Pachacamac en de aardbeving

Het is natuurlijk een groot misverstand, dat ik volgens mij ook steeds benadruk dat Peru niet het land is van de Inca, wel van de Inca cola, maar dat er een enorme hoeveelheid Pre columbinaanse culturen hier waren. Zo is er bijvoorbeeld ten zuiden van Lima, een kilometer of 30 van de stad de stad Pachacamac. Een aanzienlijke plaats ooit, waar ondermeer nog een stevige tempel van over is. De tempel is gewijd aan Pachacamac. De god die aardbevingen voorkomt. Het beeld van de god, een houten totem van een meter of 3 hoog was door de Spanjaarden, die hadden verwacht en mooi gouden beeld aan de kant gegooid. Waardoor het later bij een opgraving weer gevonden is. Het is een beeld dat je volgens de legende nooit direct mag aankijken, want dan vliegen de aardbevingen om je oren. M. niet het spirituele type is, benaderde het beeld direct en staarde er naar, terwijl het eigenlijk met Quchua gezang achterwaarts benaderd had moeten worden. Die nacht volgde er meteen een aardbeving, voor de kust van Arequipa. De waarschuwing is duidelijk. En wie zulke dingen niet geloofd hoeft maar te denken aan het mirakel van San Gennaro, dat ook niet geschiedde waarbij 3500 mensen omkwamen. De keer daarop verloor Napels op het nippertje de landstitel. Ik bedoel maar en Peru doet mee met de WK ook voor het eerst in jaren. Het zou mij niet verbazen als ze M binnenkort met pek en veren, of hoe ze dat hier doen het land uitsturen.
Maar Pachacamac. Je kan er goedkoop heen als je weet hoe de bussen werken. Een bus die eerst een stuk op de Pan American sud rijdt, rijdt daarna naar Pachacamac. Je kan zelfs met de open sightsee bus er naar toe maar sinds M ook al stenen gooit naar de bus in Amsterdam is het misschien minder wenselijk om hier op die bus te klimmen. Maar ja die bus vinden is een avontuur op zich. Dus had ik Manuel gevraagd of hij ons wilde begeleiden. TJ was nog onder de douche toen Manuel right on time aanbelde. Even gewacht tot TJ, die daarvoor 17 km door Lima had gerend, en dus eigenlijk ook wel in Pachacamac had kunnen afspreken, decent was en we gingen onderweg. Eerst de hele Benavides af, die was een blok of 50 langer dan ik had verwacht. Ik ging naast een charmante meneer zitten. Helaas zat ik boven een wiel en was een stoel bij Ryan air een troon. Ben maar ergens anders gaan zitten toen er weer plek was. Daarna overstappen op de andere bus, toen geloof ik een uur over de snelweg. Dat is sensatie want je wordt aan alle kanten, inclusief kanten die niet bestaan ingehaald. Vooral het invoegen, als het busje een poging heeft gedaan om nieuwe passagiers op te pikken is best een sensatie, zeker als er een tankwagen met 80 lijkt langs te scheuren.
Maar we kwamen er levendig aan. Ten opzichte van de vorige keer is er een best fraai museum gebouwd met spullen die ze hebben opgegraven en dat soort zaken die er bij horen in een museum op een site. Wat geschiedenis. Blijkt dat de Incas vooral mooie stenen hebben toegevoegd aan de adobe stenen die er al waren. Helaas was er dan weer bij een aardbeving het nodige vernietigd. Het is ook vooral een wandeling door de woestijn. Jaren geleden mocht je nog in de grote tempel van de zon, dat is afgeschaft, je mocht nu wel naar het huis van de vrouwen. Een soort vestaalse maagden die de Incas daar lieten huisvesten. Verder kon je helemaal om de tempel heen, maar mocht je niet op de plek zitten waar het leek of de Inca of belangrijke priesters allerlei schouwspel konden gadeslaan.
We hebben niet de hele site rondgewandeld, na de tempel vond men dat er voldoende zand was gehapt. Manuel stelde voor om naar Pulcusana te gaan, inderdaad wie kent het niet. Nog een stuk zuidelijker en niet over de snelweg maar over een gezellige hobbel weg, met onderweg nog tijd voor een enkele commerciële presentaties, onder meer van iemand die blind en doof was, en in eh nou ja spaans en presentatie hield waarvan ik dacht dat hij toch vooral geld vroeg voor hem, zijn broer en 7 kinderen. Best knap voor een blinde doofstomme. Ook nog was verkoop van sponzen bezems en dat soort gerei. Altijd handig om bij je te hebben. Helaas geen alpacasloffen, waardoor ik aan de mede toeristen moet vragen waar zij die pareltjes hebben gekocht die ze nu als in een mode show dragen in de ontbijtzaal.
In Pulcusana dat volgens de rough guide een hippie badplaats is hebben we ceviche gegeten en chicaronne. Dat eigenlijk gefrituurde vis is. We waren wel een beetje gebroken van 3 uur in een rammelbusje. Waarin M. met haar ledematen nog redelijk past, maar voor de rest minder.
Terug gingen we met een collectivo die reed ons in een streep en rustig terug.

