Lente bij Astrid & Gaston

 Het was dus zoals de titel al zegt lente bij Astrid & Gaston. Gisteren daar geweest voor het tasting menu. Dat dus in het kader van de lente stond. Daarvoor waren we, TJ, Ross en ik naar de bank geweest, dat was wel nodig, en daarna naar het centrum van Lima om naar MuseuArte LIma te gaan. 

Hier wast impressies van de tocht, waaronder wij die op het Plaza di armas staan, met dank aan Ross voor de foto en ik alleen op Plaza San Martin staat. En dan nog wat beelden uit het museum. Dat een soort snelle samenvatting geeft van de Peruaanse geschiedenis, van Pre-Colombiaans tot hedendaagse kunst. Al zijn dat dan weer installaties waar ik een soort van weinig mee heb. Maar ja dus wel een koloniale Jezus, en een pre-Colombiaans textiel. Vanuit daar naar het Plaza di Armas gewandeld, door de winkelstraat in Lima centrum die een trieste aanblik geeft, maar ja dat is dan eigenlijk alweer sinds ik hier kom dus kunnen we niet wijten aan corona of de val van de muur. Misschien eerder aan de val van de muur. 

Bij Astrid& Gaston dan maar. Het was een ritje met de taxi. Hun restaurant is een schitterend verbouwde hacienda midden in San Isidro. Met allemaal verschillende ruimtes en sferen. De toeristen waren bij elkaar in een zaaltje geplaatst voor het tasting menu. Het was nog even ingewikkeld, want ik wil geen garnalen omdat ik daar groen van word, de heren geen alcohol in verband met hun verslavingstoestand. Maar ja dat gaven we pas door toen de cocktail al op tafel stond. 

Coctel 

Volgens het menu de spring coctel. Er kwam een kleine amuse van cavia en huachana kroket bij. Cavia ik weet het dat er in Nederland weinig fans voor zijn. Maar het smaakt een beetje naar gekruide kip. Dus je kan het prima opeten. Bovendien zaten er weinig dingen aan waaraan zou kunnen denken verrek ik zit hier een cavia of een kip te eten. 

Jullie denken natuurlijk die dwaas heeft liters wijn zitten wegtanken. Ik heb het heel bescheiden gehouden een pisco sour en één glas wijn, wit. Uit Argentinie, de sommelier was de charmantste heer die er op de dining vloer bij ons te bekken was. 

Links is de cavia. Rechts het andere hapje waarbij wel moet worden aangetekend dat op het menu het met garnalen is en ik die dus niet heb gekregen de mannen wel, maar die moesten het dan weer zonder coctel doen. Daarna kregen we tijgermelk. Er werd ons wel steeds verzekerd dat het niet pittig was. Dat had van mij inderdaad wel af en toe wel een beetje gemogen. Maar waarschijnlijk zijn er hele klachtenboeken vol geschreven over dat het zo heet was dat mensen nog tot het einde van de maand vlammen aan het werplen waren. Wel beetje jammer. Maar ja we moesten snel door, door. 

Hierbij dan de tijgermelk, daarnaast in de kom zit een soort van pasta. Moest ik met een stokjes weg zien te werken. Beneden zien jullie nog een stuk brood dat moest dan weer in de tijgermelk. Die ik wel iets pittiger had willen proeven. Maar ik heb niet gevraagd tienes ahi, wat zeg maar sambal bij is, maar dan in het Spaans. 

De heren kregen toen een mooie schelp. Maar mijn allergie was breed gemaakt. Alle schaal en schelpdieren zou ik ook groen van kunnen. Dus ik kreeg wederom een vervangend gerecht, wel met parmezaan schuim

Kijk en met crispy knoflook. Het kan niet op.......

Dit is alweer een uitzondering voor mij, zoete tamal. Maar wel met daarop puree van pompoen en koriander pesto.

Dit is de schelp die de heren kregen, ziet er fraai uit toch, maar ja mij bleef het bespaard. 

Laten we maar zeggen dat dit tortellini was met garanalen saus sorry het is een blur geworden.  

Toen was er ineens watermeloen en zalm, daarboven nog iets van ijs, en vooral belangrijk gezeefde tomaat, dat is het water dat er omheen zit. Dat is namelijk gefiltreerde tomaat, nou ja daarna wil een mens natuurlijk alleen nog maar zo tomaat. Vooral die tonijn met meloen vond ik heel lekker, het is weer eens iets anders dan ham zullen we maar denken. 

