San Carlo en Vasari

 Vasari, wie kent hem niet. De grote schrijver van 'De levens van de grootste schilders, beeldhouwers en architecten'. Jammer ik denk bijna niemand, maar naast dat hij schilder was heeft hij levens van die types beschreven zo ergens in de 16e eeuw. Ik geloof dat hij met tal van goed bevriend was. Ergens zo in 1540 kreeg hij een uitnodiging om naar Napels te komen om een kapel te schilderen. Toevallig in de Sant Anna van Lombardije. Dat is er nog steeds, maar tegenwoordig verstopt in een Museum. Tja nou dan moeten we wel zeggen dat dat eigenlijk het enige is in het museum. Oh en nog een beelden groep alla Bologna die den haren uit het hoofd rukken bij het zien van Jezus, levensgroot. Grappig omdat je vanaf de voeten van Jezus het clubje bekijkt en Jezus in zijn hemelse voeten duidelijk spijkers heeft gehad. De artiest heeft ook aan alles gedacht. Ik denk dat het van diezelfde man uit Bologna is, maar ja zo goed weet ik dat ook weer niet. Nou het plafond van de kapel. Het waren een beetje fresco's waarvan ik dacht de beste man heeft best goed naar Michelangelo gekeken. Maar ja die vereerde hij geloof ik weer als een half of hele god, dus dat kan wel kloppen. Al was het plafond dan weer minder druk beschilderd dan het in de Sixtijnse kapel. Verder was het mooi, maar ik merkte geen vervoering. Ook niet bij de rest van het reis gezelschap. Het maakte onderdeel uit van een lange excursie door de winkelstraat, ja schoenen en winterjas, want die had ik nog niet. Dik ding maar het past nog in de koffer, dus ach. Al scheelt het misschien dat ik een paar lege flessen mee had die ik hier achterlaat. We zijn vanaf Monsanto naar de zee gewandeld en weer terug. Onderweg was er tijd voor winkelen, een dolce, een pizza en dus het museum. Een wel bestede middag. Bij het slaan van de avond moesten we in de Opera zijn, deze keer geen dag te laat, blunder, blunder blunder. Het zou een piano concert worden met Bach en Hayden. Maar de pianist was eh nou nergens te bekennen. Misschien was hij boos bij zijn moeder gebleven want op het toneel stond alleen iets van een klavecimbel en een paar stoelen. Het bleek inplaats van een pianoconcert een kamer orkest te zijn. 4 mannen die aan de strijkstok hingen en een heer met een fluit. De klavecimbel toetsen werden alleen in het eerste stuk beroerd, daarna ging ook deze meneer ik denk aan een strijkstok hangen. Maar de meneer op fluit deed erg zijn best. Het duurde een uur, dus dat vond ik ook wel mooi. Het was dus in het San Carlo theater. Dat is de de Opera en een klassiek opera gebouw. Callas heeft er ooit nog staan zingen. Maar ja die was ook in het concert gebouw. Maar hier in La Pirata van Bellini. Toen was ze nog een gezellige mollige Maria, in plaats van La Divina. Maar ja gisteren was ze er niet, en zelfs haar geest was er niet. Wel redelijk veel publiek in de zaal. Voor ons zaten dames helemaal strak van kapper, pakjes en alles mooi en fraai. Maar ja het was wel een beetje kinkerbuurt. Niet veel dames, ja die voor ons zaten op hoge hakken en de dames die plaatsen aanwezen, mensen zagen er netjes uit. Maar niemand was in gala. Misschien ook door het tijdstip, dat het een beetje een tussendoortje was. En dus met dat uurtje aan concert was het ook een tussendoortje. Het nam wel een beetje de plek in van het diner. Maar ja we hadden die pizza al achter de kiezen, dus verhongerd waren we niet. Er was nog plek voor een aperol en een dolce. Wat we hadden dat nog net uit de bakker kunnen scoren voor die dichtging. Daarna was de avond wel zo ongeveer afgelopen. Vandaag naar Salerno. Oh wel optimaal want we zitten zo ongeveer boven een metrostation, maar de lokale blijkt in 1 keer naar Salerno te gaan. Perfecto, ook omdat die koffer nu wel een beetje meer pesante is, die lege flessen wogen toch niet zo heel veel.............

Een lokale heilige, ik weet het ook niet......

Napule e

 Daar moeten jullie de klassiekers in muziek maar een over opslaan. Ik dacht te helpen met een link. Dat lukt niet meteen. Jammer. Maar ja in Napels dus. In Montesanno, voor de liefhebbers zo ongeveer als een plakje kaas in een tosti tussen de twee stations in die van de Metro en Fumiculare. En natuurlijk helemaal onvindbaar voor twee kaaskoppen die begeleid werden door een Napolitaanse, die ook denk ik het richting gevoel had van een pantoffeldiertje, maar we kwamen er en kregen twee keer hulp van een charmante Napolitaanse dame. Helaas was de beschrijving superslecht. Maar voor de liefhebbers ga recht voor het Fumiculare station staan, loop er rechts omheen, blijf langs de gevel lopen tot je bij nummer 35 bent. Ik zou het zo beschrijven, ik denk dat het beter zou zijn. Maar ja nadat we een zonnig Amsterdam hadden verlaten, een beetje te laat, want het vliegtuig had een slappe band. Kwamen we aan in een Napoli waar het regende. Na taxi en dat we dus een stief kwartiertje alles gedaan hadden behalve singing in the rain, maar eerder searching in the rain kwamen we aan bij die hut en brak ook meteen de zon door. Dat dan. Het middag uur was inmiddels verstreken. Er was nog wel tijd voor een stukje pizza maar een hele maaltijd dat leek ons weer een beetje te veel. Dus snel een pizza, toen bleek er even verder op nog tijd voor een dolce. Om de pijn en het leed van de wereld en de kinderen in het bijzonder te verzachten zijn we naar het hospitaal van de poppen gegaan. Het was alleen niet veel bijzonders, er hing een heel arsenaal aan plastic onderdelen van overleden poppen. Zeg maar een beetje het strand van als er zeecontainers verongelukken. Heel mooi voor de liefhebber van poppen armpjes, of poppen beentjes. Wat zit er nog meer aan een pop. Nou dat soort dingen. Ik had verwacht een huilend kind met een dokter die probeert een been een beetje in dezelfde kleur te vinden. Maar ja wie ken ik nou op dit gebied, oh ja de heilige Cosimo en Damanio, die zetten een been van een donkere meneer terug aan een lichtere meneer nou zo iets. Ook nog het naar het museum van de moderne kunsten geweest. Dat is maar voor een derde open. Het was wel twee euro duurder dan de poppen dokter, maar er hing dan wel werk van Koons, Solewit en stond een beeld van Sierra. Dus nou een overvloed van kunst. Jammer dat I bij het zien van de kunstige ingerichte entre bijna een epileptische aanval kreeg maar ook dat hoort bij moderne kunst. Heftige emotie, volgende keer mogen ze ook de rest open gooien, twee verdiepingen erbij. Kunnen ze bijvoorbeeld wat mode ofzo hangen, of design van stofzuigers en de fiat, maakt niet uit wa. 

Beetje rondgelopen. Een winkeltje bekeken, en nog eens een winkeltje bekeken. Ik heb nog een een overhemd en twee t-shirts weten te kopen. In de Fusaro raakte ik bijna overtuigt van de noodzaak van een winterjas die ik niet nodig heb. Heb ik spijt, nee ik heb geen spijt want ik heb al een jas, die jufffrouw drong ook veels te veel aan. Hoofdpijn. Daarna gegeten bij de grijze dakduif. 85 is ze inmiddels en ze werkt zich nog de tering. Al bestaat het nu vooral uit het warm houden van de troon en kijken of Antonio zijn best wel doet. Die ondertussen door de hut loopt en zorgt dat alles draait. Maar ja ze denkt nog niet aan pensioen, en denkt waarschijnlijk ook nog na over president worden. Ik had een bord, bordje kun je niet zeggen fettucine bolognese en daarna, ik had het maar eens omgedraaid mozzarella met ham, allemaal weer heerlijk. Om thuis te komen de spacca di napoli afgewandeld, en 10% van het eten verbrand. Helaas zit de overige 90 % nog ergens.  

Uitzicht uit de hut. Ik zie de gele zonnewijzer terwijl ik aan het typen ben. Dat soort dingen. Wel nog fris maar misschien iets meer aandoen dan een t-shirt. 