M. werd wakker van de aardbeving. In Arequipa is er geen schade.  De beving vond plaats voor de kust

Macramé

Nu blijkt dat je hier gratis en voor niets kunt eten in top zaken als je weet te macrameeën. Zowel in Chicha als in Maido hadden ze enorme stukken macramé hangen. Ik maar denken dat dat ergens in de jaren 80 allemaal naar beneden gestort was, maar nee. Hier in Lima kun je er top zaken mee versieren. Maido dus.  We moesten nog even wachten op de stoep. Eerst kans om mede smulpapen te bewonderen. Er was een japans sentje, hij beetje onverzorgd, en zij op te blitse LV gympen, zelf Debby zou ze kitsch vinden. Nadat een charmante dame van de zaak ons voorging riep het voltallig personeel Maido. Dat is de gimmick bij binnenkomst. Ze riepen het wel harder voor jonge vrouwen dus bij binnenkomst van M. werd er zo hard geroepen dat er bijna nieuwe knopen in de macramé zaten. We hadden het Nikkei menu neemt je mee in 13 gangen door de Nikkei keuken. Dat is een mix japanse en peruaanse keuken. Dus eigenlijk sushi achtige dingen en limoen. Het zag er allemaal spectaculair uit. Het begon met een soort van Snack, met piepkleine rijstwafels met daarop ponzu gel, even opletten geen poncho gel. Dat was meer in Cusco. Knapperige tapioca en ook nog zwarte knoflook. Eh kan dat sylvana...
Daarna kwam er een ceviche met makreel, sjalotjes, en de Nikkei leche de tigre. Daarna was er een dimsun, die was een beetje donker, zeg maar bruin en als er in beet dan barste het open met en lobbige vloeistof. Er zat ondermeer inktvis in. Toestanden. We dronken er nog een glaasje witte wijn bij uit de vallei van Ica. Toen kwam er een gestoomd broodje, leek op het oog op een hamburger, ook omdat er ter decoratie een bakje omheen zat. Dat bleek dan weer crispy varkensvlees te zijn. En omdat het broodje gestoomd was, was het een beetje bapao. Toen was er weer eens een stukje vis en daarna was er weer cebiche, deze keer met advocado en lapas, maar ik heb geen idee wat dat was. Oh we zaten daar maar onder het macramé werk. Naast ons zat een echtpaar in de afdeling supersloom. Die zaten de hele avond op een kopje thee. Ik vond het wel heel mager. Zelfs TJ die geen drank consumeert had en non alcoholische cocktail met een mandarijn er in. Toen kwam er een torentje van vlees, een soort brandaris. De ober die overigens wat mij betreft prima de veertiende gang had mogen zijn hield het geheim. Maar onze TJ is gegroeid tot een heuze cavia kenner, en die wist het meteen. Sterker nog hij rook zelfs de cavia boven de thee van de buren uit. Al zat er ook nog torikara saus op, en het enige groen dat er in Pachacamac te bekennen was hadden ze ook nog op de cavia gegooid. Toen kwam er weer vis, cod, is dat kabeljauw. Met magic mushroompowder Tja toestanden onder de Macramé. Weer vis, met veel zeewier, dat vond ik een beetje een onhandige kauw. Ik had er zeg maar beetje moeite mee om het weg te krijgen. Daarna kwam er stoofvlees, superzacht en met een soort stroop er over, heerlijk, en er lag zwarte knof naast.
Weer iets uit de zee, en ten was er gelukkig tofu cheesecake met aardappelen appel en pfff de halve ijskast.
Tenslotte mandarijn ijs, met een soort sop ernaast, nee niet er op. Dat was geserveerd in een soort bakje van suiker maar het zag er uit als koraal.
Tenslotte was er koffie.
Nou dat laatste kan ik zeker maken.
Jammer dat die allerlaatste gang, in mijn dromen. Ondertussen staat Maido zelfs zonder 14e gang op nummer 8 van de lijst van beste restaurants. Ik vond het heel bijzonder en M. zat ook steeds te stralen of ze al aan de 14e gang was  begonnen, TJ en ik eigenlijk ook. Het was iets rumoeriger dan bij Central maar ik vond het weer leuker dan bij Astrid e Gaston. Wat een gezeur..... er was één familie met kinderen, maar er was een speciale vip ruimte maar ook PWK ruimte.