Dit is nu zie ik en hoe kan ik het vergeten de Angelita sole fillet. Hier zie je bouillon van zwarte kip, een beetje noodles, maar mayfan noodles, niet gewone ei noodles. Met ook nog een soort van de lokale, nou ja extra lokale aardappen die een beetje glazig zijn van structuur. Oyku ofzo mogen ze heten. 

Dit was het gerecht met spruitjes dus dit moet wel de diepzee vis zijn met limabonen saus, ja dat zie ik ook en dus dat stukje vis. Was ook smakelijk en de hoeveelheid spruitjes was ook niet voldoende voor alle jeugdtrauma's te doen herleven. 

Omdat we soms wat anders kregen weet ik het alleen niet meer. Sorry sorry

Maar deze weet ik dan weer wel want dit is haas, nou ja het was weer geen kilo vlees. Ik geloof een normale haas en niet een of andere ernstig met uitsterven bedreigde peruaanse variant. Ze leefde ergens op een farm, ik denk maar ten zuiden van Lima, daarom heen is natuurlijk chocolade saus en gele peper saus. Ik ga niet meer zeuren over de pittigheid. 

Geen idee meer hahah, oh ik denk dat dit de eend was, met 5 kruiden saus. Ja dat was het, die bloementjes die lagen er wel vaak bij, ik meende ze zelfs in de coctel helemaal in het begin waar te nemen maar hier was het natuurlijk een beetje aan het blurren geslagen, ik denk dat we toen ook al 3 uur onderweg waren, en ik had helemaal niet op grindr gekeken of er ook nog smakelijke hapjes naast het bord te bekennen waren. Gelukkig waren we toen bij het dessert 

Dat ziet er overzichtelijk uit, maar ja het is een sorbet met pisco er overheen, dat was dus weer niet aan de heren besteed, die kregen een leuk stukje gebak. Er licht maar ja dat zien jullie een maccaron bij. Het ijs was trouwens met pollen, ik weet het niet, misschien was het  de gele peper die er op lag, of was het toch een waarschuwing voor pollen allergie. 

Ik kreeg toen popcorn en wiskey en tonka, geen idee maar zit onder de popcorn. Wederom even het gevoel dat er hier meer zout door een nagerecht gaat dan bij ons. Maar was wel lekker, al waren we wel echt al uren bezig en begon ik omval verschijnselen te krijgen. 

Het toetje van de heren terwijl ik aan de pisco toet zat 

We moesten ook nog een soufflé verorberen met daarnaast een beetje ijs. Bij de eerste hap souffle leek er een soort donkere prut onder in te zitten maar die heb ik bij tweede hapje niet meer kunnen vinden.  

Tenslotte mochten we dan nog graaien in Astrid haar bon-bon doos. Maar toen was ik eigenlijk, 4 uur later ook wel klaar mee Gelukkig hoefde de doos niet legen, we mochten er 5 kiezen. Ik had bijvoorbeeld die met saffraan genomen de gelige hartjes en maar die zien jullie niet één uit de jungle die 85% cacao ofzo had. Dus die was wel stevig zeg maar. 

Dus ja toen mochten we weer naar huis. Dat viel ook nog niet mee, want de chauffeur was er een van op de telefoon kijken en wegrijden dus TJ hing nog half achter de luxe wagen, en hoewel ik het niet gehoord heb heeft de chauffeur vast zijn excuus gemaakt haha. 

Rest natuurlijk de vraag of het nou allemaal leuk en de moeite waar was. Ja. want die Astrid & Gaston hebben met hun restaurant er voor gezorgd dat Peru op de culinaire wereldkaart staat. Wat dan vervolgens resulteert in een enorme belangstelling in eigen land maar ook daar buiten voor de Peruaanse keuken. Het is een schitterende zaak, waar je mooi zit en je krijgt een eindeloze hoeveelheid hapjes voorbij, aan het eind ben je helemaal kogelrond, er is natuurlijk erg veel aandacht voor hoe het er allemaal uitziet en het smaakt allemaal heerlijk, met dan weer dit als smaaksensatie, of dan weer dan in je mond. En ik denk dat ik het qua geld ook ga overleven al gaan we morgen weer naar Maido, dat is ook zoiets maar dan weer gewijd aan de nikkei keuken. 

Centro di Lima

 Even hier mee beginnen, ik heb zo'n chroombook. Ik weet dat alles dan in de cloud gaat ofzo, weet ik veel maar hij is klein licht en handig en waar ik hem voor nodig denkt te hebben heel prettig. Dus hij gaat mee in de handbagage en ik kan er hier handig en snel mijn blog op maken. Ik ben er content mee. Al zie ik dat je ook windows versies hebt, misschien had ik dat liever gehad. Maar ja deze zal ook niet het eeuwig leven hebben en ik al helemaal niet. 

