Naar het strand

 De stranden in Noord Peru hebben de reputatie dat ze heel mooi zijn, dus toen Jean voorstelde om naar het strand te gaan was ik wel voor. Het bleek weer een heel avontuur te zijn. We moesten eerst naar het busstation. Daar was het een heel gedoe, want 20 euro kon niemand wisselen. Toestanden, bleek uiteindelijk te lukken maar het halve busstation moest ondervraagt worden, wie komt er ook met zulke bedragen aanzetten. Later 100 sol het dubbele gaf in het restaurant ook stress. Ik heb het toen zelf gewisseld, weliswaar voor een ander biljet van 100 sol maar dat bleek minder problemen te geven. Ik denk 30 euro dat moet toch lukken. Maar blijft ingewikkeld. Maar ja uiteindelijk konden we plaats nemen in de bus en reden we al snel richting Paita dat is vanuit Piura gezien een streep naar de kust. Wel makkelijk omdat hier de verhoudingen toch anders zijn dan in Nederland kun je dat soort wegen makkelijk aanleggen als een rechte streep. We kamen nog langs een archeologische site, maar de bus jakkerde voort over de weg. In Paita bleken we nog een stukje te moeten voor uiteindelijk in Colan waren. Dat deden we dan weer met een collectieve taxi. Maar ik had geen zin om andere types te wachten. Dan betaal je ook voor de fictieve passagiers, maar hoef je daar verder niet op te wachten. Colan bleek een strip langs de zee te staan waar allemaal huizen, of strandhutten op stonden. Er was niets van een bedje over een parasol te huren en de strip strand was vrij smal. Er was wel enige activiteit van vissers die hun gevangen waar aan het slachten waren. Ik vond nou niet dat ze met een kano of roeiboot zoveel vis hadden gevangen dat je er een jong gezin van zou kunnen onderhouden, men was bezig met behulp van een enorme bulldozer een grotere boot op het land te slepen. Daarna hebben we een romantische, want dat zijn strandwandelingen toch altijd romantisch, gemaakt. Dat was wat mij betreft open op een leuk paviljoen, bijvoorbeeld Woodstock ofzo. Maar het bleven huisjes die je kon huren, of verhuurd waren, maar meeste leken dicht bij totaal verval. Achter het strand bleek het niet veel beter, daar was een enkel bungalow kamp, maar omdaar koffie te drinken moest je flink investeren, en een soort day member worden. Helaas ben ik dat niet geworden. Bij het aanlandingspunt van de taxi was wat horeca dus zijn we daar maar weer naar toe terug gegaan met de motoraxi, na een kopje koffie en wederom een wandeling. Nu langs de mooie boetiekjes op de boulevard. Eh zandweg, met twee plekken waar je plastictroep kon kopen voor op het strand en wat verwaaide kleding daar gegeten en daarna de reis met alle uitdagingen weer aanvaard. Een goed avontuur, maar het was meer naar het strand dan op het strand. Terug in de bus was ik dan ook nog het kokertje van mijn zonnebril verloren. Jammer het kwam uit Brazilie en hoorde bij de bril. Nu heb ik een nieuwe uit China bijna het zelfde. Het verdriet is van korte duur. Aan zee at ik dan een gefrituurd visje en een portie ceviche. 

Het strand met al het vertier 

Een eenzame Gringo op het strand

Zien jullie Jean ook een keer........

Een rog die als een spook op apengapen ligt

Vissers met vis villen

De strandhutten

De lunch en het taartje aan het eind van de middag.

Overigens als jullie het blog leuk vinden, ik vind het leuk als meer mensen het lezen, dus deel het dan. Wie weet maakt Google binnenkort advertentie opbrengsten aan mij over, of word ik gevraagd door gemeente Colan om hun definitief op de lijst van de top bestemmingen te plaatsen. 

Groet maar weer............

