Eerst duo-lingo

 Ik het het misschien onzin, maar ik heb het gevoel dat ik mijn italiaans onderhoud met duo-lingo. Iedere dag een lesje en er op achteruit gaan doe ik dan in ieder geval niet. Vandaag ging het over weggooien van kleding etc, een soort milieubewuste les. Na al het geweld van zaterdag met eten was het gisteren een rustige dag. Mijn darmen zijn zoals gebruikelijk hier een beetje van slag. Ik denk dat ze de dagelijkse portie pasta missen. Gisteren moesten ze dat in ieder geval missen, na het ontbijt heb ik eigenlijk alleen nog een taartje gegeten. Dus niet veel. Gisteren met de heren naar de markt hier gewandeld en daarna wat inkopen gedaan. Ik heb op de markt een banaan gekocht en twee dekens en een pakket wol op de markt, dus ik kan blijven breien. Ik laat een stapel boeken achter en denk dat ik wel plek in mijn koffer heb voor dat soort spullen. Het is altijd een beetje de vraag hoe het ergens er normaal uitziet, zoals je ogen de kost geeft als je rondloopt. In Miraflores en de omringende wijken is het laagbouw, vaak leuke jaren 20 huisjes, of zelfs hele villa's met daarnaast enorme blokken. Dus de foto geeft wel een beetje een indruk. Die lokale markt is altijd leuk en een soort verkleining van de markt in het centrum van Lima. Er is wat minder specialisatie, maar je kan er goed van alles vinden en tot mijn relatieve verbazing was hij gisteren gewoon open. Daarna over de toeristen markt gelopen. Die was wel voor een deel gesloten ze lagen nog op een oor of waren naar de kerk. Zondag is overal een slome dag ook in Lima, maar soms met een paar duizend minder auto's op de weg is dat natuurlijk wel heel prettig. Een deel van de stad is in de ochtend afgezet om te kunnen fietsen. Maar daar hebben we geen gebruik van gemaakt. We zijn nog richting zee gewandeld. Hun wilden in de oceaan springen of er dichtbij kijken, maar je moet dan een stevige afdaling doen. Omdat die buik van mij aan het twijfelen was ben ik maar terug gegaan naar de hut en boek uitgelezen. Een naar boek over een knaap die huizen ontsmet nadat iemand is overleden en de familie er niet omheen zat. Gruwelijk wat er kan gebeuren als je in alle, of eigenlijk teveel stilte komt te overlijden. En natuurlijk ook verschrikkelijk hoe sommige mensen totaal kunnen versmeren, en dan totaal brrr. De jongeman is vlogger en doet zijn werk blijkens het boek als geen ander. Maar eh ik ben benieuwd of na mij nog iemand in Lima het gaat lezen. Eh. En aarzel niet om het blog aan iedereen door te sturen. Ik maak ook graag nog een keer reclame voor de mensen van hanuki met al hun goede werk in Iquitos. 

Dit was het taartje dat ik dan gisteren wel heb opgegeten. 

Waar logeert Jacques is dan ook nog even de vraag, hier dus, in een loft, de trap naar boven gaat naar een het gedeelte om te slapen, je kan er gewoon staan en er is een tweede badkamer. Jammer is dat het enorme ramen heeft waar als je niet oplet de zon flink naar binnen kan schijnen. Het is daardoor zeg maar een groot gedeelte van de dag gezellig warm, en ook 's avonds hoef ik maar weinig te stoken voor een aangename slaapkamer temperatuur van 25 graden.  Ik zou zelf ergens een airco in prutsen, het ziet er allemaal nog heel nieuw opgeleverd uit, ik denk dat het loft ook onderdeel is van de nieuwbouw, waarom er dan niet een airco ingebouwd. Ja het scheelt wel weer in het energie gebruik. Ik weet het. 

Lente bij Astrid & Gaston

 Het was dus zoals de titel al zegt lente bij Astrid & Gaston. Gisteren daar geweest voor het tasting menu. Dat dus in het kader van de lente stond. Daarvoor waren we, TJ, Ross en ik naar de bank geweest, dat was wel nodig, en daarna naar het centrum van Lima om naar MuseuArte LIma te gaan. 

Hier wast impressies van de tocht, waaronder wij die op het Plaza di armas staan, met dank aan Ross voor de foto en ik alleen op Plaza San Martin staat. En dan nog wat beelden uit het museum. Dat een soort snelle samenvatting geeft van de Peruaanse geschiedenis, van Pre-Colombiaans tot hedendaagse kunst. Al zijn dat dan weer installaties waar ik een soort van weinig mee heb. Maar ja dus wel een koloniale Jezus, en een pre-Colombiaans textiel. Vanuit daar naar het Plaza di Armas gewandeld, door de winkelstraat in Lima centrum die een trieste aanblik geeft, maar ja dat is dan eigenlijk alweer sinds ik hier kom dus kunnen we niet wijten aan corona of de val van de muur. Misschien eerder aan de val van de muur. 

Bij Astrid& Gaston dan maar. Het was een ritje met de taxi. Hun restaurant is een schitterend verbouwde hacienda midden in San Isidro. Met allemaal verschillende ruimtes en sferen. De toeristen waren bij elkaar in een zaaltje geplaatst voor het tasting menu. Het was nog even ingewikkeld, want ik wil geen garnalen omdat ik daar groen van word, de heren geen alcohol in verband met hun verslavingstoestand. Maar ja dat gaven we pas door toen de cocktail al op tafel stond. 

Coctel 

Volgens het menu de spring coctel. Er kwam een kleine amuse van cavia en huachana kroket bij. Cavia ik weet het dat er in Nederland weinig fans voor zijn. Maar het smaakt een beetje naar gekruide kip. Dus je kan het prima opeten. Bovendien zaten er weinig dingen aan waaraan zou kunnen denken verrek ik zit hier een cavia of een kip te eten. 

Jullie denken natuurlijk die dwaas heeft liters wijn zitten wegtanken. Ik heb het heel bescheiden gehouden een pisco sour en één glas wijn, wit. Uit Argentinie, de sommelier was de charmantste heer die er op de dining vloer bij ons te bekken was. 

Links is de cavia. Rechts het andere hapje waarbij wel moet worden aangetekend dat op het menu het met garnalen is en ik die dus niet heb gekregen de mannen wel, maar die moesten het dan weer zonder coctel doen. Daarna kregen we tijgermelk. Er werd ons wel steeds verzekerd dat het niet pittig was. Dat had van mij inderdaad wel af en toe wel een beetje gemogen. Maar waarschijnlijk zijn er hele klachtenboeken vol geschreven over dat het zo heet was dat mensen nog tot het einde van de maand vlammen aan het werplen waren. Wel beetje jammer. Maar ja we moesten snel door, door. 

Hierbij dan de tijgermelk, daarnaast in de kom zit een soort van pasta. Moest ik met een stokjes weg zien te werken. Beneden zien jullie nog een stuk brood dat moest dan weer in de tijgermelk. Die ik wel iets pittiger had willen proeven. Maar ik heb niet gevraagd tienes ahi, wat zeg maar sambal bij is, maar dan in het Spaans. 

De heren kregen toen een mooie schelp. Maar mijn allergie was breed gemaakt. Alle schaal en schelpdieren zou ik ook groen van kunnen. Dus ik kreeg wederom een vervangend gerecht, wel met parmezaan schuim

Kijk en met crispy knoflook. Het kan niet op.......

Dit is alweer een uitzondering voor mij, zoete tamal. Maar wel met daarop puree van pompoen en koriander pesto.

Dit is de schelp die de heren kregen, ziet er fraai uit toch, maar ja mij bleef het bespaard. 

Laten we maar zeggen dat dit tortellini was met garanalen saus sorry het is een blur geworden.  

Toen was er ineens watermeloen en zalm, daarboven nog iets van ijs, en vooral belangrijk gezeefde tomaat, dat is het water dat er omheen zit. Dat is namelijk gefiltreerde tomaat, nou ja daarna wil een mens natuurlijk alleen nog maar zo tomaat. Vooral die tonijn met meloen vond ik heel lekker, het is weer eens iets anders dan ham zullen we maar denken. 

Dit is nu zie ik en hoe kan ik het vergeten de Angelita sole fillet. Hier zie je bouillon van zwarte kip, een beetje noodles, maar mayfan noodles, niet gewone ei noodles. Met ook nog een soort van de lokale, nou ja extra lokale aardappen die een beetje glazig zijn van structuur. Oyku ofzo mogen ze heten. 

Dit was het gerecht met spruitjes dus dit moet wel de diepzee vis zijn met limabonen saus, ja dat zie ik ook en dus dat stukje vis. Was ook smakelijk en de hoeveelheid spruitjes was ook niet voldoende voor alle jeugdtrauma's te doen herleven. 

Omdat we soms wat anders kregen weet ik het alleen niet meer. Sorry sorry

Maar deze weet ik dan weer wel want dit is haas, nou ja het was weer geen kilo vlees. Ik geloof een normale haas en niet een of andere ernstig met uitsterven bedreigde peruaanse variant. Ze leefde ergens op een farm, ik denk maar ten zuiden van Lima, daarom heen is natuurlijk chocolade saus en gele peper saus. Ik ga niet meer zeuren over de pittigheid. 

Geen idee meer hahah, oh ik denk dat dit de eend was, met 5 kruiden saus. Ja dat was het, die bloementjes die lagen er wel vaak bij, ik meende ze zelfs in de coctel helemaal in het begin waar te nemen maar hier was het natuurlijk een beetje aan het blurren geslagen, ik denk dat we toen ook al 3 uur onderweg waren, en ik had helemaal niet op grindr gekeken of er ook nog smakelijke hapjes naast het bord te bekennen waren. Gelukkig waren we toen bij het dessert 

Dat ziet er overzichtelijk uit, maar ja het is een sorbet met pisco er overheen, dat was dus weer niet aan de heren besteed, die kregen een leuk stukje gebak. Er licht maar ja dat zien jullie een maccaron bij. Het ijs was trouwens met pollen, ik weet het niet, misschien was het  de gele peper die er op lag, of was het toch een waarschuwing voor pollen allergie. 

Ik kreeg toen popcorn en wiskey en tonka, geen idee maar zit onder de popcorn. Wederom even het gevoel dat er hier meer zout door een nagerecht gaat dan bij ons. Maar was wel lekker, al waren we wel echt al uren bezig en begon ik omval verschijnselen te krijgen. 

Het toetje van de heren terwijl ik aan de pisco toet zat 

We moesten ook nog een soufflé verorberen met daarnaast een beetje ijs. Bij de eerste hap souffle leek er een soort donkere prut onder in te zitten maar die heb ik bij tweede hapje niet meer kunnen vinden.  

Tenslotte mochten we dan nog graaien in Astrid haar bon-bon doos. Maar toen was ik eigenlijk, 4 uur later ook wel klaar mee Gelukkig hoefde de doos niet legen, we mochten er 5 kiezen. Ik had bijvoorbeeld die met saffraan genomen de gelige hartjes en maar die zien jullie niet één uit de jungle die 85% cacao ofzo had. Dus die was wel stevig zeg maar. 

Dus ja toen mochten we weer naar huis. Dat viel ook nog niet mee, want de chauffeur was er een van op de telefoon kijken en wegrijden dus TJ hing nog half achter de luxe wagen, en hoewel ik het niet gehoord heb heeft de chauffeur vast zijn excuus gemaakt haha. 

Rest natuurlijk de vraag of het nou allemaal leuk en de moeite waar was. Ja. want die Astrid & Gaston hebben met hun restaurant er voor gezorgd dat Peru op de culinaire wereldkaart staat. Wat dan vervolgens resulteert in een enorme belangstelling in eigen land maar ook daar buiten voor de Peruaanse keuken. Het is een schitterende zaak, waar je mooi zit en je krijgt een eindeloze hoeveelheid hapjes voorbij, aan het eind ben je helemaal kogelrond, er is natuurlijk erg veel aandacht voor hoe het er allemaal uitziet en het smaakt allemaal heerlijk, met dan weer dit als smaaksensatie, of dan weer dan in je mond. En ik denk dat ik het qua geld ook ga overleven al gaan we morgen weer naar Maido, dat is ook zoiets maar dan weer gewijd aan de nikkei keuken. 

Centro di Lima

 Even hier mee beginnen, ik heb zo'n chroombook. Ik weet dat alles dan in de cloud gaat ofzo, weet ik veel maar hij is klein licht en handig en waar ik hem voor nodig denkt te hebben heel prettig. Dus hij gaat mee in de handbagage en ik kan er hier handig en snel mijn blog op maken. Ik ben er content mee. Al zie ik dat je ook windows versies hebt, misschien had ik dat liever gehad. Maar ja deze zal ook niet het eeuwig leven hebben en ik al helemaal niet. 

Over het eeuwige leven. Ik was naar de centrale markt in het centrum van Lima, met de ID taxi app handig en gezellig. Het enige nadeel van de App is dat er niet zoals bij Uber geldstromen via USA en andere vage landen uiteindelijk naar de eigenaar gaan. Er zal ongetwijfeld betaald worden voor de app maar het is minder zichtbaar dan bij Uber, en de prijs is een stukje lager dan bij Uber, dat komt waarschijnlijk omdat dat kantoor van ID toch minder heet gestookt wordt en de chauffeur niet twee maanden op zijn geld hoeft te wachten. Ik dus met de taxi er naar toe. Ik proberen te vragen aan die chauffeur waarom we niet gezellig over de Areguippa reden maar mijn Spaans (3 lessen!!!) was niet genoeg. Nu vraag ik me af of ik met een vierde les verder zou komen. Maar ja het buurthuis had een keer de meeste mensen afgebeld, juf ziek, week daarop was er staking en week daarop vakantie. Terwijl ik het gevoel had dat ik al afgeschreven was. Dus eh dat heb ik toen maar ook voor mijzelf gedaan. Maar ja na een gezellige tocht over de Expresso kwamen we er bijna aan, ik moest nog een stukje wandelen. Ik had wat dingen in mijn hoofd die ik mogelijk wilden kopen. En het is zo ongeveer allemaal gelukt. Ze maar extra controle voor M, een ding voor een goede scrub voor M, een lapje voor T, en fruit voor mijzelf. Verder wilde ik een koksoutfit aanschaffen. Leek mij hier sneller te doen dan in Nederland. Maar enige nadeel is dat ze er natuurlijk wel van houden om overal plastic door te prakken tja en dat lijkt mij met die lichte ontvlambaarheid toch ook weer een dingetje. Maar gelukkig zei de jongeman, aardig maar niet een memorabele schoonheid dat het van katoen was. Meteen een short en muts gekocht en here i am ready to cook. Niet helemaal want ik moet het eerst nog aantrekken. Nadat ik dus fruit en een kokspak had gekocht moest ik nog op zoek naar die andere zaken, dus kon ik een gezellig wandeling door Centro di Lima maken. Want helemaal aan de andere kant van het centrum is een religieuze markt. Ik denk dat je er ook botten e.d. van heilige kan kopen, maar zover wil ik natuurlijk niet gaan. Ik wil slechts een klein beeldje van San Sebastiaan. Ook dat is weer gelukt. Het is wel zo dat ze hier een ongelooflijk hoeveelheid meuk verkopen. Het blijft mij verbazen. De hoeveelheid telefoonhoesjes, maar daar heb ik al eerder over gezeurd. Maar op die markt is het ook een walhalla voor plastic doosjes e.d. Ze zijn dol op hun lunch mee te nemen. Liefst denk ik arroz con pollo, gaat soms in een herbruikbare zeg maar tupperware, maar ook vaak in een eenmalige doos. En daar gaan dus miljoenen van op de plastic berg. Een beetje hergebruik hier zou wonderen en een verschil kunnen maken. Nu hebben ze veel minder dan wij, maar ik denk dat ze relatief net zoveel weg moeten smijten omdat ze enorme hoeveelheden meuk verkopen. Maar het is natuurlijk wel plezant voor het oog. Zoals de Mariah pakjes all i want for X mas in Cairo. Terwijl als ik marketing had gestudeerd dat niet meteen een plan van mij zou zijn om rijk van te worden. Of juist precies daarom ben ik niet rijk. Shit anders had ik hier op zoek kunnen gaan naar een oplaad punt voor de Tesla.  Bijvoorbeeld hele straat met meuk voor het huisdier, vooral veel beschermende dekentjes, het is hier namelijk een dag per jaar 12 graden. Ik zag ook een wuft hondje op sokken paraderen. Tja hoe leert men een hondje zijn sokjes aan te trekken. Oh en ik zag ook weer middeltjes voor als je hond last heeft van zweetvoeten. Nou ja dat soort dingen.  Toen heb ik nog geluncht in het centrum en ben ik voor een siesta, waarbij ik trouwens niet oogjes toe heb gedaan naar Miraflores gegaan, wederom met een ID taxi. 's Avonds dan weer een biertje gedronken in goed gezelschap. 
Vandaag met TJ en Ross op stap. Gaat mij benieuwen. Meer verhalen volgen. 

