Vilcashuamán

 Gisteren dan eindelijk Vilcashuaman van de bucketlist geschrapt. Ik had foto's gezien van een kerkje bovenop een enorme Inca tempel, of iets pre-Columbiaans en wilde dat graag een keer met eigen ogen aanschouwen. De ellende hier is dat alles meteen weer een halve of hele wereldreis wordt. Zo ook deze excursie. Ik moest natuurlijk weer mee in een busje met Peruanen. Misschien had ik een auto kunnen huren maar voor 20 euro had ik natuurlijk het nooit allemaal kunnen fixen. En eh nou misschien was het ook nog een beetje gezellig. De moeder van de jarige Guilermo, die 5 jaar werd babbelde een beetje met me. Wederom in een busje. Wederom beetje wachten voor we gingen. Daarna reden we de stad uit. Dat is tegenwoordig in iedere stad een circus. We gingen naar een tijdje aanleggen bij een soort van wegrestaurant. Nou weet ik niet helemaal waar het weg gedeelte op kon slaan. Het was langs de kant van de weg, en een paar mokerslagen zouden er voor kunnen zorgen dat het restaurant ook meteen weg was. 

Ah maar dit is het. Ik vond het aanbod van frisdrank wel een soort van vrolijk. Mijn meeste nieuwe vrienden gingen aan de soep. Maar ik weet het niet met die soep hier. Het is wel lekker maar er zitten ook altijd een paar stukken griezelig vlees in, stuk kippennek ofzo. Brrr en het was nog vroeg. Een kop koffie, die maar 50 cent was leek mij verstandiger. Daarna gingen we weer verder. We moesten naar een bijzondere plant kijken. Dat was een soort palmachtig ding. Familie volgens de gids van de Ananas. Het bloeide na een lange tijd en dan schoot er een enorme piel uit van wel tot 16 meter hoog. Het kwam volgens de gids alleen daarvoor. Het was in ieder geval rustiek. Ondertussen viel het op dat er een aantal zusjes mee waren die heel knap waren en bij iedere plant wel 7 keer op de foto moesten. Veel meer dan elkaar op de foto zetten was het voor hun niet. In de bus maakten we nader kennis. Ik moest vertellen dat ik uit Nederland kwam. De gids wist dat er in Nederland veel mooie vrouwen zijn. Ik zei dat de mannen ook heel knap waren. Daar moest de hele bus om lachen. Het ijs was zeg maar gebroken. Weer een stukje verder kwamen we na een stukje over een eng zandpad rijden bij de eerste pre-Columbiaanse site. Intihuatana. Een soort van tempels tegen de bergwand aan en een stuk van een Inca-muur. Volgens de gids ligt het aan een met de hand uitgraven meer in de vorm van een poema. Ik weet het niet. Ik denk dat het iets is als met Corona er moet nog veel verder onderzoek worden verricht. Het was wel een mooie wandeling zo door de bergen. Al bedacht ik mij pas later oh ja je zit hier hoog in de Andes zo boven de ozonlaag misschien is smeren ook een goed plan. Ik had een klein flesje meegenomen. Maar je mocht je tas niet meenemen de opgraving op. In de bus kwam het flesje zo ongeveer klaar (ja sorry) maar door al die druk verschillen, zo op 3500 meter hoog spoot de zonnebrandcreme me nog net niet in het haar. De site ja we moesten berg op en af. Gelukkig heb ik nog de wandelschoenen, al zit er een scheurtje aan de bovenkant. Wachten op de meisjes die poseerden of ze Doutze waren. Gelukkig hadden ze ook allerlei Wappie wijsheden. Bleek dat het ene meisje de  klei uit de mal had verorberd in een glaasje coca thee. Oh nee zelf verzonden. Maar ik moest wel steeds op ze wachten en het was niet voldoende om een oude homosexuele ziel te bekeren. Weer verder met de bus. Ik moest ineens denken aan dat mooie programma bij de NPO de gevaarlijkste wegen. Ik stelde mij een combi voor met de voice. Als we naar beneden zouden flikkeren zou ik een laatste oerschreeuw laten horen. Net toen ik peentjes zat te zweten. Haalde we een busje in met een aantal vrolijke heren op het dak. 

Gekkigheid zullen we maar zeggen. Gelukkig was het volgende programma onderdeel al weer in beeld. De lunch een zeer belangrijk onderdeel van het programma. Dus wij naar binnen in een hut, die hoewel goed geventileerd, ik zat in een soort Andesvalwind toch helemaal blauw stond van de rook. Ik heb omdat ik een beetje go-with-the=flow moest maar een kopje coca thee besteld. Dat schijnt goed te zijn tegen hoogte ziekte. 

Na het eten kwam dan het hoogte punt. We waren natuurlijk al een aantal hoogtepunten gepasseerd, niet het minste mijn zonnebrand. Maar we waren in Vilcashuaman. Ik dacht ik spiek op wikipedia en geef jullie een bom aan informatie. Helaas, het stelt weinig voor. Ik weet nu dat de tweede Inca tempel Uscu heet en dat er een gebeeldhouwde steen is maar die was volgens mij door afzettingen niet te zien. Ik vond het wel een heel mooi tempeltje en best gaaf van enorme stenen in elkaar gezet. Je mocht er niet op klauteren. Bovendien was het eigenlijk een stuk groter, maar een deel van de tempelmuur was door buren in gebruik en ook het kerkhof lag meteen achter de tempel. Maar mooi en hier met die mooie technicolor effecten. Ik vond het mooi. Zal ik er maar bij denken dan er meestal mais en maisbier aan de goden werd geofferd. Als het echt mis was en er veel bezworen moest worden een llama of een cavia. Een keer toen echt de financiele wereld op instorten stond hebben ze een jonge prinses geofferd. Toestanden waren het waar men nog jaren over heeft nagepraat. Regent het nou dat is niet de bedoeling. Ja shit. Meestal s avonds. Er was daarna nog de tempel op het plein. Ik denk dat de Spanjaarden het te groot vonden om het kort en klein te slaan dus hebben ze er maar een kerk opgebouwd. Ik vind vaak vaak wat die Spanjaarden er aan toevoegen een beetje spaanplaat uit de Gamma. Maar ok al met al ziet het er heel fraai uit. Nadat ik het hele complex had bewonderd kwam de gids mij vertwijfeld zoeken. Ik dacht dat iedereen al in de bus zat, maar dat bleek wel mee te vallen. Ik was alleen gemist bij een groepsfoto. Daar waren er wel genoeg van dus bij een kan men de Gringo er wel in fotoshoppen. Mijn oren zijn wel verbrand, stomme Voice ook met al dat hete nieuws. 

Paarse ziel

 Waar moet je nou aan denken bij een paarse ziel. Moet ik denken aan een dame in Utrecht die de slogan Mooi paars is niet lelijk, een mooie paarse ziel is een mooie ziel leefde. Of moet ik denken aan die kleine artiest die te vroeg is overleden. Paarse ziel, jullie weten het al want jullie quechua  is zoveel beter als dat van mij, het betekent natuurlijk Ayachuco. Ik wist het niet.

Ik ben hier gisteren aangekomen na een snel vluchtje uit Lima het is geloof ik 3 kwartier vliegen of 8 uur in de bus. Ik ben hier eerder geweest maar ik vind dat het nu allemaal mooi en overzichtelijk uitziet. Al heb ik nog weinig verkend omdat het hier aan het eind van de middag volgens mij vaak regent en ik daarom mijn wandeling maar niet heb gedaan. Ik ben wel zoals vermeld naar de kapper geweest. Dat was 8 soles, dat zou je kunnen terugrekenen naar ongeveer 2 euro. Maar omdat het met de dames heel gezellig was heb ik ook nog 2 sole fooi gegeven. Ik vond 8 ook weinig, in Lima adverteren ze met 40 dat is toch stevig meer. Ik moest natuurlijk gaan vertellen dat eh ja of ik getrouwd was. Nee dat schepte wel meteen perspectief, ik heb maar twee kinderen erbij verzonnen anders vonden ze me wel heel zielig denk ik. Ik had wel gezegd dat het lekker rustig is als je alleen bent dat vonden ze ook wel. Verder dacht ik als die 8 soles hier voor de kapper is en die dames gingen vragen wat ik verdien. Daar heb ik dan ook maar weer over zitten jokken. Ik heb verder nog mijn kleding voor zover die vies was naar de wasserij gebracht. Een aardige dame zei dat het daar om de hoek was. 

Op Grindr werd ik ondertussen besprongen door een klein Wari leger aan zeg maar stoottroepen. Ik was vooral benieuwd naar één oude Wari Jaime. Die zat ook tussen de bespringers. Ik ken hem van mijn tijd dat ik met meneer P hier was. Ik had op zijn deur geklopt maar die had zich nog al letterlijk op A gestort. Dus er was geen tijd voor mij, altijd leuk samen op vakantie. Ik ging een beetje bozig zonder doel op straat lopen en kwam Jaime tegen, die was onderweg of kwam van het zwembad weet ik veel. Maar het was een leuke jonge en heb daar zo rond 2001 een aangename middag mee doorgebracht. Ik heb hem later nog een paar keer gezien en zelfs de luchthaven belasting voor zijn vlucht naar Ayachucho een keer betaald, dat was 6 euro. Dat zit nu net als in Nederland in het ticket. Ik was ook wel benieuwd om hem te zien. Afgezien van het feit dat hij een beetje dikker is geworden, van al dat maisbier, kip en patat eten ,zag hij er goed uit. Hij heeft leuke fonkelende ogen. Maar ik had me er op verkeken hoe stervenskoud het werd hier in de avond. Dus hij zat gezellig te babbelen en ik kon alleen maar denken, oh oh wat is het koud. Bovendien ging zijn pisco sour er ook nog tergend langzaam in. Op mijn verzoek al eens naar binnen gegaan. Maar ook daar vond ik het nog steeds stervenskoud. Het was wel mooi midden op de Plaza di Armas. Maar ja met al die kou. Ik vond het moeilijk om de schoonheid er van in te zien. 

En dus vandaag mijn Wari tour gedaan. Nou ik moet zeggen dat er ernstige mogelijkheden zijn tot verbetering. Aan het meisje in de bus lag het niet. Ze bleef de hele tijd babbelen. Maar ze haalde er wel van alles bij. Zeg maar de talen van Peru, 24 en dat ze in Ecquador ook Quechua spreken. Maar daar spreken ze het weer uit als Kietsowa. Dus dat is toch weer anders. Verder vertelde ze veel over hoe de opgraving zoal tot stand kwam. Maar dat heb ik niet allemaal onthouden. Fujimori had een weg aangelegd. Waarschijnlijk om achter het lichtend pad aan te zitten maar dat werd niet zo verteld. Het viel me eigenlijk tegen. We mochten maar met 8 tegelijk naar binnen. Nou zou je verwachten met zo'n wereldberoemde site dat je minstens 7 dagen in de rij moet staan. Maar we konden wel meteen doorlopen. Maar we moesten twee van ons achterlaten, die gingen dan een half uur later. Wat zo lang duurde de tour. Wat viel er te zien. Nou dat zijn dus de fotos er zijn een soort twee vergaderzalen gevonden. Ik denk eerste en tweede kamer. De tweede kamer is alleen mannen. De eerste kamer is alleen vrouwen. Een boeivol idee wellicht voor de politiek. Alle haantjes in de tweede kamer en de dames in de eerste kamer. Jammer dat bepaalde confrontaties niet meer zullen plaatsvinden. Ik ben benieuwd of er dan nog uberhaubt wetgeving door zou komen. Het kan hier natuurlijk geweest zijn dat die vrouwen slimmer waren en ze dachten we kunnen het fixen met een klein clubje. Het hele gebied is bezaaid met cactusvijgen. Dus terwijl we moesten wachten heb ik 5 cactusvijgen gegeten. Waarmee ik waarschijnlijk aan de fruit behoefte van een dag heb voldaan. Ik zou er niet de oceaan voor overvliegen. Maar als je ze door een Huari dame geschild en al in een zakje krijgt is het wel te eten. Zo dan de mango's hier. Die zijn zo lekker als je droomt dat ze zijn, en dan trek je gewoon de bovenste uit het schap. Na het half uurtje op de Huari gingen we pottenbakken. Tja, we gingen naar een soort dekbedden verkoop met gekleid spul. We mochten zelf ook iets in een malletje proppen. Het leek mij klei van een goede erosieklasse, maar ik weet zo gauw niet hoe je dat bepaald. Ik kreeg een klein malletje en propte het vol en er was een gezellig setje in ontstaan van 3 centimeter groot ofzo. Ik mocht het houden maar wat moet ik er mee, dat gaat toch nooit van zijn levensdagen met de KLM heel in Nederland komen. Ik moet het eerst drogen. Nou ja ik had het in een lucifersdoosje kunnen proppen. Maar ja..... Toen gingen we eten. Die mevrouw in het restaurant had liever gezien dat ik een hele cavia had genomen, of zelfs een halve. Ik nam varkensvlees en kreeg een soort speklappen met nog wat andere gefrituurde meuk en beetje sla er bij. Maar ze bleef een soort van vragen met je echt nog niet 2 cavias en misschien een forelletje. Er was nog een frans setje ook. Ik dacht eerst dat ze wel ok waren. Maar helaas voor hun heb ik het niet getest. De jongen had krek een zelfde dopper als ik heb. Dus ik dacht eerst dat het kaaskoppen waren. Dus niet. Maar zei was zo'n arrogant frans meiske. Leek me. Daarna het was me een dagje gingen we kijken bij en Quinua. Dat is natuurlijk het ultieme punt in de Peruaanse geschiedenis. Hier hebben ze ondanks dat ze nog niet gewend waren aan de hoogte de Spaanse overheersers op een lelijke manier in pan gehakt. Hierna, zo in 1824 of 1828 was todo Zuid Amerika bevrijd van die Europeanen. Ik dacht altijd 1975 Suriname maar dat blijkt dus allemaal maar een Westerse blik op de geschiedenis te zijn. Simon Bolivar el liberator heeft maar mooi met Generaal Martin en nog zo wat mensen heel Zuid Amerika bevrijd. Het is wel jammer dat Verenigd Zuid Amerika niet een heel lang leven beschoren was en ik geloof nog voordat Peru bevrijd was Columbia ofzo al een eigen plan getrokken. En Suriname, ja het is bekend in Nederland gebeurt altijd alles later dus die sloompies hebben het niet eens meegekregen. Ik weet ook niet precies wanneer Brazilie en Frans  Guyana precies onafhankelijk zijn geworden. Oh Frans Guyana moet nog steeds onafhankelijk worden. Ik heb haar maar laten kletsen. Er was ook nog een Nederlandse generaal betrokken bij het hele gedoe. Ik kreeg niet goed mee aan welke kant deze beste man heeft gestaan. 

Ik ben er uit wat ik de rest van de tijd ga doen. Afgezien van mooi zijn en jullie vervelen. Ik ga eerst paar dagen naar Lima dan naar Iquitos, en dan nog een behoorlijke tijd in Lima zitten. Ik heb daar voor de tweede keer een appartement genomen. Ziet er op plaatje weer goed uit en het heeft weer een buiten. Het hotel wat het alternatief zou zijn heeft het ontbijt laten vervallen dan is er voor mij de lol ook wel weer vanaf. 

Uit een ander raam kijken

 Ik heb natuurlijk hier en daar verkondigd dat ik genoeg van had om steeds uit hetzelfde raam naar buiten te staren. Nou dat is in ieder geval gelukt. Ik zit hier in hoog zomer, het is flink heet. Het paraderen op straat met een mondkapje is eh nou ja het valt te overleven. Maar ik ben wel blij als hij binnen of op het terras afkan. Gisteren wederom niet zoveel gedaan. Al heb ik weer lekker een stuk gelezen, ben ik naar de zee gewandeld en heb ik s avonds met F. een biertje gedronken. F. kennen we nog omdat hij vroeger bij Il Mare werkte van Gaston. Maar nu zit hij in een lingerie winkel, een vreemde overstap. Maar ik heb hem opgezocht in zijn winkel. Die blijkt dan weer van iemand anders te zijn. Hij krijgt een soort provisie als iets verkoopt. Oh mensen worden hier toch wel slecht behandeld. Maar ja hij overleefd en zag er goed uit. Daarvoor ook nog Fernando gezien. Ik had allemaal van die die draai tolletjes die drie jaar geleden in de mode waren. Wat moet je er mee. Fernando organiseert al jarenlang een soort kerst uitreiking aan kinderen ergens in de achterbuurt. Ik dacht dat is een mooi dingetje om uit te delen aan die kids maar er was dus een paar jaar vertraging in gekomen. Mijn koffer is er wel een stukje lichter door geworden doordat ik die meuk kwijt ben. Naar de markt gelopen. Vooral om een turkse tas te kopen. Zo één met een rits die ik in het vliegtuig kan gebruiken op de terugreis volgepropt met zaken die een mens niet direct maar misschien ooit nodig zou kunnen hebben. In dat kader heb ik voor M gekeken naar een kandelaar. Die zijn hier in overvloed te krijgen. Maar ik vind het nog te vroeg om er heel Peru mee door te slepen. Bovendien heb ik zo een gewichtsmaximum, en dat is de helft van wat de KLM me laat meeslepen. Dus daar moet ik een beetje tactisch mee omgaan. 

Nou op naar een nieuwe dag. 

I am testing positive for the funk

 Soms krijg je een liedje maar niet uit je hoofd. Anyway we kent niet dit mooie nummer van Prince en George Clinton. Het heet eigenlijk We can Funk. Ik heb me door de biografie van Miles Davis heen geworsteld. Veel boeiende onderwerpen. Voor 500 dollar coke per dag snuiven, veel dames, veel Heineken drinken. De voordelen van heroïne in je dijen spuiten. Dat ziet de pelizie niet. Dat soort dingen. Hij heeft het wel over Prince, James Brown Cameo, en nog een hele trits sterren maar niet over George Clinton. Eh wat zal ik daar aan observatie aan toevoegen. Nou misschien was het boek nog dikker geweest anders. Had ik nog meer moeten slepen. Het was met dank aan de straat bibliotheek. Gisteren stond mijn dag vooral in het teken van een PCR test. Zoals ik al had verteld kostte het online boeken mij een halve zenuwinzinking. Ik heb ook ontdekt dat ik weinig stress kan hebben op dat soort vlakken. Maar gisteren moest ik dus naar de luchthaven met Herbert als taxista en weer terug. Ik vond dat het relatief soepel ging op de luchthaven. Ik had een soort van QR code bij de reservering gehad en mocht daarna plaats nemen in een soort theater waar we allemaal steeds een stoeltje opschoven. Het sprak voor zich dat een Peruaanse dame van grote schoonheid, waar ik echter niet ontvankelijk voor was en iets wat bovendien in geschiedenisboekjes gevonden moest worden voor wilde dringen. Ik heb haar een soort van wacht je niet toegegromd in mijn beste eh ik denk esperanjacco en ze nam haar plek weer in die zoals jullie kunnen vermoeden achter me was. Ik had een formulier moeten invullen waar ik de eerste keer hoofdpijn van kreeg. Had ik ook niet gedaan. Maar meisje bij de balie zeg maar had het ook en na een paar halen waarbij ik gewicht en lengte over en onder heb geschat kreeg ik een formulier van haar mee en mocht ik naar de theater opstelling. Daar schoven we steeds op en toen ik aan de beurt was ramde een andere dame, waarvan ik slecht kan zeggen hoe mooi ze was een stok diep in mijn keel en daarna in mijn neus. Toen was ik natuurlijk tevreden, want voor die 70 euro had ik wel ook een masochistische ervaring. Maar ik moet zeggen dat het in Amsterdam er prettiger aan toeging. Daarna lomo saltado gegeten. Bij een mannetje hiernaast die mij allerlei dure dingen wilde aansmeren. Maar ik had mijn zinnen op de lomo gezet, dus hij kon mijn rug op. Dat was niet zo heel erg geweest want hij was niet zo heel groot en ook niet heel dik. Die middag kwam meneer A nog langs die we al kennen van de wandeling naar Barranco, ik moet zeggen dat hij een soort string op zijn gezicht heeft de contouren van een mondkapje. 

Oh en dan natuurlijk de cliffhanger, ik ben weer negatief getest. 

Maar wel warm

 Gisteren niet zo veel bijzonders gedaan naar Baranco gewandeld, daar koffie gedronken en weer terug met een taxi. In het begin van de avond met twee oude bekenden een biertje gedronken. Ik heb nog steeds last van het tijdsverschil. Het is al flink heet voor vandaag en het is nog maar 9.30 ik vraag me af of ik vandaag wat ga doen en zo ja wat. Misschien moet ik maar eens met de taxi naar het oude deel van Lima gaan. Ik kan er wel een uber avontuur aan wijden, maar ik denk dat ik hier op de stoep geen internet heb. Dus misschien nog ergens een kop koffie drinken en dan kijken hoe het gaat. Gisteren ook even naar de toeristen markt gewandeld. Dat is natuurlijk net als veel middenstand een trieste bedoening. Als je er heen loopt staat de helft van de winkels leeg, en er lopen natuurlijk nauwelijks klanten voor. Ik wilde eens kijken of de stand met imitatie vazen nog steeds van de partij is en of ze een aardig katachtig dingetje in de aanbieding zouden hebben. Beide zijn het geval. Maar ik heb niks gekocht leek mij een slecht plan om daar half Peru mee door te hobbelen. Verder is veel van mijn energie gisteren opgegaan aan het vinden van een PCR test. Die heb je nodig voor een interne vlucht. Ik dacht ik loop er heen zeg, hoi ik ben Jacques kan ik een date krijgen. Is goed schatje morgen ben je de eerste. Maar zo bleek het allemaal niet te werken. Ik moest online. Daar strandde ik natuurlijk in allerlei formulieren toestanden en bleek geloof ik dat alles al vol zat. Nou moet ik voor naar de luchthaven maar ja dat betekend wel dat ik een test heb en dat Herbert er weer een leuke opdracht aan heeft. Het zijn me allemaal wel toestanden. Die vlucht omboeken en dit het kost me hoop energie. Maar ja ik ben dan ook superstress bestendig.

Met al die mondkapjes op hier, twee als je een soort van winkelcentrum ingaat 1 als je op straat loopt maakt het leven toch iets minder aantrekkelijk. Maar voordeel is natuurlijk wel dat alles open is en ik dus overal wel naar binnen kan. Ik heb de persconferentie niet gekeken of teruggekeken. Ik denk dat er wel het gebruikelijke gemekker zal zijn dat het allemaal onduidelijk is. Verder zag ik op NOS een rebelse dame uit Groningen. Ah zo mooi, als de revolutie dan begint zou het in een cafe in Groningen zijn. 
Ik lees de autobiografie van Miles Davis, het is erg veel drugs. Je krijgt bijna zin in een naald vol heroïne. Al is hij er verder niet heel enthousiast over. Meer dan het zijn leven toch wel helemaal beheerst zo begin jaren 50 en dat het wat minder gezellig is. 

Museum Larco

 Gisteren naar Museum Larco geweest. Voor de liefhebbers, dat zijn er ongetwijfeld velen ligt het in Pueblo Libre. Dat soort dingen weet iedereen hier, ik dan weer iets minder ken een paar wijken maar lang niet heel Lima. Ik blijf zo ver van het echte leven van Peru verwijderd. Dat is eigenlijk zeker het geval in Museum Larco. Het is opgericht of uitgevonden door meneer Larco. Die volgens het museum de hele pre-Colombiaanse cultuur van Peru in kaart heeft gebracht. Ze begonnen met een aantal onderschriften, van en hier heeft meneer Larco deze opgraving gedaan en die cultuur ontdekt. Nou was hij geloof ik vanaf 1910 ofzo actief dus viel er ook nog veel te ontdekken. Maar het is goed gesorteerd in de pre-Columbiaanse vazen. Veel verschillende culturen zijn er top stukken te ontdekken. Ik had Herbert maar weer ingehuurd om me te brengen. Ik wilde eigenlijk naar het Nationale museum maar die zijn dicht voor renovatie werkzaamheden. Er was wellicht een tijd dat je daar als hollander over kon klagen. Maar in Nederland duurt zelfs de verbouwing van het kleinste museum 10 jaar. Dus daar kunnen we in het buitenland niet meer over klagen. Het scheelt tijd, en ik geloof dat het wel snel weer opengaat. 
Maar ik heb dus tal van vazen bewonderd. Soms met mannetjes die met een stuk met een ijzeren ster elkaar de hersenen inslaan. Soms krijg je een gids mee die dan gaat vertellen dat het allemaal zulke vredelievende burgers waren. Tja en elkaar dan met zulk soort stokken de hersenen inslaan. Maar er zijn ook die een pinda, of een vrucht voorstellen. Ze hebben er geloof ik 200.000 een flinke hoop. Maar ze laten ook zien dat ze met mallen gemaakt werden. Dus misschien zijn er van dezelfde mal ook wel een groot aantal gemaakt. Ik mocht er weer lopen met dubbele mondkap op. Het leidt toch een beetje af van al het mooie op aarde. Ik dacht dat ik met Lewis zou gaan, maar ja die kon niet. Ik dacht omdat het een particulier museum is dat een tientje vraagt ik laat Herbert maar zijn uber ding doen en ga alleen naar binnen. Kan ik die jongen beter een lunch aanbieden. Dat werd Chifa en daar was hij blij mee. Ik ontdekte verder dat ik bijna door mijn lenzenvloeistof heen was. Ik in tranen, die flesjes daarmee gevuld. Nee bleek dat wat ik dacht dat reinigingsvloeistof was eigenlijk ook gebruikt kan worden voor inzetten. Ok nou voorlopig hoef ik daar nog niet heel erg over na te denken. 