Piura

 Het is natuurlijk een open deur maar Piura is de streek van de Viru  cultuur. Wederom een tering oude cultuur, die drie herkenbare fases kent. Fase I en fase III, oh ja en fase II. Hoe kan ik het vergeten. Nou en er is hier een heel museum aan gewijd. Dat is vaak weer een groot woord. Al was het op zich een aardig gebouw. Ok het zag er een beetje uit als een bunker uit de tijd van ik weet niet wie, Maar je kon er rondom naar boven lopen en dan kwam je in de steeds modernere Peruaanse tijden. Je begon dus met de Viru I vazen. Boeivol wat ik niet wist is dat ze van die vazen hebben met twee buiken en die gebruiken ze als fluit. Ze vullen ze deels met water en blazen aan de ene kant er in, en aan de andere kant ontsnapt de lucht met een fluittoon. Als je dan vervolgens met die vaas beweeg krijg je afhankelijk van de waterstand een andere toon. Ik denk dat het een beetje oefenen is. Maar voor een dirigent is het wel makkelijk, je hoeft alleen maar je hand hoger te houden en het hele orkest van vazenfluiters volgt je. Ik vind trouwens die Chris Zeegers niet leuk. Ik vond hem in het begin een beetje arrogant, en eh later heeft hij dat deel van zijn imago versterkt. Maar ik denk dat al die types van maestro nog wel vazenfluiters hadden kunnen aansturen. De Viru, nou het gaat langzaam over in Chimu. Die hebben wat gestileerdere vazen. Ik zag er geen Nasca in terug, maar dat is natuurlijk ook 2000 kilometer verderop. Al was er altijd wel handel en uitwisseling tussen grote delen van Zuid Amerika. Wat verder markant is voor de Vicus is dat ze goed waren in metaal bewerking en je een hoop gouden mond of oorschildjes zag en ze zich dus in de loop van een eeuw aanpassen aan de Chimu cultuur. Aan de overkant was nog een soort twin building dat duidelijk bedoelt was voorHet museum van de religeuze kunst rust geen zegen op en is voor onbekende tijd gesloten. Weer wel het huis van meneer Grau bezocht. Dat was natuurlijk mooi in mid 19 century style ingericht. Een zoon en dochter werden bijna 100 dus die hebben nog lang de verhalen van de familie in alle trots kunnen voortvertellen. Het is ook niet niets om af te stammen van de zeg maar de vader des vaderlands, toch Willem A. of Maxima. Nou ja voor Maxima bijna. Daarna weer chifa gegeten en het museum van de Bank van Peru bezocht. Daar hadden ze die uitleg over hoe het werkt met die fluit en vaas. Een uitgebreide siesta gedaan en daarna een rondje gewandeld met gids Jean, spreek uit als Gin. 

Hier kunnen jullie een beetje zien hoe het werkt met dat gefluit. Je blaast lucht in de kant van de eend zijn kont, en er kwaakt een vrolijke fluittoon uit zijn snavel 

Hier het beeld dat de hal van het museum domineert, het geeft natuurlijk, de zee, den natuur en de moeder met kind weer. Ik denk dat het vanuit een pre-colombiaanse invalshoek is gemaakt en dat moeder en kind niet verwijzen naar Maria en Jezus. Er was een aardige dame in het museum die ons wees op de schoonheid van het beeld. 

In dit beeld kan ik me nog beter voorstellen hoe je er op fluit. 

Hier zie je dus de overgang naar Chimu, leuk he

Een mummie ook hier. 

Een kleine vijzel uit de oude tijd. 

Hier voorbeelden van sierraden die je volgens mij meestal onder je neus moest dragen. Lastig als je een snorremans bent, maar daar hadden ze hier geloof ik niet veel liefhebberij in. 

Waarna we de avond afsloten met het toasten met Aperol-spritz. Ondertussen is het hier toch wel echt warm, als in 34 graden. Blijf ik hier tot zaterdag en daarna Iquitos, via Lima. Het hotel is aardig. De kamer had net iets luxer gekund, er is bijvoorbeeld alleen het licht aan het plafond te schakelen bij de deur, en de kraan in het fonteintje heeft in de ochtend problemen met water geven, maar dat kan natuurlijk ook aan de gemeente liggen. Ik begreep dat Sael in Lima ook op bepaalde uren water heeft, en de rest van de dag er geen water uit de kraan komt. Dat zal ook ooit ons lot worden. Zeker nu er wordt besloten om al het water voor de landbouw te reserveren, en voor golfclubs, en voor kappers die haren blond verven. De rest van het volk zal op een houtje moeten bijten. Er wordt verwezen door NSC dat er in de bijbel als je water wilt hebben je gewoon op een steen kan slaan. De stad ligt vol met stenen, ik bedoel maar volgens een christelijk concept. Sla maar op die stenen. Hier dus een mooie kans om te wennen aan de nieuwe wereld. Maar beetje water om te scheren, en ook bijvoorbeeld om in Den Haag Carolien, je handen te wassen nadat je net nog met een mestvork de oppositie hebt bewerkt. Ik zeg voor dat soort situaties om de stront van je nagellak te kunnen wassen moet er water in de steden beschikbaar zijn. Gelukkig kon ik wel onder de douche maar op dag 1 was dat in de morgen ook aarzelend, en WC doortrekken wordt dan ineens ook een soort slimste mens. 

Voor de liefhebbers lees ik nu Moord op de volkstuin. Een DWDD klassieker die jullie waarschijnlijk allemaal gelezen hebben. Nee ik hoef de uitkomst nog niet te weten. 

Tja

 Ik heb het boek van Geert Mak uit, het speelt in 2010 en geeft een inkijkje in de ontwikkeling van de Verenigde Staten. Laatstelijk is hij in New Orleans, een paar jaar na Katrina. Het is allemaal niet om vrolijk van te worden. Maar het geeft wel een beeld van de VS en hoe het waarschijnlijk nog allemaal erger kan. Met bijvoorbeeld het beeld dat belasting betalen afpakken van geld is en een linkse hobby. Dat moet je altijd voorkomen, ook al zouden de aller rijksten dat best willen. Nee je moet altijd voorkomen dat de overheid iets van je afpakt. Dat is wel herkenbaar. En ach in Nederland, onze grote vriend gaat regeren via twitter. Wel zo makkelijk. Nou ik kan het niet genoeg herhalen. De PVV stelde een paar jaar geleden voor dat iedereen met 60 met pensioen kon. Ik denk dat het zeker voor politici moet gelden. Als ik kijk  hoe hard die arme man van in de zestig nog moet werken. Ik zeg gun Wilders zijn welverdiende pensioen. Hij heeft er hard voor gestreden. Het is verdiend. 

Ondertussen was ik dan gisteren met J. als gids naar Catachaos. In Catachaos is iets verder op de site van Narihuala. Helaas zouden ze nog iets meer kunnen doen aan onderzoek naar de site. Ik maak er uit op dat het een oude tempel is met een enorm of aanzienlijk plein. Ik geloof ook dat hij vele culturen heeft doorstaan. Ik had zelfs het idee dat het ook in de Spaanse tijd nog een ding was om er iets leuks van te maken want er stond boven op een kerk in verval van de Onbevlekte Ontvangenis. De kerk zag er uit of er al jaren niemand meer bevlekt on onbevlekt was  ontvangen. Maar wel bijzonder om te zien dat die pre-columbiaanse tempels altijd christelijk gemaakt moeten worden. Er vlogen nog wat kleine schattige uiltjes rond. Waarschijnlijk in werkelijkheid rotbeesten, maar ze zagen er schattig uit. De tocht er naar toe bestond uit een rit in een colletieve taxi en nog een stukje met de motortaxi. Dat is hier weer een helemaal ingeburgerd fenomeen. Maar ja een goed gesprek kun je zo op de achterbank van de brommer wel vergeten. Maar op de weg terug was het een luxe exemplaar met twee deuren. Dat had ik geloof ik nog niet eerder gezien. De site, daar moet ik eigenlijk over vertellen. Nou de bouw is zo 500 voor christus begonnen, de Tallan was toen de belangrijkste cultuur heen. Ze leefden in harmonie met de natuur en leefden van landbouw en visserij. Na de Tallan hebben diverse andere culturen er ook hun steentje aan bijdragen. Er staan twee pyramides, en in het midden is dat plein. Tja eh wat moet ik er nog meer over verzinnen. Heden ten dage zou je kunnen zeggen. In de nabijheid zijn diverse graven aangetroffen. Opvallend is dat er ook enkele graven aan vrouwen gewijd zijn. Dit bewijst dat vrouwen een belangrijke plek innamen in de Tallan beschaving. Dit maakt de de Tallan beschaving vergelijkbaar met de Dame van Bruna. 