Over het eeuwige leven. Ik was naar de centrale markt in het centrum van Lima, met de ID taxi app handig en gezellig. Het enige nadeel van de App is dat er niet zoals bij Uber geldstromen via USA en andere vage landen uiteindelijk naar de eigenaar gaan. Er zal ongetwijfeld betaald worden voor de app maar het is minder zichtbaar dan bij Uber, en de prijs is een stukje lager dan bij Uber, dat komt waarschijnlijk omdat dat kantoor van ID toch minder heet gestookt wordt en de chauffeur niet twee maanden op zijn geld hoeft te wachten. Ik dus met de taxi er naar toe. Ik proberen te vragen aan die chauffeur waarom we niet gezellig over de Areguippa reden maar mijn Spaans (3 lessen!!!) was niet genoeg. Nu vraag ik me af of ik met een vierde les verder zou komen. Maar ja het buurthuis had een keer de meeste mensen afgebeld, juf ziek, week daarop was er staking en week daarop vakantie. Terwijl ik het gevoel had dat ik al afgeschreven was. Dus eh dat heb ik toen maar ook voor mijzelf gedaan. Maar ja na een gezellige tocht over de Expresso kwamen we er bijna aan, ik moest nog een stukje wandelen. Ik had wat dingen in mijn hoofd die ik mogelijk wilden kopen. En het is zo ongeveer allemaal gelukt. Ze maar extra controle voor M, een ding voor een goede scrub voor M, een lapje voor T, en fruit voor mijzelf. Verder wilde ik een koksoutfit aanschaffen. Leek mij hier sneller te doen dan in Nederland. Maar enige nadeel is dat ze er natuurlijk wel van houden om overal plastic door te prakken tja en dat lijkt mij met die lichte ontvlambaarheid toch ook weer een dingetje. Maar gelukkig zei de jongeman, aardig maar niet een memorabele schoonheid dat het van katoen was. Meteen een short en muts gekocht en here i am ready to cook. Niet helemaal want ik moet het eerst nog aantrekken. Nadat ik dus fruit en een kokspak had gekocht moest ik nog op zoek naar die andere zaken, dus kon ik een gezellig wandeling door Centro di Lima maken. Want helemaal aan de andere kant van het centrum is een religieuze markt. Ik denk dat je er ook botten e.d. van heilige kan kopen, maar zover wil ik natuurlijk niet gaan. Ik wil slechts een klein beeldje van San Sebastiaan. Ook dat is weer gelukt. Het is wel zo dat ze hier een ongelooflijk hoeveelheid meuk verkopen. Het blijft mij verbazen. De hoeveelheid telefoonhoesjes, maar daar heb ik al eerder over gezeurd. Maar op die markt is het ook een walhalla voor plastic doosjes e.d. Ze zijn dol op hun lunch mee te nemen. Liefst denk ik arroz con pollo, gaat soms in een herbruikbare zeg maar tupperware, maar ook vaak in een eenmalige doos. En daar gaan dus miljoenen van op de plastic berg. Een beetje hergebruik hier zou wonderen en een verschil kunnen maken. Nu hebben ze veel minder dan wij, maar ik denk dat ze relatief net zoveel weg moeten smijten omdat ze enorme hoeveelheden meuk verkopen. Maar het is natuurlijk wel plezant voor het oog. Zoals de Mariah pakjes all i want for X mas in Cairo. Terwijl als ik marketing had gestudeerd dat niet meteen een plan van mij zou zijn om rijk van te worden. Of juist precies daarom ben ik niet rijk. Shit anders had ik hier op zoek kunnen gaan naar een oplaad punt voor de Tesla.  Bijvoorbeeld hele straat met meuk voor het huisdier, vooral veel beschermende dekentjes, het is hier namelijk een dag per jaar 12 graden. Ik zag ook een wuft hondje op sokken paraderen. Tja hoe leert men een hondje zijn sokjes aan te trekken. Oh en ik zag ook weer middeltjes voor als je hond last heeft van zweetvoeten. Nou ja dat soort dingen.  Toen heb ik nog geluncht in het centrum en ben ik voor een siesta, waarbij ik trouwens niet oogjes toe heb gedaan naar Miraflores gegaan, wederom met een ID taxi. 's Avonds dan weer een biertje gedronken in goed gezelschap. 
Vandaag met TJ en Ross op stap. Gaat mij benieuwen. Meer verhalen volgen. 

 

Dat valt meteen op deze fruitsalada ontbeert Tuna, een beetje cactusvijg erin met die mooie bloedrode kleur zou het helemaal optrekken. Ze liggen nu in de koelkast en komt morgen in de salade. 