Alweer PS 

Reizen

 Misschien weet niet iedereen het maar ik ben geen fan van reizen. Dat gehang, dat gewacht slenteren van wachtpunt naar wachtpunt het is allemaal onderdeel van het reizen. Ik vind het nog wel fijn als ik in een trein zit en kan denken ik ben de enige die weet dat ik hier ben. Ik heb alles wat ik nodig heb boven mijn hoofd en het leven is overzichtelijk. Maar in een vliegtuig heb ik die kick in ieder geval een stuk minder. Nu was ik decadent met de businessclass gegaan. Nee het is nog niet van de inkomsten van het boek. Maar ik dacht zo lang niet op reis dan verdien ik wel het beste. Ik heb natuurlijk geen auto, dus eh als ik denk wat die in een jaar tijd kost zonder dat je er nog fun van hebt. Maar ik geloof dat iedereen en alles corona aangrijpt om er net weer een stukje glans van af te halen. Dus geen aperitief meer. Dus geen gin-tonic. Waar moet het heen met de beschaving. Er was dan wel weer de mogelijkheid om online te gaan en een paar berichten te sturen. Het is natuurlijk vreselijk geklaag want het is echte luxe die businessclass en ik ben nu eigenaar van het een KLM huisje dat eigendom is van mijn beste vrienden, namelijk Huis ten Bos. Nou Herbert stond netjes op mij te wachten met zijn uber service. Bracht mij naar de hut en hielp me nog even om de eigenaar te bellen. Onhandig als je geen simkaart hebt. Maar ja ik kan er dus een beetje omheen werken. Ze hadden vergeten in de advertentie te zetten dat het een hele enge trap heeft en ik ook nog maar even moet zien hoe ik straks weer hier uit kom met koffer en al. Ik denk twee keer lopen. Eerst koffer ofzo en daarna de rugzak. Het is een trap als in de NamKhee op de Geldersekade. Maar daar hoef je er alleen maar op als je naar het toilet wil en neem ik vaak geen hutkoffer mee. Maar verder is het een schattig klein appartementje. Met een balkon, of pattio net hoe je het zou willen noemen. Het is hier heel rustig terwijl ik toch overal dichtbij zit. De keuken is natuurlijk minimaal maar dat is geloof ik ook vaker zo. 

Gisteren de eerste echte dag hier op stap geweest, overdag hoor met Hugo en Lewis. Beide ken ik al best lang. Peruaans gegeten en daarna met Lewis op stap gegaan om de mogelijkheden te verkennen om een ticket om te boeken. Nou mensen de tijden veranderen. De kantoren zijn allemaal zo ongeveer verdwenen van Pardo. Dus daar kon ik niet even snel naar binnenlopen. Ik had in de ochtend al naar een kantoor gezocht maar dat niet gevonden. Later zag ik op het internet dat het zo'n leuke plek was om les te krijgen. Oh nou eh dus was het waarschijnlijk een opleidingsinstituut. Weer lekker suf van mij. We moesten met een taxi ergens naar toe, en daarna naar een tweede mogelijkheid. Daar was inderdaad een kantoor maar een juffrouw die niet veel meer kon doen dan een bonnetje geven van het callcenter. Daar heeft de arme Lewis vervolgens een uur mee aan de lijn gezeten. Gevolg ik kan het ticket niet omboeken. Maar alleen in de tijd verplaatsen. Nou dat heb ik  maar gedaan. Ik ga naar Ayacucho, ik beloof plechtig dat ik niet alleen de bergen in ga. Dat ik geen stoute dingen in dorpjes ga doen en dat ik vooral in het stadje zelf zal blijven. Ik ga een paar keer daar waarschijnlijk een georganiseerde toer maken, maar dat is het dan ook wel ongeveer. Later heb ik nog Miqueas gezien en daar biertjes gedronken. Het eerste terwijl we naar de zonsondergang keken. Dat klinkt dan toch wel romantisch. Hij was jehova getuige. Daar is weinig aan. Je viert nauwelijks een feest en je mag niets. Toen hij vertelde dat hij homo was, nou ja dat is hier al een niet altijd goed plan. Bij jehova is dat natuurlijk nooit een goed plan, dus dat is een soort kwadraat overall stress. Maar gaat goed met hem en hij vond de video waarin ik pisco sour maak grappig. Misschien gaat hij me koppelen aan zijn broer om video's te maken. Waarin dan kan worden ingegaan op de kunst van koken etc. 

Vandaag naar museum Larco. Daar hebben ze 100.000 den vazen. Het is een particulier museum maar het staatsmuseum is aan het verbouwen. Renoveren. Nou dat is hier zonder dat je de situatie kent altijd nodig.