Laatste blog uit Lima

 Denk ik, maar je weet het maar nooit. De KLM vlucht is volgens mij wel zo ongeveer onderweg vanuit Nederland, dus als er ernstige vertragingen zouden zijn zou ik die al weten. Voor de liefhebbers heb ik de extra investering van businessclass gedaan. Op de terugweg is het toch wel erg lekker, en misschien slaap ik zelfs koeler dan in de hut hier, hahaha. Ik weet het wel zeker, al doen ze onderweg soms de temperatuur ook wel heel hoog. Gisteren dus mijn laatste echte dag in Lima, ik was naar het museum voor moderne kunst in Barranco gegaan. Dat is eigenlijk best klein, en ze hebben ook nog vaak een zaaltje dicht, als je drie zalen hebt dan is het met 1 dicht eigenlijk nou ja geen dagen hard werken voor een bezoek. Wat wel prettig is dat ze veel wisselen. Dus er valt altijd wel wat te bekijken. Nu hadden ze werken uit de vaste collectie weten op te hangen en een ode aan kleur. Daar moest ik waarschijnlijk veel voor lezen dat ik dan weer niet heb gedaan. Ik heb van de sfeer genoten zullen we maar zeggen. Voor een vast kunstwerk stonden twee dames te praten, natuurlijk niet over het gevoel dat het kunstwerk bij hun opriep maar over wat ze gisteren gedaan hadden. Tja dat is natuurlijk eigenlijk net zo iets als naar het toilet gaan in het museum het hoort erbij maar of het de museale waarde verhoogd ik moet er nog eens over nadenken. Nou ik zit hier al weer lekker te zweten. Terwijl de zon minder pontificaal naar binnen schijnt als gisteren. Misschien nog wat leuteren over Maido en Astrid & Gaston. Waar ik beide voor de tweede keer heb mogen eten. Ik vond bij A&G dat er wel wat meer peper in had gemogen. Ze zeiden voortdurend but not spicy. Jammer. Bij Maido vond ik het de eerste keer heel veel limoen achtige dingen, zeg maar alweer een variant van ceviche, oh hoe nu oh nu deze keer zo, dat was deze keer een stuk minder. Misschien omdat ik alle zeevruchten en garnalen toestanden mocht overslaan. Dus eh en wie was er beter. Ik weet niet of ik nou echt veel verschil. Nou ja bij Maido door die dumplings was het soms wat verrassender in de mond zeg maar. Dus dan moet ik Maido, en dat ze wel peper gebruiken daar maar op laten winnen. En ze staan ook nog zesde op de lijst van beste restaurants van de wereld. Dan moeten ze ook maar bij mij hoog eindigen. 

Over de airbnb. Het is een beetje ingewikkeld om te klagen, het is best een aardige hut, als het er maar niet zo ontzettend heet zou zijn. Verder de vriendelijke gastheer. De gastheer die er naar uitzag om mij in het echt te zien, het meest persoonlijke uit het contact was dat hij berichtte dat hij onderweg was naar Madrid. Verder ligt de hut hier vol met aanwijzingen, zo van gebruik geen dingen die niet in de service zitten. Nu weet ik niet hoe breed dat gaat. Ik heb bijvoorbeeld wel het toilet gebruikt. De wasmachine is kapot daar ben ik van afgebleven. Maar ik ben wel weer naar buiten gegaan voor de wasserij. Ik heb zelf een biertje gekocht en hier opgedronken, mocht dat wel of niet. Het zijn allemaal verboden. Dus tja, ik zou zelf een fles water neer zetten, op zijn minst maar toch een paar dingen waardoor mensen het gevoel hebben welkom te zijn. Ik moet hem zo nog een bericht sturen over of ik de sleutel in het kluisje moet stoppen. Of dat er zo ik denk het wel demonstratief ruim voor 11 uur een chica komt binnenrennen met een emmer en een lap. Ik denk het laatste, er bestaat anders het risico dat ik tot na 11 uur zou blijven. Maar nu want ik denk dat ik dan al twaalf liter aan zweet ben verloren en een kilo zout. Het bankje dat hier staat, er staan er twee maar die andere is verstopt onder een poncho, zit echt voor geen meter. Het is bovendien wiebelig, waardoor je bang bent dat het instort. Er is dan wel weer een mega koelkast, daar je best drie flessen water in had kunnen proppen, een bruisend plat en een grote. Misschien moet ik hem maar bedanken voor al dat soort service en zeggen dat het hoogte punt was dat hij mij de Calle Berlin liet zien, goede tips had over uitgaan etc. 