Kijk dit ben ik dan bijna in China town van Lima, dat is namelijk ook in het centrum. 

Ik dacht natuurlijk pas na de tocht met de taxi ik had eigenlijk naar het toilet moeten gaan. Omdat dat hier ook een verdien model is kon ik hier naar binnen en viel mijn blik op de schitterende hal.

Picante de carne, maar van mij had het picanter gemogen. 

Altijd lekker die salade de palta. 

Zomaar een kerk ik Lima

Zomaar een toerist in Miraflores Parco kennedy

Naar het natuurhistorisch museum

 Omdat je toch iets moet doen en het altijd leuk is om een missie te hebben dus gisteren naar het natuur historisch museum geweest. Al moet ik wel bekennen dat ik in Nederland nog nooit naar een dergelijk museum geweest ben. Maar ik dacht waarom niet laat ik eens gaan kijken naar opgezette kippen of anderszins. Bovendien was het al sinds 1913 ofzo onderdeel van de universiteit dus ben ik in een taxi gesprongen om er heen te gaan. Ach die taxi, die neemt dan de snel weg, en je voelt je al snel als de filter in een sigaret. Een filter dat zich afvraagt hoeveel moet ik verwerken, geen wonder dat er aan het eind van het filter nog voldoende overblijft om je longen te voorzien van een mooie laag van chemisch afval. Nou dat soort gevoel. Je kan ook over de Todo Areguipa rijden, maar of dat verboden is, of van de wet niet mag, ik zou dat rijden, heb je talrijke stoplichten maar grote stukken lijken ook in het groen te zijn. Een stuk leuker en je rijdt ook nog eens langs landhuizen villa' s en flatgebouwen ontworpen door een zes jarig die we beter geen liniaal hadden kunnen geven. Maar ja wij gingen dus over de snelweg. Laten we zeggen ook altijd een avontuur. Ook omdat je gemiddeld 3 keer een bijna dood ervaring krijgt. Oh daarover sprekende toen ik met de motortaxi dwars door Iquitos ging was er een meisje met een helm op op de motor. Een helm op, in Iquitos, een meisje, ja precies, nou die maakte vlak voor ons, en dan meters een glijder. De motortaxista wist net zijn vege lijf te redden. En omdat ik er achter zat werd mij ook  geen haar gekrenkt, maar welweer een bijna dood ervaring rijker. Oh als het wel dan hadden ze me kunnen waxeren en naar het natuur historisch museum kunnen sturen als opgezette toerist. Kun je daar lekker steentjes naar gooien inplaats van naar levende beesten in de dierentuin. 

Maar ja dus dat museum. Het was inderdaad een optocht van opgezette dieren. Natuurlijk allemaal inheems want daar kun je best een groot museum mee vullen, al hadden ze ook een vogelbekdier. Dat vond ik wel weer bijzonder, die zijn toch zwaar uitgestorven, nou als ze ook her en der in musea liggen dan verbaast het mij niet, maar ja in NL zijn genoeg huismussen om alle musea van de wereld te voorzien. Dus eh nou ja verder een peruaanse brilbeer, wat jaguars, veel vogels die ik natuurlijk ook allemaal niet ken. Er was wel een speciale dingetje voor beesten die zich in de stad weten te handhaven. Er was een collectie stenen en een hoop fossielen. Omdat ik nog maar net begin in dit soort musea kan ik verder niet veel over zeggen. Er om heen was nog een soort botanische tuin, daar heb ik best een tijdje gezeten en genoten van de rust. Al was ik steeds bang dat een kolibrie mij zou aanzien voor een exotische bloem (ja ik ken mijn plek) en aan mijn oor zou gaan hangen als een exclusief sieraad en nectar uit mijn oor zou proberen te halen. Klote beesten om foto van te maken. Die hebben ook geen rust in hun vogelkont. Na genoten te hebben van de rust door Lince gekuierd een lunch genomen en met de ID taxiservice naar Miraflores gehobbeld. 

Voor de liefhebber zou het kunnen zijn dat hier een kolibrie tussen zit, en anders svp zelf inkleuren.  

De een trap in het museum 

De beer en nog wat andere beesten die je niet altijd wilt tegenkomen. 

Gevulde aardappel 

Arroz cubana, beetje saai, gebakken ei, banaan en arroz. 

Miquas die de charme van de Airbnb aanzienlijk verhoogd. 

 En denk er om deel het blog. Als je het leuk vindt!!!!!!

Terug in Lima

 

Hotel Fitzcarraldo in Iquitos

Terug in Lima, al is de eerste foto van het hotel in Iquitos. Daar word ik onthaald als een soort verloren zoon dat is wel leuk. Misschien voor mij een reden om niet naar het Hilton te gaan. Ik denk dat ik dan per nacht meer betaal dan voor 4 nachten daar en als je ogen dicht hebt is een grote slaapkamer heel mooi. Nu zit ik in een air bnb. Een aangename ruimte, enige en best grote nadeel is dat het komt met enorme ramen, waar wel een soort van kaasdoek voor hangt maar waar de zon nu behoorlijk heftig naar binnen schijnt. Nou zie ik dat straks de zon verdwijnt achter een groot gebouw. Maar deze hut bewijst wel een beetje dat ramen niet altijd handig zijn als er veel zon in. Ik zit nu wel zo ongeveer op een grote ventilator waardoor het te verdragen is, maar ik ga nog wel een keer een peentje zweten, tenzij de zon een beetje achter de gebouwen draait of zo draait dat hij niet meer naar binnen schijnt. Maar het bleef hier vannacht ook redelijk zeg maar warm. Maar ja ik ging voor de warmte hier mede naar toe, dus ik kan ook weer niet te veel zeuren. Meneer Herbert Sael stond weer netjes op mij te wachten op de luchthaven. Oh niet helemaal waar hij arriveerde twee minuten nadat ik mijn bezittingen bijelkaar had geschraapt. Dus het was een best goede timing. Daarna mijn was weggebracht. Alle verboden en instructies gelezen die er gelden voor deze hut en daarna boodschappen gedaan. Want één instructie was dat de wasmachine het niet deed, en ik toch nog maar één frisse onderbroek had, die is dus nu aan en vanmiddag hoop ik weer een paar schone onderbroeken en andere meuk in mijn bezit te hebben. Nog een paar dagen wachten en dan is TJ hier voor het flits bezoek. Ik ga me ondertussen vermaken met allerlei vrienden van toen en nu. Helaas moet ik mijn gids ontberen. Een suggestie van hem was om een spijkerbroek te kopen. Ik vraag me nog steeds af hoe je daar de hele dag over kunt doen. Je rent naar een winkel kijkt je maat, dat is bij mij al sinds mensenheugenis 34 heup, 32 lengte. Misschien gaat het veranderen met het oog op de krimp in de tijd, maar dan ben ik nog in ontkenning. Dan een beetje kijken naar het model. Met superskinny en fietskuiten ziet er uit of je langs de EHBO of steunkousen fabrikant geweest bent bovendien breekt het zweet uit bij het passen. Mee naar pashokje, twee modellen hup en klaar, ik zeg 15 minuten. Dan is er nog tijd om naar het museum te gaan. Over de markt te lopen, twee keer koffie met gebak en een goed gesprek met een lokale  jongen. Maar om nou de hele dag te doen over het kopen van een spijkerbroek. Ik denk wel dat die gids er dan weer aan hechtte dat zijn bips goed uit de spijkerbroeken verf zou komen. 

Zo meteen komt meneer Lewis, vroeger stond hij al op het vliegveld nu wilde hij, ik denk in verband met werk al om 8 uur in de ochtend komen, best vroeg voor mannenbezoek als je ook nog een spijkerbroek moet kopen. Dan later komt meneer Miques, die wil dan weer lunchen. Nou kijk het is uberhaubt maar de vraag of ik toe kom aan de aanschaf van een spijkerbroek. Ik heb die ik gisteren aanhad niet naar de wasserij gebracht. Ik neem aan dat het frisse daar nu een klein beetje van af is. 

En aarzel niet om het blog te delen. Ik moet zelf natuurlijk https://henuki.nl/  De stichting die zoveel goed werk doet in Iquitos. Ze hebben bovendien hele nuttige input geleverd op mijn boek. Dus daar ben ik ze voor eeuwig dankbaar voor. Ik geloof dat ze het ook helemaal gelezen hebben. top die mensen. Dus hierbij reclame voor ze. Henuki.nl

Iquitos en Crea

 Ik zat hier een beetje duf rond te hangen, ik weet het story of my live. Maar ja vroeger ging ik natuurlijk altijd naar Peru met een perfecte gids. Ik kan er over uitweiden