Maar ja ik verzin een deel. Er was een piepklein museum bij, met uitleg waar ze ook geen weken over nagedacht hadden. Verder was het vooral een rondgang over de site, over pyramides kijken naar de kerk en het platform, stil staan in de schaduw en weer door. 

Midden in het altijd bruisende en vaak chaotische Catachaos

Jacques met een Peruaanse hot 

 

De lunch, ceviche, tacu, tacu en ik denk gelatine

Ik die het nachtleven hier onveilig maakt, hahahaha

Gisteren, als in zondag

Ik was gisteren naar de zee gekuierd, dat is geloof ik een blok of 6, dus prima te doen. Toch een blik werpen op de stille oceaan. Ik was blij verrast dat de stille oceaan dan wel het verkeerslawaai van beneden overstemde. Daarna een koffie met een taartje genomen. Je moet toch altijd blijven denken dat het vakantie is. Een witte wijn gekocht en met de taxi naar het huis van Jose Felipe gereden. Want daar was de lunch van Manuel. Er werden cocktails uitgedeeld, chileno. Ik had nog moeten vragen wat er inzat, ik denk eigenlijk sprite en pisco. Maar helemaal zeker weten doe ik het niet. Toen de laatste gast was gearriveerd gingen we aan de zondagslunch. Het is een groepje van een stuk of 8 mannen die bijelkaar komt zo eens in de maand. Nu was de aanleiding de verjaardag van Manuel. Omdat ze wat ouder aan het worden zijn ging best een groot deel van het gesprek over de gezondheid van een ieder en de aanwezigen in het bijzonder. Jammer dat mijn Spaans niet zo goed is, want ik had een hoop doktersverhalen kunnen meekrijgen. Nu ook wel maar zonder zeg maar de afmeting van naalden, of de koele handen van een verpleegster. Het huis van Felipe is denk ik op peruaanse wijze lekker vol met dingen, spullen en allerlei zaken. Met goede smaak zeker, maar ook wel weer veel. Ik zag ondermeer de kussende heertjes van delfsblauw. Dat is toch een goede souvenir om uit te delen aan lotsgenoten in het buitenland. Felipe is archeoloog maar helaas was er geen kans om hem uit te horen over het werk. De andere gasten gingen voor. We kregen een tamal, papa hucaina, arroz eh en een soort alternatieve aardappel. Die zal binnenkort ook wel over de Nederlandse markt stormen. Helaas had ik met mijn suffe hoofd vlak daarvoor al een andere afspraak gemaakt waardoor ik de lunch nog voor het toetje moest verlaten. Ik had het voorgelegd aan Manuel maar die zei dat het geen probleem was als ik eerder weg moest. Dus had ik ook nog tijd om Hugo te zien. 

vandaag op naar Piura. Wat dan nu ook al weer gisteren was. Dus nu zit ik in Piura, een stad die zo mooi wordt beschreven in het Groene bordeel van Maria Vargas Llogas, ik neem maar snel aan dat iedereen het heeft gelezen. Ik wel maar ja ik weet niet of dat helemaal doorgaat voor iedereen. In Piura dus, vrij noordelijk en heel heet hier. Maar nu schijnt de zon niet volop. Maar ik zit nog gewoon suf wakker te worden in de lobby van het hotel. Al is dat met één kopje koffie niet helemaal vanzelfsprekend dat ik wakker ga worden. Hahaha, want daar stond het ontbijt uit. Maar ja ik hoef niet de straat op en blijf nog even in de lobby zitten. Gisteren een beetje door meneer J. rondgeleid hier. De kerk bekeken uitgevonden wanneer het museum open is dat soort dingen. Als het goed is komt hij hier om 10.00 om me mee te nemen naar de volgende wonderen van Piura en omgeving. In de Rough Guide hebben ze er niet veel woorden voor nodig om Piura te behandelen. Het is wel zo dat Piazarro, en zijn generaal De Soto hier waren. De soldaten deden wat soldaten doen als ze een soort van klooster treffen van 500 maagden. Ze denken natuurlijk mijn zuster zou er ook kunnen zitten dus laten we aan het verkrachten slaan. Zeg maar altijd leuk. Omdat de Inca dat niet zo grappig vonden vertelden ze per ongeluk dat hun koning Atahualpa in Cajamarca zat. Dat was natuurlijk mooi want na de verkrachting van 500 maagden was er al een kleine overwinning maar een afslachting van 5000 Inca's in Cajamarca maakte de koloniale overwinning natuurlijk compleet. Daarna volgt natuurlijk nog het verhaal dat de Spanjaarden Atahualpa levend terug wil geven voor een huis gevuld met goud. Maar toen het huis vol met goud lag werd het hoofd van Atahualpa afgehakt omdat hij zich niet wilde bekeren tot het christendom, ik ben de god van liefde. Dat soort dingen in de koloniale tijd. Christenl naaste liefde het is een groot goed. Uit Piura komt dan weer Generaal Grau. Ik geloof dat hij bij de club van Bolivar hoorde. De vlucht hier naar toe verliep rustig. Het hotel is basic, er was net geen water of weinig water, beetje heet water uit de boiler ik ben niet helemaal fris en fruitig er van geworden. Misschien ga ik zo op zoek naar een wasserette. Dat is hier wel een handige serves. 

