Het is vanaf Tacna 60 km naar Arica een stadje in Chili. Dat is natuurlijk te verleidelijk om niet even die grens over te springen. Al zijn die dingen ook meteen weer avontuur. Ik was gisteren redelijk op tijd in Ilo opgestaan. Met een taxi naar de bus terminal. Helaas lukt het niet om daar van te voren een ticket te boeken. Maar het moet op de lo mismo dag. Dat zal wel engels zijn voor dezelfde dag. Kaartje gekocht, de dame schoof de 5 soles weer terug. Waardoor het ticket voor min of meer 3 uur in de bus 10 soles was. Wat je ook zou kunnen uitleggen als 3 euro. We reden zo mooi langs de kust terug naar Tacna. Onderweg waren er veel borden in de woestijn die melding maakten van een archeologische vindplaats. Maar voor mij was het toch wel meer woestijn van hetzelfde. Daarna op het busstation moest ik even zoeken hoe het allemaal in zijn werk ging. Ik moest een soort exit kaartje kopen van 2 sole. Waar dat goed voor was geen idee misschien ter meerdere eer en glorie van het busstation. Daarna kwam ik in een gedeelde taxi terecht en reden we vlot naar de grens, 20 km, 10 km, 1 km. Daar bleken we allemaal uit de auto te moeten. Langs een soort van stempel brigade, eerst het paspoort, daarna met bagage door een check en daarna wachten op de chauffeur die een zelfde check onderging. Er wilden meer mensen Peru in, dan er uit wilden. Onze rij bestond niet of nauwelijks. Voor Peru stond een enorme rij. De chauffeur was behulpzaam en ik zat naast een dame die niet uitgepraat raakte over de schoonheid van Peru ten opzichte van Chili. Maar ja ze was een chileense, en haar vriendin slechts een Peruaanse. Daarna reden we weer door naar het bus station in Arica, daar geld gewisseld, in een taxi gesprongen en toen was ik ineens helemaal in een nieuw land. Hier in Arica blijkt dat ze zich aan het voorbereiden zijn op het carnaval. Volgende week gaat het pas echt los. Het grootste volgens een local carnaval van heel Zuid Amerika. Er was dan vast nog een toevoeging van inheems ofzo. Ik denk het wel.
De laatste dag in Ilo ben ik nog op een rondvaart geweest op de woelige baren. Dat bleek vooral om zeehonden te kijken. Verder dreven er mega grote maar wel heel mooie kwallen in het water. Echt van die vliegende schotel kwallen. Maar ja verder er werd niet zo als in Rotterdam stoer uitgelegd dat dit de belangrijkste haven is van Peru, ofzo, of dat het groter is dan de haven van Arica, of Amsterdam. Dat er per jaar zoveel ton bananen worden versleept, of meer van dat soort informatie waarvan je denkt moet ik het onthouden. Nee gelukkig dat probleem had ik dan weer niet.
Gisteren dan tenslotte met een artiest een drankje gedronken. Hij was daarna nog de hele nacht op stap geweest. Ik denk dat je die vibe van het weekend voor de carnaval ook maximaal benutten.
Dit deel van Chili is ooit Peruaans geweest. Zoals bekend is Eiffel in Peru een belangrijk en gevierd architect, zodat ook de kerk hier van zijn hand is. Leuk weetje, ook voor mijn vriend Vladimir Poetin is het weetje dat een geschil over de zee tussen Peru en Chili is beslecht door het Internationaal Gerechtshof voor de vrede. Dus Vladimir, je zou ook je zaak voor vrede in groot Rusland kunnen voorleggen in Den Haag. Succes.
Maar ja wel goed dat een conflict hier zonder wapen gekletter, en daar hielden ze hier wel van in het verleden, zo opgelost is. Al ligt het allemaal toch nog wel gevoelig geloof ik, maar zijn er niet sentimenten die pleiten voor een groot Chili, of een groot Peru. De kolonialisten, de westerlingen, krijgen de schuld van gewapende conflicten. Oh en dankuwel.
O, die vrouwen in roze, geweldig! Dat ze lol hebben zie ik niet echt aan hun gezichten, maar ze doen het toch maar. L
BeantwoordenVerwijderen