, maar dat is misschien niet even netjes. Iemand die altijd vol met goede ideeën zat over waar te gaan. Waar ik als een schim achteraan liep. Nou ja dat dus dus maar Fabiola van het hotel vroeg of ik CREA ken; Centro de Rescate Amazonico, ofwel het Amazon Rescue center. Daar redden ze de Manaties, een soort van eh zeehond, maar dan anders. Die waren ernstig met uitsterven bedreigt. Locals maakten er soep van, en daarvoor werd de huid op allerlei manier verkocht. Ik denk dat dat een grotere bedreiging is dan een local die er soep van maakt. Er werden scheepsladingen vol naar Europa gestuurd wel zo handig met die zeehaven. Ieder voordeel, heeft zijn Johan zullen we maar zeggen. Maar nu met behulp van het Dallas Aquarium gaat dat niet meer gebeuren. Die brengen de beesten met veel tam-tam terug in de oorspronkelijke omgeving en je bent Amerikaan of je bent het niet je bouwt er meteen een heel centrum om heen en vraagt een goede toegangsprijs. Nu zeiden ze in het praatje dat al het geld terug gaat naar natuurbehoud, dus dat moest ik dan ook maar geloven. We werden rond geleid, langs die zeehonden dus, en een paar alligators, en nog zo wat geredde apen. Want het was zo vertelde een jongen mij geen dierentuin, maar een animal farm en als de beesten weer op eigen benen konden staan werden ze weer losgelaten. Maar ja ik zag een apie met een arm die zou nooit meer aan lianen kunnen swingen, en sommige pagagaaien waren ook zo gekortwiekt dat ze niet van hun tak het bos in konden vliegen. Volgens de jongenman waren sommige ook gewoon wel gewend om hun natje en droogje te krijgen. Dat soort toestanden. We liepen natuurlijk langs een Ayahuaska plant met alle smaken er naast om het leuker te maken. Toestanden. Daarna kwamen we bij een stuk jungle, white sand jungle. De jongen legde uit dat het bedreigd werd. Want het witte zand was ook nodig voor de stad, om huizen te maken ect. Het was schrale grond waar maar een beperkt deel van de jungle vegetatie hard op groeit, en daardoor zeldzamer. Ik zag al grondbankachtige taferelen voor met nadruk op redding van de natuur en circulair toepassen van materialen. Misschien kan ik hier mijn tamales gaan verdienen voor bij het ontbijt. Hahahah. 

Gisteren was ik met de bus, je hebt hier van die supergezellige busjes naar de Mall gegaan. Het leek mij een perfect tochtje voor met de bus. Dat was het ook, de bus is wel nou ja niet het meest luxe vervoer, maar je hobbelt gezellig met de stroom mee. Iquitos heeft dus nu ook een mall. Leven de vooruitgang die niet te stoppen is. Maar ja ondanks dat ik er twee t-shirts heb gekocht is het natuurlijk wel een saaie bende, die overal in Peru ongeveer gelijk is. Het verschil met Piura was dat deze geheel overdekt was. Maar de winkels waren zo ongeveer gelijk. Voor de liefhebbers was er ook een chinese supermarkt oriental 

Oh als ze het onderhouden wordt het mooi!!!!!!

De mall

De manaties 

Plaza di Armas Iquitos 

De oude supermarkt hier Cohen 

Een ripley, toppie-top een sagafabella of hoe het heet, nou de zelfde meuk als in Piura, In Lima zijn ze groter en hebben meer merkjes hun eigen winkel. Hier was het geloof ik alleen Adidas. Wel lekker een tijd door de grote supermarkt gedwaald en gedacht aan allerlei zaken die belangrijk zijn maar die ik absoluut niet nodig heb. Dat soort wijsheden en dan natuurlijk een biertje op de boulevard. 

Voor de fans......

 Ik ben in Iquitos. De stad in de jungle en aan de Amazone. De grootste Atlantische havenstad van Peru. Je kan hier vanuit NL zo naar toe varen zonder dat je om kaap Hoorn heen hoeft. Kaap Hoorn die trouwens ontdekt is door de beroemde ontdekkingsreiziger, of tenminste daar gaat hij in de geschiedenis voor door omdat hij als eerste om het zuiden van Zuid Amerika voer, en toen weemoedig dacht laat ik deze plek vernoemen naar thuis, naar Hoorn, ja en zo is dat dan weer gekomen. Daarna zette hij zeil naar de Schouteneilanden. Die toevallig al zo heetten nog voordat, nee dat zal wel niet kloppen. Die heeft hij gewoon naar zichzelf genoemd. Nou ja zeg, ik weet niet of er veel koloniaal bloed aan hem kleeft. Het is niet zo dat er in Zuid Amerika door zijn ontdekkingen nou veel plekken met moordende hollanders zijn ontstaan. Voor zover ik weet. Oh helemaal heilig is hij niet hij was betrokken bij de slag om Bantam, en daarna werd zijn schip ingepikt door Coen. Toen hij uiteindelijk via Kaap hoorn in Indonesie was aangekomen, nou lekker dan. Het was het doorbreken van het monopolie van de VOC ja en dat mocht natuurlijk niet. 