Paris Hilton

We waren er nog niet, iedereen heeft een taak, TJ moet dan weer aanpappen met mede reizigers om zo goede verhalen te ontdekken. Ik doe de algemene logistiek, zorg dat we op tijd ergens zijn en zo. Maar dus de mede reizigers. Er waren twee dames, op dag twee, van het mooie soort. Zeg maar nou ja en ze logeerden ook nog in de Hilton boutique ofzo hotel. Omdat ze zo mooi waren, is het voldoende om ze Paris Hilton te noemen twee keer. Ze hadden ondermeer ook goede contacten met de locals waardoor ze met rare platte inca hoedjes rondliepen. In de afdeling totaal voorschut. Verder omdat ze mooi waren sloten ze zich ook aan bij het groepje van de gids van TJ en M. Niet dat ze er voor betaald hadden, maar als je mooi bent hoeft dat ook niet. Marjan heeft ze nog wel aan een passerende condor geprobeerd te voeren. Zelfs met een vrolijke deun erbij inderdaad het weinig orginele el condor pasa.
Het mocht niet baten, ze hadden ook omdat ze mooi waren plaats genomen in de bus van Marjan en TJ. Maar M heeft ze omdat ze geen recht hadden op een plek in de bus er doen laten uitsturen.
Hihi
Ik heb dat helaas allemaal niet meegemaakt.
Was wel avontuur geweest. Ik liep rustig door Cusco en heb een bordje chinees gegeten. Gisteren dan weer met de hele gang op pad. Eerst naar het museum dat ik al gezien had. Een partijtje vazen en nog zo wat herrie. Wel mooi omdat het in een koloniaal gebouw was. Ik heb er op het pleintje mijn boek gelezen. Daarna de kathedraal bezocht.
Weet er eigenlijk iemand van de geschiedenis van Cusco, oh. Nou het was de hoofdstad van het Inca rijk, ooit een van de grootste rijken ter wereld. De Inca had 20 miljoen onderdanen met een ingewikkelde hofhouding en allerlei religieuze feesten. Cusco voor een groot gedeelte bedekt met bladgoud was de hoofdstad en de navel van de wereld. Nadat de spanjaarden in Cajamarca de Incas min of meer hadden verslagen trokken ze met een prins in hun gezelschap op naar Cusco. Logisch dat de ogen uit de spaanse kassen vielen bij het zien van al dat goud. Enorme paleizen en toestanden. Maar ja omdat ze de overheersers waren hebben ze snel de hele boel kort en klein geslagen en zijn ze dapper begonnen met kerken te bouwen. Helaas hadden ze iets minder verstand van bouwen dan de Inca dus toen er een keer een aardbeving was konden de spanjaarden weer van onderaf aan beginnen. Maar ja de kathedraal dus, die is gebouwd op Inca funderingen. Een enorme kerk, met best veel van die gouden nissen, hier en daar een zilveren. Er is hier een speciale schilderschool, die ook toevallig Cuscuena heet. Dat komt mooi uit, het zijn vaak een beetje primitieve schilderijen, met een lokale twist.  Zo zit Jezus lekker van een cavia te smullen. Net als menig local, en TJ.
Daarna naar het dominicanen klooster. Ik begrijp dat die altijd al een reputatie hoog te houden hebben als het gaat om het vernielen van eerst romeinse tempels, maar dus ook Inca tempel. Ze hebben er met de praxis en airmile punten een mooi ding bovenop gepunnikt. Ik laat een foto zien met een gezellige mini erbij. De lunch hebben we bij Chicha gedaan. Dat is één van de restaurants van Gaston Acurio in Cusco. We konden er gewoon naar binnen wandelen voor de lunch. Naast ons zat een franse opa en oma, met dochter en man en 3 kleine koters. Waar heb je zin in Marjan zag zichzelf niet met een mini de berg opsjouwen, zoals we Klaas-Jan nou draag jij Lieselot vandaag maar eens zagen doen. En dan drie...... terwijl ook nog iemand oma moet dragen.
Oh het eten, nou ik had een vegetarische ceviche, M een carpaccio van Alpaca en TJ Cavia als peking eend, oh dat was het voor. TJ en ik een alpaca curry, en M een beef en tallarin verde. Het kostte ons 50 euro. Maar ja het was wel top eten.
s Avonds rustig gedaan met een pisco en een empanada, waar anoniem vlees in zat.

