zo naar het Zuiden, Reggio di Calabria. 5 uur met de trein. Maar ik heb een gereserveerde plek. Meestal zitten daar al drie italianen, maar die moet ik dan maar wegschoppen. Het is een intercity. Die zijn meestal wat luxer dan de boemeltjes. Maar ik ga het allemaal meemaken. 

Gisteren was ik naar het Nationaal archeologisch museum. Daar was het lekker rustig. Misschien omdat het zondag was, maar de klassen uit Nederland ontbraken in ieder geval en ook de bus van Kras die was ergens gestrand. Lekker rustig dus. Ik was alleen van mezelf in de war geraakt. Was er maar iemand anders mee die ik de schuld had kunnen geven. Ik dacht dat er geen tijd-slot op mijn kaartje zag, maar toen ik kreeg ik allerlei push berichten van Google dat ik er moest zijn. Dus toen ben ik maar snel naar het museum gewandeld. Daar bleek er natuurlijk helemaal niets aan de hand te zijn en kon ik gewoon doorlopen. Ze zijn hier dol op een soort van lazer op je hoofd te zetten en dan je temperatuur te meten. Omdat ik hier steeds loop te zweten als een otter denk ik, oh hemeltje help. Maar er gebeurt verder niets ze zeggen 36,5 dus ik denk dat de temperatuur zal zijn. Het museum. Kijk ze zijn hier natuurlijk een meester in iets half open, of anders gezegd half dicht te hebben. Maar er was dus veel half open. Er was een hele sectie griekse spullen, daar moest je asbest sloffen aan omdat ze denken dat het beter is voor de marmeren vloer. Die vloer is ook wel heel mooi. Als die in je huis zou zitten zou je hem er niet uitslopen. Verder natuurlijk naar Hercules gekeken. De iconische Hercules Farnese, als je hem eenmaal kent dan zie je hem overal terug. Het is zeg maar toch de meest iconische. Zeker meer iconisch dan die hier in het museum van Capodimonte van Carraci hangt. Maar dat is voor de fijnproevers. Die Griekse dingen waren mooi. Ruvo di Puglia waar ik eens met meneer M een mooie ontmoeting had met een halve italiaanse familie blijkt een soort goud mijn, eigenlijk letterlijk en figuurlijk voor de liefhebbers van Griekse vazen. Daar zijn een paar schitterende Griekse graven ontruimd met een hele zooi aan vazen en gouden snuisterijen. Mooi, mooi, verder is natuurlijk het Alexander mozaïek onvolprezen, ze maar de meest authentieke afbeelding van Alexander de Grote. Hij staat net op het moment om Darius koning van de Perzen in mootjes te hakken of iets dergelijks. Darius kijkt al beetje bang. Hij komt natuurlijk niet goed in de geschiedenis boekjes terecht. Dan Alexander, 23 lentes jong, een griekse God zeg maar op zijn paard en met zijn vrienden. Waar hij volgens sommige geleerden en geschiedboekjes schrijvers mening avontuurtje mee beleefde aan zijn zijde. Vooralsnog bijna onoverwinnelijk, tot hij natuurlijk 10 jaar later ook aan de geschiedenis is toegevoegd. Nee dan deze overwinning, toch belangrijk. Stel dat Darius had gewonnen, dan was misschien de Perzische cultuur wel de bakermat van onze beschaving zijn. Wie weet waren dan belangrijke gebouwen zoals het Witte Huis niet op Griekse leest gebouwd, maar op Persische leest, oh Alexander als je hier had verloren, had Trump in een Iraanse hut gewoond. Tja zo kan het verkeren, je zou denken dat Trump door dit alles wel schatplichtig zou zijn aan Alexander en misschien een grotere rol zou laten voor de jeugd. 

Deze beschouwing werd mij niet in het museum. Ik moest van het boekje kijken naar de afbeelding op een schild een spiegel van iemand. Verder maakte het stukje paardenbeen dat net is afgehakt ook indruk. Ja en toen was ik weer uit het museum. Helaas had mijn favoriete winkel opruiming, dus mocht ik ook weer naar kantoor mogen dan heb ik een azuur kleurig jasje en een vrolijk overhemd er onder. Daarvoor moest ik dan 50 euro aftikken. Ik vond het binnen het budget, al vraag ik wel af wanneer ik weer zo aangekleed aan de gang ga. Misschien bij het online cursus geven. 

Daarna kwam ik langs een kerk Santa Maria Nova, de nieuwe kerk van Santa Maria, de ouden was ergens in de 13e eeuw in slechte staat geraakt, tijd voor een nieuwe kerk. Ik vind hem dan inmiddels weer knap oud, maar hier staat hij nog steeds als nieuw te boek. Ik moest entre betalen. Ik hoop dat ze de kerk er een beetje van onderhouden. Of het nou de mooiste kerk was, hij was in ieder geval goed voorzien van versiering en er hoort een klooster bij. Zie de foto. 

Daarna een pizza naar binnen gewerkt, een spritz gedronken en later nog een bord pasta. Ik was eigenlijk nog vol van die pizza. Maar ja een mens moet ook weer wat eten.