Iquitos dan, ik heb er gisteren wat rondgewandeld. Zondag is natuurlijk altijd een duffe dag, al kwam ik zaterdag aan. Toen heb ik alleen een bier gedronken aan de boulevard. Zondag was dat eh gezelliger, maar weer van korte duur omdat Jorge er bij was. Overdag dus wat rondgelopen. Richting de markt van Belem maar alle normale winkels waren dicht en dat vond ik ook weer relatief saai. Het is wel zo dat ze een straat al een paar jaar helemaal aan het opknappen zijn. Dat beloofd mooi te worden. Enorme plakkaten natuursteen en mooi straat meubilair. De plaatselijke jeugd had het al gevonden. Je kan er met een drankje op bankjes zitten en dan zijn er winkels die wel een fles rum en cola aan je verkopen. Dat geloofd gezellig te worden als het helemaal klaar is. Dan is het ook nog een leuk loopje van de Plaza di Armas naar een ander koloniaal pleintje. Ik denk dat het leuk kan gaan worden. Al blijft de jongelui dan natuurlijk wel tot diep in de nacht op straat zuipen. Maar ja dat gaat hier door als gezellig. Dus dan is het gezellig. Op de hoek van dat andere pleintje zit een een heel mooi koloniaal hotel. Echt in grootse stijl. Ik mag hopen dat ze daar een deel van de Fitzaraldo film hebben opgenomen. Dat moet ik thuis nog maar eens gaan checken. Iquitos gaat op in de vaart der volkeren en er is nu een heuse Mall. Wat een vooruitgang. Nu zijn alle standaard winkels voortaan ook hier. Nou ja ik denk dat er zo een kijkje ga nemen. Anders kan ik er niet over meepraten. Ik lees nu Nicci French, in de tussentijd een gay boekje gelezen De bleke metgezel. Over types op de Engelse kostschool. Tja en nou was wel aardig maar ik laat het wel achter. Liesbeth is maar druk met die filmpjes om onze boeken te slijten. Ik ben benieuwd of het de verkoop gaat op stuwen. 

Het ontbijt in Iquitos 

De lunch, het was bij de chinees vandaar die gebakken wantan, en daarna lomo saltado

De nieuwe straat in Iquitos

Duidelijk minder nieuw, waar wel kansen voor zonnepanelen. 

Het hotel dat er zo mooi uitziet

En de vernieuwing die maar door gevoerd worden. 
 

En weer weg uit Piura

 Wat een verschil het vliegveld van Lima en Piura. In Piura is het één vlucht in de twee uur. Dus het is hier super rustig. In Lima zijn het er natuurlijk een stuk meer. Het was eigenlijk een paar minuten in de taxi om hier te komen. Het zijn gewoon van die stad of buitenwijk straatjes waar de taxi door heen moest. Nu ben ik dus via Lima onderweg naar Iquitos. Ik moet straks om de luchthaven Lima wel even wachten afhankelijk hoe snel het allemaal gaat. Maar dat leek mij beter dan een paar dagen in Lima en dan weer verder. Al was het alleen maar omdat naar de luchthaven ook een uur kost en terug dus ook, nou die tijd zit ik nu extra te wachten in Lima. Hoop alleen dat ik de koffers meteen mag hoef ik daar niet mee te slepen. Ik heb een handbagage koffer maar ik vind het wel handig als ze die in het ruim gooien. Mijn koffer had weer een opdoffer gekregen in de taxi. Ik was gisteren met Jean naar de markt gegaan. Ik vind met name al die kippen etc op een markt hier vrij onsmakelijk. Je moet er maar niet teveel aan denken dat je het mogelijk even later zit te eten. Verder natuurlijk een bonte uitstalling van alles wat een mens nodig kan hebben in een mensen leven. Naast het aanbod van voedsel. Waarbij de stapels exotisch fruit mij altijd tot de verbeelding spreekt. Maar eigenlijk ook de hoeveelheid speelgoed meuk, kleding, ondergoed etc etc. Het blijft je verbazen dat het allemaal mogelijk een weg gaat vinden naar een gelukkige eigenaar. Met name ook de hoeveelheid telefoonhoesjes die je ziet. Bij ons ook al we redelijk, maar hier zijn er altijd bergen en bergen. Ik denk dat er regelmatige een hele container met hoesjes een weg vindt door Peru om vervolgens iedereen blij te maken met nieuwe hoesjes. Ik weet alleen niet hoe sterk het nou aan mode onderhevig is. Ik doe met zwart jaren, en bovendien kijken ze maar raar als je een Nokia telefoon hebt dat is toch een beetje een telefoon uit de tijd van Graham Bell, wat weet u eigenlijk over Graham Bell. Na de Moord op de volkstuin ben ik nu Neal Cassedy aan het lezen. Eigenlijk na alle zelfkant die Geert Mak al beschreef in zijn reis in de voetsporen van John Steinbeck opnieuw een onderdompeling in de zelfkant van de Amerikaanse samenleving van de jaren 30. Wat een gezelligheid allemaal met elkaar in slooppanden en een vader aan de drank. Broers die hem mishandelen, maar hij gaat dan wel naar school. Het is auto-biografisch dus het zou je niet verbazen als het feitelijk verhaal een beetje anders ligt. Zelfde als met die reis van Steinbeck die in een soort zelf gemaakte camper gaat rijden. Zogenaamd allerlei lifters meeneemt maar waarschijnlijk gewoon van hotel naar hotel reed omdat hij ook zijn dame te veel miste. Oh dit gaat maar weinig over Piura. Nou het is hier vooral heet. Ik denk dat het overdag snel 35 graden is. De straten zijn stoffig en natuurlijk is er veel verkeer. Van motors waar je op kan meerijden, taximotor, die wij tuk-tuk zouden noemen. Waar je dan ook weer in mee kan. Die natuurlijk stevig kabaal maken en dan nog auto's bussen en wat vrachtverkeer. Het Plaza di Armas is fraai opgeknapt. Maar de rest is een rommeltje. Jammer dat ze niet iets meer moeite steken in opknappen van de historische binnenstad. Maar ja de locals gaan liever naar de Mall die heb ik ook bezocht. Maar ja dat is natuurlijk een aanéénschakeling van winkels die je overal ziet. Nee ze zouden wat meer moeite moeten stoppen in het opknappen van het centrum. Maar ja waarschijnlijk hebben ze andere dingen aan het hoofd. 