De kunst....

Het blijft hier tobben wat ze je moeten vertellen over de ontelbare hoeveelheden vazen. Ok ze schrijven ze toe aan allerlei verschillende culturen, Wari, Moche, Inka, Chimu Chan kay, Vitru, je kan zo nog wel een tijdje doorgaan. Die hebben ze vervolgens weer in tijdvlakken ingedeeld. Die zijn dan weer leuk te vergelijken met zaken elders in de wereld. Het is vaak een voorstelling, dus daar kan je ook nog wat over zeggen. Je krijgt dan zoiets als Moche vaas, in de vorm van een banaan. Nou ja dat dan nog net niet, waarom eigenlijk niet, is banaan niet inheems. Maar bijvoorbeeld wel een aardappel.
Vandaag was ik in een museum die gaf een heel andere twist aan het gegeven. Die hadden citaten van Klee, Gaugin en nog zo wat mensen opgehangen, oh ja Durer. Dat de kunst van niet europese culturen nou de grootste kunst is, en in ieder geval de bakermat van alles, of in ieder geval de inspiratie.
Nou en dat hebben we geweten. Bij iedere vaas ging men los. De artiest had zich hier laten inspireren door de natuur, waar hij in de kleuren wit en bruin tot een sublieme expressie was geraakt die zowel de oorspronkelijke aanschouwer als de hedendaagse kijker zich vragen doet stellen als waarom geeft de natuur ons zoveel.
Hier was duidelijk een groot artiest aan het werk. Het is waarschijnlijk dat beide vazen door dezelfde kunstenaar zijn gemaakt. Alleen deze kunstenaar heeft deze verfijnde precies in zijn werk gevonden.
Het is subliem hoe de kunstenaar hier jaren zoniet eeuwen vooruitloopt op abstracte kunst zoals we later bewonderen bij Picasso.
Het ging maar door het hele museum door. Het was trouwens een filiaal van het Lima Largo museum waar we op zondag waren. Daar hadden ze nog geen lol gemaakt met al die flauwekul onder de vazen te schrijven. Daar hebben ze wel en magazijn met weet ik hoeveel vazen, ik geloof 400.000 vazen. Eigenlijk ook wel zo dat je er een paar kunt missen om ergens anders te stallen. Dus hierzo, waarom niet in europa. Verder naar het klooster van de fransicaner geweest dat was een beetje een rip off. Ik moest er ook nog in de catacomben kijken. Maar dat heb ik tot een minimum beperkt. Gelukkig waren er iets minder botten met een groot gevoel voor artisticiteit uitgestald dan in Lima. Daar heeft een kunstenaar met groot gevoel voor de waarde van het leven een mozaïek gemaakt dat ons doet stilstaan bij tijd en het menselijk bestaan. Er moet daar een groot kunstenaar bezig geweest zijn.
Verder waren we zondag naar de dierentuin en dat is boven op een pre columbiaanse site. Ook hiervan kunnen we stellen dat duidelijk is dat hier de grootste architecten aan het werk geweest zijn. Is dit niet immers later een inspiratie voor architecten, om zo met circulaire materialen gebouwen te maken die de bevolking toen in mystieke sferen bracht, en nu als we er voor openstaan, en geen zand in de ogen krijgen weer. Een enkeling voelt tranen van ontroering opkomen. Echter bij anderen is het zand.....