Maar ja ik ga dus zo weg en dan komt Herbert, de schat mij halen, hij is met de zeg maar Uber service. Ik kan een tijdje in zijn kamer blijven waarna hij mij naar de luchthaven brengt en als het goed is ik in de handen van klm ga belanden. 

Makkelijk blog

 Vandaag een makkelijk blog. Ik hoef niet een uitgebreide maaltijd te beschrijven. Wat het eten betreft en was eigenlijk nog zoveel over van de maandag lunch en dat was bij mij in de koelkast gegaan dat ik daar dinsdag nog van heb gegeten, en dan was het best veel. Want ik kon ook nog uitdelen aan twee verschillende eetafspraken. Dus maar gelukkig is het nu wel op. Ik denk dat ik het anders ook wat minder fris zou gaan vinden. Gisteren dan vervolgens ook nog niet veel gedaan. Maar oh ja het is ook vakantie dus je hoeft ook niet altijd wat. Het is hier loeiheet in de hut. Ik zit de hele tijd met ventilatoren aan. Er zijn enorme zes meter hoge ramen waar de zon opstaat en waar een soort rolgordijn voorhangt, maar van witte katoen. Dat houdt meer het idee tegen dan dat het feitelijk iets tegenhoudt. Enige is dat de zon een beetje draait en op een bepaalt moment niet meer pal naar binnen schijnt. Maar ja dat scheelt twee graden. Terwijl ik dit type loopt het zweet langs mijn gezicht. Brrr, nou ja gisteren dus met meneer H wat rondgelopen door Miraflores. Daarna weer een andere meneer een deel van de chinees gegeven. Een siesta gehouden en 's avonds weer wat rondgelopen. Dat was mijn dag wel. Ik lees een detective niet veel bijzonders maar wel aardig. Oh en nou is Pieter uit de gesprekken verdwenen. Tja, nou ik zou zelf ook niet weten of ik zou willen samenwerken met iemand waar tegen je moet zeggen, als je iets tegen me wilt zeggen doe het dan op twitter of X. Want een andere manier van de waarheid zeggen die ken je toch niet. De Chifa is nog van maandag met model Ross voor de chifa. Het schattige autootje stond op straat. 

En dit is Maido van buiten, omdat ik er nog een keer langsliep. Ik denk zo weer, maar dan is het onderweg naar de bancomat. Ik ga vandaag maar beetje door Barranco kuieren en kijken wie of wat er op mijn pad komt. 

Maido

Gisteren was het dan zo ver, naar het tweede top restaurant in Lima. Maido, welkom roept het personeel als je binnenkomt in het japans restaurant met een Peruaans hart. Micha Tsumura staat zeg maar boven de kachel. Hij combineert Peruaans en Japans eten, en dat brengt hem tot een chef in de Nikkei keuken. Zijn familie is ooit in 1889 uit Japan naar Peru gegaan. Je krijgt er 14 gangen, en voor mij was ook een wijn arrangement besteld. Voor de rest moeten jullie ook maar het internet afspeuren. Ik doe slechts verslag van gisteren. Eerst een beetje met TJ rondgewandeld er was niet helemaal besloten of er wel of niet een short gekocht moest worden, maar het bleek allemaal net iets minder urgent te zijn. Dus werd er geen short gekocht ook de missie vaas voor A strandde, een beschamend slechte winkeldag kun je wel stellen. Daarna was er afgesproken met Manuel, die van eerder de verjaardag, daar gingen we bij lunchen. Ik kreeg maar beelden door van slechts een lichte bouillon maar het bleek bij een two step up chifa een enorme maaltijd te worden. Waarvan nu de helft zo ongeveer hier in de koelkast staat. Daarna heeft TJ nog een vrolijk shirt gekocht, om bij Maido toch nog een beetje indruk te maken. Er was even pauze voor de siesta. Ik kreeg al zenuwachtige berichten, waar ben je wij zijn in de lobby wij lopen er heen, waar ben je. Nou ik ben er toen ook maar heen gelopen, na eerst na het hilton gekuierd te hebben. Kwam ik als eerste aan omdat hun er weer straal voorbij waren gelopen. 

Bij aankomst was weer de ingewikkeldheid hun geen alcohol, ik geen garnalen. Dat is hier uitgebreid tot alle schaaldieren. Ik moet nog eens kijken, een oester staat mij nog steeds nog niet tegen. 

Kijk nou toch wat een romantiek. 

Je moet een klein trapje op naar boven, dan roept dus iedereen Maido. Daar zit je onder een klimrek met allemaal touwen. Ik denk voor akoestiek en het doet een beetje denken aan die Pre-colombiaanse manier van verslaglegging de Quespe. Dus onder een bos van Quespe namen we plaats. Ik had uitzicht op een dame die er uitzag of ze onderweg naar een miss verkiezing was, maar ik vroeg me wel een beetje af of ze altijd haar hele leven al een zulke mooie dame was geweest (m/v). Met nog een andere dame en twee heren die de waarde van hun telefoon hoger inschatten dan van de dames. Maar ja het eten. We kregen eerst een triple. Daar zijn ze hier dol op, een sandwich. Maar dan een heel dun cracker achtig broodje, met advocado, ei salede tomaat en chashu.  Ik weet ook niet wat het is. Daarbij nog twee hapjes, een cylinder een ccapchi. Was er  ook nog kaas, en kruiden uit de andes, en ham met aardappel en tijgermelk boter. Het moest in éen hap worden doorgeslokt. Ik had er een glaasje Sake bij. De mannen hadden dan weer Sake bij waar de alcohol uitgetoverd was. Little miracles happen everyday. 

De ccapchi met zaken uit de Andes. Op een blok zout. 

De triple

De cylinder van aardappel, ham en tijgermelk 

 Ik kreeg daarna een uitzondering. Een soort van ceviche, met tijgermelk op een bedje van bonen. De combinatie was zeker leuk te noemen. Er stond ook meteen een glaasje riesling uit Argentinië voor mijn neus. Ik was eigenlijk nog aan die sake aan het lurken, maar ja we zaten daar om 17.00 en moesten natuurlijk wel op een elegante manier door die tig gerechten en wijnen en alcoholvrije dingen heen. Dus ik nam vaak nog een slokje van de wijn, terwijl juffrouw Janny van de wijn al weer bezig was met het vertellen van de volgende biologische wijn, en houtenvaten. 

Het hapje van de heren. De Caracoles. Volgens mij een soort inktvis. Da zou ik ook wel lusten met schuim van de gele peper. 

Nog voordat de leche er over heen ging, maar jullie kunnen zo wel mooi de denk ik roodbaars zien, er was tering dun gesneden peper en dus de bonenprut. 

Toen was er gelukkig relatief simpel Ramen. 

Hierbij dan weer voor mij zonder inktvis en wel chorizo en nog zo wat zaken. De heren kregen ondertussen een drankje in een glazen vogel geserveerd, ik dat aan een Bastardo, die volgens mij uit Spanje kwam, maar om het allemaal bij te houden, een heel gedoe. Bovendien ging het ook nog wel een soort van rap, 

 

Volgens met menu volgde er na de ramen tirado, de vis van de dag, maar ik denk niet dat dat dagelijks wisselt, maar ja je weet het niet, 

Ik denk dat dit de black cod is, grappig want het bordje zou je ook net zo goed als op de kop kunnen betitelen. Veel van de hapjes kreeg je de instructies bij om het hap slik weg op te eten. Bij deze dus ook weer. 
Daarna brak er wat spektakel aan. Een jongen met een enorme neus, liep de hele avond, of eigenlijk middag met een enorm stuk tonijn. Eindelijk bleken wij aan de beurt te zijn. Hij kwam trots naar onze tafel om er met een mooi dun fileer mes een paar stukjes af te halen. Voor de heren gooide hij die door een saus met garnalen. Maar ja daar mocht ik natuurlijk niet van. Ik denk wel dat ik er glas Janeil bij kreeg die ook weer op eiken had gelegen, en daardoor mooie vanille tonen had, beetje geroken en geluisterd. Met name tweede is uitzonderlijk. Terug naar die jongen met de neus en het gevaarlijke mes. Juffrouw Janny van de wijn had daarvoor ook nog een Sancerre in een glas laten blinken. Oh die jongen. Ja voor mij zette hij de brander op de tonijn. 

Zonder de brander het gerecht zoals het eigenlijk hoort in Maido zonder die zeuren. 

Zo zag het van mij er uit. Ik vond het met stokjes niet heel handig, maar ik ben ook geen superstokken eter.

Met de brander in de weer, helaas de neus zien jullie niet. 

Wel het blok tonijn, best veel toch. 

Dit kwam dan weer daarna volgens het menu moet het zo ongeveer Nigiris zijn, het lag in ieder geval op een mooi blok steen. Die lekker warm was. Al swas de hut zelf van wel weer lekker koel. Misschien dronk ik er wel een Godello bij, die weer een zoete geur had, maar geen zoete smaak. Juffrouw Janny van de wijn spreekt. 

Al weer een uitzondering voor mij een soort shortbread. Zien jullie met een bloementje er op. Dat was eerste keer bloementje, de jongens zaten aan de crabsalade, maar ja dat ging dus ook weer aan mijn maag voorbij. 

Deze foto is dan weer de eend dumpling. Ook weer op te eten in een hap. Kijk nou toch hoe leuk een bordje in de vorm van een schelp. We moesten een minuut wachten, omdat we anders toch nog in Beverwijk zouden belanden, en dat wil natuurlijk niemand. Het ligt op een bed van koriander zaadjes. Binnen zat er ook koriander in. Dat was eh beetje taai. Maar ja wat een gezeur ondertussen, en juffrouw Janny van de wijn, die melde dat ik Malvasia kreeg. Er was één wijn behoorlijk aan het eind uit Peru. Maar ja omdat het allemaal van hele oude wijnstokken moest, krijgt een jonge hipster wijnmaker natuurlijk geen kans, want die heb geen 100 jaar oude wijnstokken. En volgens juffrouw Janny was dat toch vaak van belang. Op naar de volgende wijn, op weg naar de volgende hap. Wat dat is namelijk vlees wat 24 uur, als in een dag heeft liggen stoven, en daarna nog eens gefrituurd is. Hemeltje, hemeltje wat een gedoe. Ik zou het in de snelkoker gooien. Maar ja dat is natuurlijk vloeken in de culinaire keuken. 

Met ook dan nog weer een saus van cacao en het lichte goedje is lokale bonenprut. Ik denk niet zelfde als ik eerder had. Ging ook nog een drupje honing overheen. Dat was weer honing van een Amazone bij, ik weet niet of het dezelfde was als die ik gezien heb, maar die maakte maar een 10% van de productie van een normale honingbij. Of zoiets heb ik onthouden. De laatste wijn was een Vina Tondonia uit 2010. Een Rioja, kijk die komt uit Spanje dat weet ik dan weer, en juffrouw Janny van de wijn wist het ook, met nog een heel verhaal dat de jonge wijn niet te hachelen is, maar ja dat hij dus later met zachte vanille tonen en een intense kleur, perfect gaat bij stoofvlees dat dan wel geen 14 jaar heeft staan koken, maar toch ook, nou ja dat soort werk. 

Maar ja de volgende gasten stonden natuurlijk al te wachten op Maido. Dus op naar de toet. 

Het eerste gerecht heet zaad, of seeds, zelf zou ik misschien er nog even langer over nagedacht hebben maar het was vooral pompoen zaad met ijs en nog zo wat. Ik had het idee dat de decoratie courgette was maar dat kan ik ook zelf bedacht hebben. Met die pitten van de pompoen zo onderin had het wel een leuke verrassende bite. 

En dan tenslotte nog lucuma balletjes en cacao snoepje zeg maar. Ik moest bij het nagerecht twee gerechten over een glas wijn doen, maar het was dan wel een Oostenrijkse Beerenauslese. Dus ja wel een hele toestand. Ondertussen, het gewone leven gaat ook door had Eddy mij een paar keer gebeld, hysterische berichten gestuurd dat hij in Miraflores was. Nadat we netjes om 20.15 klaar waren nog even naar hem gezocht, maar hoewel hij mij heel graag wilde zien, was het toch het wachten niet waard. De heren zijn vanmorgen in alle vroegte naar Cusco gevlogen, laat mij maar weer alleen en ik heb dus de hele Eddy niet meer gezien, want die was al weer door gehobbeld naar Baranco.  Vandaag geloof ik vrienden ontmoeten en zo eerst naar de wasserij wandelen. Gaat hier toch altijd heel hard met de kleding. Vandaag restjes.