Ik lees onderwijl Geert Mak over USA 2010. Het is een gek land. Ook hier gaat het natuurlijk over de christen naaste liefde. Waarbij godvrezende hollanders naar het westen trokken. Vaak omdat ze in Nederland voor fanatici werden beschouwd. Het levert geschiedenis op die druipt nou meer van bloed dan van naastenliefde. Brrr. Het is wel een dik boek, ik blijf er maar dagen in lezen. Het Dummy kunstgeschiedenis is dan wel uit. Ben ik ook maar weer beperkt wijzer van geworden. Gelukkig heb ik airco......

Lima Lungo mare

Ik in Piura 

Ik in Lima

Ik in Piura 

De lunch van Manuel Tamal en Papa Huacina

Museo nacional de arquelogia, antropologia e historia del Peru.

 Ja en helaas is het museum nog steeds in verbouwing. Ik denk dat het ook nog wel een jaartje gaat duren. Er moet een heel stuk met verschillende verdiepingen achter bij gebouwd worden zo bleek uit een maquette. Ik denk dat we er nog wel een jaar of 10 voor uit kunnen trekken. Het is voor een stukje open. Dat stukje richt zich op de roemruchte bevrijding van het koloniale gebeuren. Voor wie het niet weet dat is natuurlijk Simon Bolivar, de bevrijder die de Spanjaarden naar huis heeft gestuurd. Ze maar wat voor ons vader des vaderland Willem van Oranje is. Het was een hele toestand. Maar uiteindelijk bij Ayacucho ergens hoog in de Andes was de finale veldslag. Gelukkig was geloof ik Simon getraind door Napoleon, of hij had daar een baan zodat de strijd soepel gestreden kon worden. Hier valt internet af en toe weg. Zoals nu, zodat ik niet kan nagaan of ik lieg. Oh hij was zelfs balling op Curaçao Het is een mooi museum, als het volledig zou werken. Naast de bevrijdingsgeschiedenis waren er wat pre-colombiaanse vazen uitgestald. een paar want de rest moet wachten tot het museum weer helemaal open is. Ook de kleding en lappen moet ik er bij denken. Maar ja als het museum ooit weer opengaat dan wordt het helemaal top. In het museum is een bijzondere plek voor de vrouwen in dit belangrijke deel van de geschiedenis. Gelukkig zag ik Ann Lenox nog voorbijkomen terwijl ze zong Sister are doing it for themselves. Nou hier blijkt de hele revolutie door vrouwen gedragen te worden. Daarvoor Bolivar was er al een opstand van de Inca's. Ik weet niet of dat in oude school boekjes ook al een eerste stap naar de bevrijding werd gevonden. Nu wel dus dat is ook weer mooi. 
Daarna zag ik een bordje naar de opgraving Mateo Salado en ben ik daar heen gewandeld. Helaas was de opgraving dicht. Dus heb ik alleen vanachter het hek kunnen kijken naar de opgraving. Ik was er al eens eerder geweest maar was benieuwd of er vorderingen waren gemaakt. Omdat ze regelmatig in het nieuws zijn hier in Peru met vondsten zou het mooi zijn als ze ook iets meer weten over Mateo. Wat ik er nog van weet is dat vroeger een rozenkwekerij was. Onderweg daar naar toe had ik nog een koffie genuttigd en tres leches gegeten met aardbeien smaak. Ik weet niet of ik het voor iedereen kan aanraden. Ik wilde eergisteren ook al een tresleche maar die bleek zeg maar quatroleche geworden te zijn en bedorven. Gelukkig kwamen ze zelf met het voorstel of ik niet iets anders wilde. Ja een Pie de limon. Wat wij dan citroentaart zouden noemen. Eigenlijk limoen, citroenen is hier weer een luxe. Nou ja daarna gelunched pasta met pesto en een gevulde avocado. Met Jorge een bier gedronken en met een beroemde punkzanger een kopje koffie. Zo gaan de dagen voorbij. 