Marken

Je gaat hier in Peru makkelijk met een busje. Dat sleurt je dan langs allerlei zaken die mogelijk bijzonder zijn. Helaas zit er natuurlijk ook een deeltje in van het bezoeken van een alpaca winkel met uitleg en dat soort zaken. Verder is er natuurlijk nog de sociale gemeenschap in zo'n bus. Je moet natuurlijk vrienden met de gids worden. Omdat wij ook een strakke verdeling van taken hebben doet M. de slijmerij met de gids. Ze heeft meestal voorwerk gedaan zodat we feilloos door de kwis komen. Vragen als who built Pisac M heeft alle antwoorden. Al is het engels van de gids soms zo slecht dat ze goede antwoorden geeft op vragen die niet gesteld worden. Vooral de kennis van M over lime stone is formidabel. Dan zijn er natuurlijk de mede toeristen. In de eerste excursie had M een zware tijd omdat er een turks setje ook kanjers waren in het slijmen. Met name extra vragen stellen waren ze kanjers in. Helaas was het duidelijk dat M de match had verloren toen er ook nog fotos van kinderen werden uitgewisseld. Verder zaten er twee jongens in de bus. Dat bleken hollanders te zijn, en maar niet zomaar hollanders, nee ze kwamen zelfs van het eiland Marken. Een Marknaar was getrouwd met een dame uit Arequipa en ze waren naar de bruiloft geweest. Ze waren twee boomlange jongens die een hart ook nog verloren hadden aan een peruaanse. Dus ze verwachten wel vaker terug te komen. Deze heren zaten beide dagen bij ons in de bus. De tweede dag zat er nog een stel uit Pitsburg in de bus. Ik hoopte dat de vrouw iets zou krijgen, want de man was een oudere man met staart. En ik ken vrouwen in Amsterdam die op zoek zijn naar een man van zeg maar boven de 40 met een staart. Een buitenkansje.
Oh ja sorry de sights. Nou we gingen eerst naar Pisac. Omdat de Incas heel spiritueel waren zijn alle centra spirituele centra. Deze ook, met en tempel voor de zon, en een tempel voor de weet ik wat allemaal. Op een vraag of die mensen iedere dag naar die velden moesten wandelen, voor het werk zei de gids dat ze daar een kwartiertje over deden. Mister Pitsburg vond het zwaar, hij was waarschijnlijk net als iedere westerse mens sneller op het werk. Het ligt allemaal schilderachtig in de Andes. Er lopen alleen ten opzichte van jaren geleden wel veel meer toeristen, onder andere uit Marken rond. Daarvoor hadden we nog de markt in Pisac bezocht. De eerste keer kon ik daar nog een foto maken van people selling a potatoe, maar er wordt alleen nog aan toeristen verkocht. Die nemen natuurlijk relatief weinig aardappelen mee naar huis. Marjan heeft er voor mij een Inca muts gekocht, net of ik die nog niet had.
Daarna gingen we lunchen. Die jongens uit Marken hadden een vip treatment, die hadden mooi cavia alla inca met bladgoud. Wij moesten het doen met pompoen puree, zoete kip en nog meer zaken een heel buffet vol. Daarna gingen we naar Ollyatambo. De namen moet ik eigenlijk goed nazoeken. Je rijdt in ieder geval de hele tijd met de bus door de heilige vallei. Het is daar heel vruchtbaar en de Uramtubo rivier komt naar verloop van tijd in de Maranon, en die komt dan weer in de Amazone.

Ik was er niet naar boven gelopen, want het was er net een jodelbaan van mensen. Ik was bang om daar in te vallen. Verder was het allemaal best weer hoog, en moest ik moeite doen om voldoende zuurstof uit de lucht te vissen. Dus heb ik het allemaal van beneden bekeken. De dag eindigde dan met punnikende dames met wol.
Oh nee eigenlijk met een jongen en een biertje in een backpackers hut.

 

 

