Tja nu is Gabriel een soort mijn motorcarro coureur. Hij kent relatief weinig rode verkeerslichten. Gisteren was ik met hem eerst naar het marktje om de hoek gegaan. Daar was als je de bananen weg dacht niet veel te krijgen. Daarna dacht ik er zit een Nederlandse dame in het hotel en misschien wil zei wel mee toeren in de motorcarro. Ja dat was een plan, maar waar naar toe. Nu is Fabiola van het hotel nog al fan van het Amazone rescue center. Dat is een zeg maar combi tussen de Zeehonden creche in voorheen Pieterburen en de uren lange commercial van Dierenambulance ofzo. Ik vraag me in Nederland altijd af waarom dat zo vreselijk lang moet duren die reclame. Pffff duizende vrijwilligers. Nou hier is het opgezet door een centrum uit Dallas, dan zijn de prijzen er ook naar maar ja aan die club in Nederland geef ik nooit. WIj met de mopperende en pruttelende motorcarro er heen. Halverwege maakte hij nog veel meer kabaal dan we eerder hadden meegemaakt. Er bleek een klapband te zijn. Pfff nou niet helemaal midden in de jungle, maar nou voor het verhaal midden in de jungle een klapband. Dus andere motorcarro aangehouden. Die heeft die van Gabriel met zijn voet naar het motor carro rescue center geduwd. Ik ging onderwijl met die dame in motorcarro drie mee naar het rescue center. Daar bleek een kordate dame te zijn. Die naast verschillende kippen, en kuikentjes stenen te hebben om een soort krik te bouwen en daar ging de motor carro de lucht in. Er werd aan de band getrokken en geduwd. J. had geen water bij zich dus wij gingen in de jungle op zoek naar een Dirk of ander verkooppunt van water. Langs de kant van de weg stond een man een beetje bezem activiteiten te ontplooien nadat hij ons de weg had gewezen naar een winkel. De weg is eigenlijk één rechte weg van Iquitos naar Nauta van 110 km lang dus zoveel valt er niet te wijzen. Maar toch, bleek hij uit Florida te komen, en zijn moeder uit Iquitos en hij had daar een huis eigenhandig dat zei hij gebouwd. Hij was daar nu gelukkig zeg maar zijn eigen Mar al lago. Of hoe heet die hut van Trump. Hij was er gelukkig, hij hoefde niet iedere dag decreten te ondertekenen en hoog te houden voor de pers. Why send money to countries that hate us. Tja, kan een land je haten. Misschien kan de bevolking je haten, maar een land dat is wel zoiets. Maar ja hij heeft het per decreet vastgesteld. Nu ging het weer over hulp aan aids gebeuren. Young man, there is no need to feel down. Or have a cup of milk. Tja de goede verstaander begrijpt dat Trump hier zingt over een bakje mannelijk zaad. Maar of iedereen dat soort jaren 70 homo kreten kent. Give me milk. Bah getsie, stel dat het in je oranje haar komt. Heb je dat ook nog.
Maar wij konden onze tocht vervolgen naar het rescue gebeuren. Er bleken veel dieren te worden binnengebracht. Kaal geplukte papagaaien, die zo leuk veertjes leveren voor oorbellen. Vissen en mammals want daar is het eigenlijk om te doen. Ook enorme vissen maar die zijn dan weer niet beschermd en worden zelfs in de ceviche verwerkt. Die beesten kunnen meters groot worden, dus dan heb je een lekker bordje te pakken. Eerst kregen we een toertje door het bos waar ze een soort effteling 0,01 hadden met beesten en geesten uit de jungle. Daarna mochten we naar geredde schilpadden mammals en toekans kijken, ook was er een aapie, die binnenkort naar de apenrots zou gaan. Dat was gezelliger voor hem tussen de apen dan in een kooi heen en weer drentelen. Grappig is dat er ergens een soort groene uil zat te dutten in een kooi en dat daarnaast zijn broer of zus zat die op bezoek was. Omdat de beesten allemaal een klap hadden gehad van een machete of iets anders was het waarschijnlijk een ziekenbezoek. Daarna verliep de tocht in de motorcarro relatief normaal. Geen klapbanden. Al kreeg ik later van meneer Gabriel weer een bericht dat de hij kapot was.
Pfff. Met hem gelunched en daarna Paul Theroux grotendeels uitgelezen. Die kan na vanmorgen op de stapel boeken die achterblijft. Nummer drie dus er is reeds plek voor een paar sokken in de koffer.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten