In Ilo

 Maar veel is er niet aan. Hahaha gisteren beetje rondgelopen. Het is een havenstad en heeft een soort boulevard. Het is aardig maar er valt denk ik weinig te beleven. Ik ben naar het museum van Signor Chiribaya geweest. Net als het hotel heet, het was een mooie tocht er naar toe. Door wederom een soort van rivierbedding, door deze rivier stroomde nog wel wat water, en er stonden olijfbomen, palmen, en vast nog veel andere bomen en struiken die ik zo snel niet van een naam kon voorzien. Alles leek perfect, maar helaas was het museum niet open. De chauffeur deed nog een poging om mij in het gemeente huis binnen te laten gaan. Om de één of andere vage redenen hadden ze daar wat mummies. Wat doen mummies in het gemeente huis. Is dat een soort hint naar het werk dat ik doe. Rare zaken maar ja daar bleek weer een nationale, of regionale feestdag het leven te bepalen, en de mummies hadden het daar al druk genoeg mee, en konden blikken van een toerist er niet bij hebben. Ik was daarna maar door het stadje gaan lopen. De plaza di armas is de lelijkste die ik tot op heden heb mogen bewonderen. Dus dat is best uniek. De kerk die het plein zoals het hoort domineert bleek ook meer een veredelende schuur dan een plek waar al eeuwen onze lieve heer, Maria, en San Martin de Porris wordt geëerd. Daarna naar de kust gelopen. Daar waren allemaal paviljoentjes en heb ik super aangenaam een tijd zitten lezen. Helaas snapte ik geen fluit van het boekje, het was van Steve Martin en zou het meest grappige boek ooit moeten zijn, helaas was het dus niet helemaal aan mij besteed. Daarna heb ik ceviche gegeten en per ongeluk een stukje lagoustine, wat je zou vertalen als garnaal naar binnen gekregen. Daar zag ik vervolgens 's avonds even een paar sterretjes door waardoor ik het avondprogramma met L. heb laten gaan. Na voor hem eten betaald te hebben zou het avond programma bestaan uit bier drinken. Dat kon ik helaas niet opbrengen. Ik zag denken terwijl hij een stuk kip weg werkte ook een beetje geel of groen. En vond de lucht van een maaltijd ook niet bevordelijk voor mijn getergde gestel. Het is nu wel steeds meer officieel geef mij een garnaal en ik word na een paar uur getergd door misselijkheid en maagkrampen. Die gaan daarna ook weer over, maar ik zit wel zeg maar anderhalf tot twee uur te kreunen en te steunen en hoop dat die tijd snel overgaat. Ik lees maar steeds zware biografische geschriften, eerst over Kinsey, die een onderzoek deed in de jaren veertig naar de sexuele gedragingen van mensen, mannen in het bijzonder. Daarna Norman Granz die verantwoordelijk is voor veel jazz muziek als producer en nu weer Walt Whitman de beroemde homosuele dichter, ja die. Gelukkig lees ik tussen door ook nog wat pulp tussendoor en haal ik wat uit de online bibliotheek. Oh wat is dan het leukste wat ik tot heden heb gelezen. Nou ja misschien toch dat boek over Granz, daar stak ik wel wat van op. 

Oh ik ben blij met de commentaren. Graag en leuk dat jullie het lezen.