Het is hier relatief dicht bij Ecuador. Maar van ongeregeldheden merk je niets. Ik zat wel te kijken naar die containerschepen. Ik dacht nou ja het is natuurlijk van Ecuador als het gras daar te heet wordt onder de voeten, wellicht een makkelijk andere haven. Ik ben wel benieuwd wat voor dirt Femke nu weer over haar heen krijgt met haar nieuwe plannen. Ik ben niet voor maar het is een mooie steen in de vijver. Want inderdaad zoals het nu gaat is er ook geen oplossing. Die criminaliteit die boven wereld overneemt dat is toch ook griezelig. Nou ja als je tenminste deel uitmaakt van de boven wereld. Anders denk je natuurlijk het is al lang best, een mensje meer of minder maakt het uit. 

Nu dan in de VK blijkt dat het merendeel van Nederland voor krimp van de bevolkingsstapel is. Ik vind het goed nieuws. Het geeft bovendien met slimme sommen wellicht mogelijkheid om na te denken over groei van de veestapel. Is immers niet de mens, maak van uw scheet een donderslag, een belangrijke producent van methaan. Een gevaarlijk broeikasgas. Maar mooi en van Kalkhoven roept op om dan maar eens extra te kijken hoe je creatief met de vergrijzing kan omgaan. Niet alleen maar jammeren maar innovatie en samenhorigheid. Helemaal mee eens. 

Nu ben ik in Lima, om die uren door te brengen op het vliegveld. Ik mocht mijn koffer meteen in het digitale systeem gooien. Toch wel eh dat ze hier ook net als bij de KLM meegaan in die vaart der volkeren om al het grondpersoneel, of een groot deel te ontslaan. Maar ja dan moeten er weer mensjes staan om het uit te leggen. Het is ook niet meteen voor iedereen, de toerist duidelijk. Of voor mij het is wel zo dat de vlucht naar Cusco op het punt van vertrekken staat. Da is natuurlijk goed voor een deel van de westerse maar ook voor alle toeristen. 
Aarzel niet om dit te delen. Ooit ga ik rustig leven van de advertentie opbrengsten. Zijn jullie allemaal welkom in Italie. 

Een leguaan in een parkje, Jean vond het de normaalste zaak van de wereld, maar ik vond het best een heel beest. 

De gele pepers en pikantere pepers

De gezellige uitstalling van allerlei fruit

En nog een keer fruit

En zo ziet er dan uit als je de straat op kijkt

Koffie in de avond

De lunch weer groene pasta nu met een stuk kip er op geland en Papa huaina, eigenlijk beetje saai had ik ook al 

En het sapje wat ik dronk terwijl ik ook naar buiten staarde