De tres leches, over plastic wordt hier anders gedacht dan in Nederland. 

Mateo van achter het hek.....

Kijk ik weet niet of ze de Inca altijd als lief beschouwden.......

Lima toen het er nog maar een paar jaar was.

Een stukje gang in museum 

Een tekening van een aap, ik weet niet of hij echt zo recht kuierde 

De pasta met pesto 

De gevulde advocaat 

Ja kijk als je wilt mee doen in de revolutie dan kan dit weer het gevolg zijn. Drama.........

In Lima

 Meer een soort blog om even te laten weten dat het goed gaat hier. De vlucht was weer lang en ik zat iets minder luxe dan de vorige keer. Wat ik wel grappig vind is dat KLM er steeds iets van de luxe vanaf doet in economy class. Verdween eerst al de boter voor een kuipje margarine. Dat zal waarschijnlijk verband houden met dat ze er voor gaan om de meest substainable aircompany te zijn en te worden. Dus ja op tig tig miljoen pakjes boter is een milieu winst te halen. Maar nu is ook de margarine afgeschaft. Het wordt allemaal minder met de Gin-tonic zijn ze bij het volk ook al een tijdje opgehouden. Maar ja ik kwam veilig aan de overkant. Een stuk duurzamer dan met boter op mijn hoofd en gin in het lijf moeten we maar denken. Herbert stond trouw met zijn Uberservice te wachten. Het hotel had even de gebruikelijke 'we kunnen uw reservering niet vinden' praatjes. Maar daarna bleek de vorige baas ook een hollander te zijn, en hoe wel hij strak in de leer was, was het geloof ik een goede man. Hij was strak in de leer, niet strak in het leer. Ondertussen vind ik Eric van den Burg moet blijven. Maar dat wisten jullie waarschijnlijk wel dat ik dat zou vinden. Gisteren dan wat van de club van vrienden hier gezien en een uur lang boven een meisje gehangen dat een simkaart aan mij ging verkopen. De jongen waar ik eerder bij stond bleek er niet toe in staat want het ontbrak mij aan een fysiek paspoort. Het copy op mijn telefoon kon hij niks mee. Het meisje wel, maar ze moest tal van handelingen doen, waaronder dus de simkaart en die van NL weer terug proppen in mijn telefoon. Maar nu kan ik overal waar ik ga of sta santa uber weer aanroepen. En ik ga straks op de calle ook nog testen of de Egyptische variant mij hier ook mee zal nemen over herenswegen. Voor de liefhebber heb ik in het vliegtuig een Marion Bloem gelezen; Vervlochten grenzen. Boeivol Nu lees ik de te dikke Geert Mak over Amerika. Wel goede boeken om achter te laten. En ook goed voor mijn algemene ontwikkeling. Op de ipad lees ik dan nog digitaal Kunstgeschiedenis voor Dummies, maar ik geloof dat al aardig tot het rijk van de dummies gerekend mag worden. Ik heb nog geen enkele foto gemaakt. Niet helemaal waar, maar niet met de grote camera. Die is wel mee, oh ik gooi ze toch in de strijd. Ik hier op het dak, met net wel of niet de illusie van zee, in Parco kennedy, daar houden ze zich nog al bezig met zwerfkatten, er is geloof ik een soort stichting bijna net zo belangrijk als die van mevrouw Kluivert die zich bezig houdt met het wel en wee van de katten. En dan zien jullie ook nog een bordje chifa. Dit maar om aan te tonen dat ik niet om kom van de honger :)