Salvador

Ja sorry dat er nog niet eerder een bericht was. Maar nu regent het in Salvador en de mannen kijken naar het voetbal. Oh er is nu een die zich laat omschrijven, als met tuinkabouter baardje. Mooi hoor zeker als je zoals ik een tuinkaboutfetischt bent. Drie keer woordwaarde. Nou zoals verwacht stond Paulo super lief op mij te wachten op het vliegveld en kon ik hem zijn dingen geven, hij moest ondermeer chanel hebben voor zijn huisbazin. Nou ik vind het altijd lekker om meteen een kilo ofzo te lozen en dat lukte dus makkelijk. Daarna met hem nog iets gegeten. Ondertussen was mijn ipad vastgelopen, hij wilde zich opnieuw opladen, maar daar moest ik het apple id voor weten. Dat wist ik natuurlijk niet in het vliegtuig, en toen moest ook nog mijn hotmail waar het dan weer instond opnieuw worden uitgevonden. Nou eigenlijk voldoende stress om alle caprinhias uit de copacabana in 1 keer op te drinken. Op zondag ging ik naar het museum voor de mooie dingen maar dat was gesloten, ik denk dat er en lichte paniek was omdat brazilie moest voetballen en al het openbare leven daarvoor moest wijken. Tja, dus maar beetje rondgelopen en genoten van al die toeters, hoe heten ze avulela ofzo. Nou ik moet zeggen ga met zijn vieren om mij heen staan en toeter en beschrijf de medische effecten. Ik kan ze niet geheel voorspellen, maar ik denk dat ik knettergek word. Nu schrok ik al iedere keer.
Ik doe er meteen maar een lading fotos bij. Door de crisis had Paulo geen internet in huis. Ik heb daarom nog niet eerder aan het blog kunnen froebelen. Bij deze. Ik ben op dinsdagavond door gevlogen, ik weet het co2 maar Salvador. Daar heeft Maurits, die van het huis zo rond 1630 nog even een bezetting gehouden. Pieter Post moest het allemaal schilderen, niet die Pieter uit lang geleden de buze. Maar alleen de mooie kanten van het leven, niet de oorlogen.
Veel nadruk hier op de kannibalen die hier vroeger woonden, bijvoorbeeld het boek Kannibalen in Rio, maar ook in het boekje dat ik net gelezen heb van Raul Castro. De indianen van langgeleden als ze en type van de naburige stam hadden krijgsgemaakt behandelden hem als een prins, lieten hem trouwen en zorgden voor wat vet op de botten, waarna hij werd opgegeten. Later door een franse wijsgeer, zoiets als Montesique werd uitgelegd dat het geen slechte gewoonte was, in vergelijk met men in europa met verliezers plachtte om te gaan. In een ander boek worden jonge blonde vlamingen niet versmaad, en gaan zelfs als een lokale delicatesse door het leven. MMM heerlijk, zeg maar het hele elftal in de pan.
Maar ik ben dus in Salvador, gisteren met J een beetje door de historische stad gewandeld, op zoek naar een mooi terras en daar een caprinia, de eerste gelukkig voor gisteren ook de laatste, het is toch moeilijk functioneren op zeg maar een stuk of drie. Nu dus regen, al merk ik er nu niet veel meer van dus moet ik misschien maar zo een beetje de paden op en de lanen in gaan. Het is tenslotte vakantie.
Oh die verhalen over Denk, een mooie aanwinst voor de 2e kamer, al denk ik dat ze met hun collega's eerder buiten het parlement hun ballen laten zien, dan dat ze in de 2e kamer hun ballen laten zien. Maar ja een beetje ballen, of een harig vuistje (er stond eerst iets anders) op straat is ook leuk, heeft Boudet ook iets om naar te kijken.
Wat ga ik doen maar een stukje rondlopen, camera en boekje mee. Ondertussen is het bijna half elf dus een mooi moment om naar buiten te gaan.