Gisteren is Ietje overleden. Lang geleden was zei de inspiratie bron om naar Peru te gaan. Ik kreeg een paar namen, telefoonnummers en rugnummers mee en veel instructies. Waaronder als je belaagd werd altijd heel hard roepen Non tocare. Wat iets anders is dan het zachte Italiaans dat je bij een beeld ziet, non tocare. Op schrift zie je het niet. Met het lijstje belandde ik in Trujillo, de stad van de eeuwige lente waar ik door haar vriendin Julia Victoria als de lang als verloren zoon werd binnengehaald. Ze bleek de dochter te zijn van een burgemeester van Trujillo. Had een paar mooie zonen, die met blikken de weg naar het hart en de beurs van moeder goed te vinden. Ze heten Victor Julio, Julio Victor, Victor en Carlos.Aan de Avida Espagna. Die als een soort rondweg of verdedigingswerk om het historische centrum heen loopt.
Daarna Ietje ook een paar keer in Peru meegemaakt. Bijzonder was het bezoek aan een kerkhof in Trujillo. Waar een graf gezocht moest worden van twee lang geleden overleden broertjes. Bij een brand. Een grafbewaarder werd wat geld in de handen gestopt om zowel duiding te geven van waar de niet te vinden graven waren als onderhoud van een wel gevonden graf. Ik had het gevoel dat het al donker werd terwijl we daar liepen rond te springen.
Het verhaal van Ietje zo heb ik mogen begrijpen dat haar vader niet kon aarden in Nederland na Indië. De familie verhuisde naar een rietsuikerplantage in Peru. Waar toen het koloniale leven nog bestond. Een paar mensen in mooie villa's met alle voorzieningen, de rest waarschijnlijk met machetes de velden in om suikerriet te oogsten etc. Een linkse president ergens in de loop van de tijd heeft een einde gemaakt aan deze praktijken waardoor dit leven tot een einde kwam. Geen tennisbanen meer in de tropen. Daarna is Ietje zonder papieren in Peru gebleven. Vond een werk als taxi-chauffeur in Lima en leefde hier een leven. Een stoer verhaal van haar was dat ze een keer besloten vanuit Trujillio uit te gaan in Lima. Volgens mij is het 8 uur heen en 8 uur terug met de auto minimaal. Ik zou het teveel gedoe vinden. Ik vind hier half uur naar centrum al lang op uit te gaan. Bij het bezoek aan Trujillio werd er ook een schilderij gekocht. Volgens mij heeft dat daarna allerlei tochten in een PVC buis meegemaakt voor het in Amsterdam aan de muur kwam. Met Ietje in de buurt gaf je geen cent of sol teveel uit. Ze was voortdurend bezig met het beste dealtje bij taxi's etc.
In Lima wilde ze altijd een drankje doen bij Haïti. Dat je eigenlijk nog meer uitspreekt als hightea dan iets anders. Daar kreeg vervolgens het personeel te maken met iemand die nog wel redelijk op de hoogte was van hoe je je als koloniaal moest gedragen. De limonade was 1 keer te zuur, 1 keer te zoet, 1 keer te waterig. Die arme meneer bleef heen en weer rennen. Voor een zielig glaasje limonade.
Ook in Amsterdam had Ietje een soort van hofhouding van Peruanen om haar heen.
Zonder een duwtje van Ietje was ik misschien wel nooit in Peru gekomen.
Dank daarvoor.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten