Pieter Post, nee het is Frans Post. Gisteren en vandaag naar het museum geweest. Eerst naar het museum voor de arte de rio geloof ik. Daar was een hele expositie over samba. Er was zelfs een hoofddeksel van Carmen Miranda. Maar ja in Europa wind ik me op over dat er nooit tweetalig in het museum iets vermeldt staat hier natuurlijk ook niet maar eh dat is toch minder erg. Verder waren er fotos ik vond ze voor een deel wel mooi. Er was bijvoorbeeld iemand die tig fotos had gemaakt van armoedige vrijstaande huisjes. Vandaag naar het museum voor de belle arte. Dat is geloof ik een afleiding van de kunstacademie. Er was vooral veel aandacht voor iemand die Rodolfo nog wat heette en die rond 1900 leuke illustraties had gemaakt. Die Breitner meisjes zijn misschien niet van alle tijden maar rond 1880 was het schier onmogelijk om een meisje te schilderen zonder iets van Japans als decoratie, hier lag een meisje met een waaier in katzwijm op de bank. Typisch braziliaans, oh nee rond 1880. Helaas was de zaal met de moderne kunst even dicht.
Er lopen hier eindeloze parades aan mooie mensen voorbij. Omdat ik nu op een terras zit, in verband met crisis heft Paulo geen wifi a cassa. Voor het weblog is het maar onhandig. Daarom zit ik nu bij de plaatselijke coffee company, maar die heet hier Cafeina. Verder loopt een groot deel van de mensen in een Brazilië achtig iets, T-shirt of meer, minder rare hoofddeksels dan in Nederland en hele pakken, alla Roy Donders die zijn hier ook niet hip en happening. Nee gewoon een shirtje dan hoor je er al redelijk bij. Helaas is het voor mij te laat, ik heb het wel overwogen, maar voor Nederland ben ik er toch wat te bejaard voor.
Oh nu moet ik zo voor de meet and greet naar Paulo om dan weer verder te gaan naar de Ipenema. Dat is eigenlijk gewoon de volgende wijk.
Twee boekjes over Rio gelezen, het is een snel gegroeide stad met niet veel historisch besef. Ze zijn dol op oude gebouwen naar beneden halen en daar zeg maar wibauthuizen voor terug te zetten, maar dan 3 keer zo hoog. De architect heeft zich dan beperkt tot vierkantjes teken, netzoveel tot zijn inkt op was. Ze blazen soms een heuvel op, zodat het een beetje doorwaait, maar dan zetten ze er zo'n gebouw voor in de plaats. Dame met T-shirts en Heineken. En ze hebben ook wat van die Hausman stedenbouwers gehad, die enorme rechte straten tekenden. Waar Paulo eerst woonde Praca Onze, ofzo was een schatje buurtje, maar dat was de grond gelijk gemaakt, moest wijken voor kantoren, die er vervolgens nooit gekomen zijn. Het was het samba buurtje bij uitstek, nu is er een enorme flat, die laten we zeggen geen snoepje is voor het oog. De beloofde bedrijvigheid is er nooit gekomen
Geen opmerkingen:
Een reactie posten