 

Dat valt meteen op deze fruitsalada ontbeert Tuna, een beetje cactusvijg erin met die mooie bloedrode kleur zou het helemaal optrekken. Ze liggen nu in de koelkast en komt morgen in de salade. 

Kijk dit ben ik dan bijna in China town van Lima, dat is namelijk ook in het centrum. 

Ik dacht natuurlijk pas na de tocht met de taxi ik had eigenlijk naar het toilet moeten gaan. Omdat dat hier ook een verdien model is kon ik hier naar binnen en viel mijn blik op de schitterende hal.

Picante de carne, maar van mij had het picanter gemogen. 

Altijd lekker die salade de palta. 

Zomaar een kerk ik Lima

Zomaar een toerist in Miraflores Parco kennedy

Naar het natuurhistorisch museum

 Omdat je toch iets moet doen en het altijd leuk is om een missie te hebben dus gisteren naar het natuur historisch museum geweest. Al moet ik wel bekennen dat ik in Nederland nog nooit naar een dergelijk museum geweest ben. Maar ik dacht waarom niet laat ik eens gaan kijken naar opgezette kippen of anderszins. Bovendien was het al sinds 1913 ofzo onderdeel van de universiteit dus ben ik in een taxi gesprongen om er heen te gaan. Ach die taxi, die neemt dan de snel weg, en je voelt je al snel als de filter in een sigaret. Een filter dat zich afvraagt hoeveel moet ik verwerken, geen wonder dat er aan het eind van het filter nog voldoende overblijft om je longen te voorzien van een mooie laag van chemisch afval. Nou dat soort gevoel. Je kan ook over de Todo Areguipa rijden, maar of dat verboden is, of van de wet niet mag, ik zou dat rijden, heb je talrijke stoplichten maar grote stukken lijken ook in het groen te zijn. Een stuk leuker en je rijdt ook nog eens langs landhuizen villa' s en flatgebouwen ontworpen door een zes jarig die we beter geen liniaal hadden kunnen geven. Maar ja wij gingen dus over de snelweg. Laten we zeggen ook altijd een avontuur. Ook omdat je gemiddeld 3 keer een bijna dood ervaring krijgt. Oh daarover sprekende toen ik met de motortaxi dwars door Iquitos ging was er een meisje met een helm op op de motor. Een helm op, in Iquitos, een meisje, ja precies, nou die maakte vlak voor ons, en dan meters een glijder. De motortaxista wist net zijn vege lijf te redden. En omdat ik er achter zat werd mij ook  geen haar gekrenkt, maar welweer een bijna dood ervaring rijker. Oh als het wel dan hadden ze me kunnen waxeren en naar het natuur historisch museum kunnen sturen als opgezette toerist. Kun je daar lekker steentjes naar gooien inplaats van naar levende beesten in de dierentuin. 

Maar ja dus dat museum. Het was inderdaad een optocht van opgezette dieren. Natuurlijk allemaal inheems want daar kun je best een groot museum mee vullen, al hadden ze ook een vogelbekdier. Dat vond ik wel weer bijzonder, die zijn toch zwaar uitgestorven, nou als ze ook her en der in musea liggen dan verbaast het mij niet, maar ja in NL zijn genoeg huismussen om alle musea van de wereld te voorzien. Dus eh nou ja verder een peruaanse brilbeer, wat jaguars, veel vogels die ik natuurlijk ook allemaal niet ken. Er was wel een speciale dingetje voor beesten die zich in de stad weten te handhaven. Er was een collectie stenen en een hoop fossielen. Omdat ik nog maar net begin in dit soort musea kan ik verder niet veel over zeggen. Er om heen was nog een soort botanische tuin, daar heb ik best een tijdje gezeten en genoten van de rust. Al was ik steeds bang dat een kolibrie mij zou aanzien voor een exotische bloem (ja ik ken mijn plek) en aan mijn oor zou gaan hangen als een exclusief sieraad en nectar uit mijn oor zou proberen te halen. Klote beesten om foto van te maken. Die hebben ook geen rust in hun vogelkont. Na genoten te hebben van de rust door Lince gekuierd een lunch genomen en met de ID taxiservice naar Miraflores gehobbeld. 

Voor de liefhebber zou het kunnen zijn dat hier een kolibrie tussen zit, en anders svp zelf inkleuren.  

De een trap in het museum 

De beer en nog wat andere beesten die je niet altijd wilt tegenkomen. 

Gevulde aardappel 

Arroz cubana, beetje saai, gebakken ei, banaan en arroz. 

Miquas die de charme van de Airbnb aanzienlijk verhoogd. 

 En denk er om deel het blog. Als je het leuk vindt!!!!!!

Terug in Lima

 

Hotel Fitzcarraldo in Iquitos

Terug in Lima, al is de eerste foto van het hotel in Iquitos. Daar word ik onthaald als een soort verloren zoon dat is wel leuk. Misschien voor mij een reden om niet naar het Hilton te gaan. Ik denk dat ik dan per nacht meer betaal dan voor 4 nachten daar en als je ogen dicht hebt is een grote slaapkamer heel mooi. Nu zit ik in een air bnb. Een aangename ruimte, enige en best grote nadeel is dat het komt met enorme ramen, waar wel een soort van kaasdoek voor hangt maar waar de zon nu behoorlijk heftig naar binnen schijnt. Nou zie ik dat straks de zon verdwijnt achter een groot gebouw. Maar deze hut bewijst wel een beetje dat ramen niet altijd handig zijn als er veel zon in. Ik zit nu wel zo ongeveer op een grote ventilator waardoor het te verdragen is, maar ik ga nog wel een keer een peentje zweten, tenzij de zon een beetje achter de gebouwen draait of zo draait dat hij niet meer naar binnen schijnt. Maar het bleef hier vannacht ook redelijk zeg maar warm. Maar ja ik ging voor de warmte hier mede naar toe, dus ik kan ook weer niet te veel zeuren. Meneer Herbert Sael stond weer netjes op mij te wachten op de luchthaven. Oh niet helemaal waar hij arriveerde twee minuten nadat ik mijn bezittingen bijelkaar had geschraapt. Dus het was een best goede timing. Daarna mijn was weggebracht. Alle verboden en instructies gelezen die er gelden voor deze hut en daarna boodschappen gedaan. Want één instructie was dat de wasmachine het niet deed, en ik toch nog maar één frisse onderbroek had, die is dus nu aan en vanmiddag hoop ik weer een paar schone onderbroeken en andere meuk in mijn bezit te hebben. Nog een paar dagen wachten en dan is TJ hier voor het flits bezoek. Ik ga me ondertussen vermaken met allerlei vrienden van toen en nu. Helaas moet ik mijn gids ontberen. Een suggestie van hem was om een spijkerbroek te kopen. Ik vraag me nog steeds af hoe je daar de hele dag over kunt doen. Je rent naar een winkel kijkt je maat, dat is bij mij al sinds mensenheugenis 34 heup, 32 lengte. Misschien gaat het veranderen met het oog op de krimp in de tijd, maar dan ben ik nog in ontkenning. Dan een beetje kijken naar het model. Met superskinny en fietskuiten ziet er uit of je langs de EHBO of steunkousen fabrikant geweest bent bovendien breekt het zweet uit bij het passen. Mee naar pashokje, twee modellen hup en klaar, ik zeg 15 minuten. Dan is er nog tijd om naar het museum te gaan. Over de markt te lopen, twee keer koffie met gebak en een goed gesprek met een lokale  jongen. Maar om nou de hele dag te doen over het kopen van een spijkerbroek. Ik denk wel dat die gids er dan weer aan hechtte dat zijn bips goed uit de spijkerbroeken verf zou komen. 

Zo meteen komt meneer Lewis, vroeger stond hij al op het vliegveld nu wilde hij, ik denk in verband met werk al om 8 uur in de ochtend komen, best vroeg voor mannenbezoek als je ook nog een spijkerbroek moet kopen. Dan later komt meneer Miques, die wil dan weer lunchen. Nou kijk het is uberhaubt maar de vraag of ik toe kom aan de aanschaf van een spijkerbroek. Ik heb die ik gisteren aanhad niet naar de wasserij gebracht. Ik neem aan dat het frisse daar nu een klein beetje van af is. 

En aarzel niet om het blog te delen. Ik moet zelf natuurlijk https://henuki.nl/  De stichting die zoveel goed werk doet in Iquitos. Ze hebben bovendien hele nuttige input geleverd op mijn boek. Dus daar ben ik ze voor eeuwig dankbaar voor. Ik geloof dat ze het ook helemaal gelezen hebben. top die mensen. Dus hierbij reclame voor ze. Henuki.nl