Cusco

Oh mensen ik heb een normaal toetsenbord. Dus ik kan een enorme hoeveelheid aanslagen maken, zonder dat ik de hele tijd terug moet. Maar we zijn vanmorgen in alle vroegte naar Cusco gegaan. Cusco de navel van de wereld. De Inca hoofdstad. De plaats waar je naar toe moet om naar Machu Picchu te gaan. Dus ben ik met Marjan en TJ hier. Vandaag hebben we wat ze de city tour noemen gedaan. Dat is met een busje rond hobbelen langs een paar verschillende sites. Waaronder Sassayawoman ofzo. Ik moet het eigenlijk nazoeken. Dat is een heel fort, religeus centrum iets buiten Cusco. Tot in de jaren 60 mocht je stenen losbikken om je huis mee te bouwen. Ook belangrijk. Dat mocht bij het colloseum ook, dus waarom hier niet. Dus mooi, de hele bovenste randen, alles wat maar enigsinds te tillen was hebben ze meegenomen. In de tijd dat de spanjaarden hier net waren, heeft een van die Inca koningen een paar weken in het fort gezeten en zich zeer dapper verdedigd. Ik geloof dat de spanjaarden alleen met een misselijkmakende truuk de zaak hebben weten over te nemen. Maar toen heeft die Inca koning weer de benen genomen en heeft nog 30 jaar in een soort ballingschap geleefd. Lekker peu voor die spanjaarden. Het was me wel een tocht, gelukkig zaten we in een bus maar we gingen naar 3700 meter hoog en moesten daar weer een wandeling maken. Ik zeg toestanden. Het was allemaal mooi. Ik heb alleen dat toetsenbord en de fotos volgen nog ja. Ik zal het blog er mee opleuken. Dat is nu weer gedaan. En ik ben terug op mijn niet razend snelle toetsenbord. Vandaag is de splitsing, M en T gaan naar Machu Picchu en ik blijf in Cusco. Al moet ik nog wel een hele dag door de heilige vallei hobbelen. We gaan het meemaken zo eerst ontbijt. Oh van Hans Warren heb ik geleerd dat het ook goed is om de ongemakken en pijntjes te beschrijven. Gelukkig moet ik niet huilen omdat TJ mij steeds mee willen nemen op toertochten. Het is eerder omgekeerd, dat hij denkt kan die dwaas mij niet laten slapen. Maar ja nu staat hij onder de douche. Ik had hem bovendien heel netjes van de luchthaven opgehaald, of had ik daar al over opgeschept.
Vandaag dus de heilige vallei.............

Slome dag

Gisteren stond vooral in het teken van de rest van de reis een beetje rondbreien. Maar dat bestond vervolgens vooral uit koffie drinken met Manuel die de reisbescheiden kwam afgeven voor Cusco. Manuel is ziek geweest maar is er weer helemaal boven op. Hij had kanker. Hij woont bij zijn moeder, ondanks dan Manuel 50 is of iets ouder en ma 83. Maar die doet nog haar dingentje. Het is hier geloof ik gebruikelijk om met meerdere generaties in een groot huis met meerdere verdiepingen te wonen. Er wonen ook nog zussen en allerlei nichten. Tja er valt in Christenunie termen natuurlijk iets voor te zeggen. Eerst kan oma op de kinderen passen en later kunnen de rollen worden omgedraaid. In Nederland, met een tiny house gaat het natuurlijk niet werken, 3 generaties in één huis. Daarna kwam meneer Demex langs, maar die was natuurlijk op tiempo latino een uur te laat. Wel aangekondigd dus dan kan het iets beter hebben. Ik had al wel met Marjan geluncht. s Avonds kwam tj aan dus die heb ik van de luchthaven opgehaald. Al had ik daarvoor een pisco sour op, nou eigenlijk twee en nog een biertje eigenlijk twee. Ik was heel blij dat ik kon slapen. Ondertussen is Joost Zwagerman uit. Vandaag naar de dierentuin. Altijd een belevenis. Alle beesten voor en achter het hek. Ik vind het een belevenis. Ook nog naar de zonsondergang gekeken.
In Lima is er veel opwinding over twee zaken. Misschien wel meer maar ik moet nog meer blogs volschrijven. Het eerste is natuurlijk Parijs Dakar. Ik weet het Parijs is niet echt om de hoek, en Dakar ook niet. Is het heel erg gay als ik het niet direct weet aan te wijzen op een kaart. Ik had vroege zeer lang geleden Dakar noir. Maar daar zal de opwinding niet over gaan. Er stond een toren hoge duitser in de lift, of iets germaans. Die was helemaal terug van een bondage feest, of motorrijder. Het bleek het laatste te zijn, hij was helemaal klaar om op de motor van Parijs naar Dakar te gaan. Langs Ica, en dan zeggen ze wat over mij, ik weet nog wel dat Parijs niet in Zuid Peru ligt, of Dakar in Chili. Anyway tout peru liep uit, de president was er, die jappanner die voorheen president was weer niet want die zit in een rolstoel met zijn dochter bij het zwembad. En zelfs meneer Erik die ik vooral via Istagram ken postte een foto. De opwinding is compleet.
Er volgt nog meer opwinding over een oude man, niet zijnde Mick Jagger