Langs de kust

Gisteren naar een buitenwijk geweest waar een vriend van Paulo woont, die ons vervolgens mee nam voor een tocht langs de kust. Waarbij ik eerst weer eens tot de ontdekking kwam dat Rio toch wel echt een miljoenen stad is. Het gaat maar door die vriend woont dus naar mijn gevoel helemaal in het zuiden in een buurt die eerst een favela was maar waar je nu op de 22 ste verdieping ook kunt wonen. Ik vond het te hoog. De vriend was een man Wagner van 51 jaar, hij was al met pensioen, en wij maar denken dat het hier slecht gaat. Hij was in het leger geweest en dan hoef je schijnbaar niet tot je 67 te werken. Aan de andere kant dacht ik het is misschien ook wel een beetje saai als je zo oud ben als ik en dan de hele dag eh ja wat doe je dan de hele dag. Ik zou op vakantie gaan, maar ja in week 43 zal dat ook gaan vervelen. Ik weet niet hoe mooi ik de huizen hier van binnen vind. Wagner had een grote lounche bank, ik was een beetje bank dat als ik er echt op zou plaats nemen ik in slaap zou vallen. Met al het gekwek in portugees op de achtergrond ben ik in mijn boek gaan lezen, dat ik gelukkig bij me had. Ik weet niet of het helemaal done was, maar de hele tijd luisteren naar een taal waar je af en toe een paar woorden in verstaat, ik weet het niet. Ondertussen denk ik terwijl ik type op mijn windows tablet dat ik het gekocht heb bij dixons. Daar hoor je tegenwoordig ook niets meer van. Gelukkig ben ik niet in zijn soort meerjaren verzekering getrapt. Nou is Monica Twen A Koei niet meer, maar dat was toch een gevierd zangeres uit de Herman Brood kliek, dat is natuurlijk weer een weinig garantie voor een lang en gelukkig leven. Het lukt afgezien van Paulo nog niet heel erg om al die brazilianen te treffen.
Over die kust, ja het is een woeste kust, hier en daar een surfer dude in de golven. Helaas was het deels een grijze dag dus als er al een surferdude was met grijze manen, dan zal hij weggevallen zijn in de grijze achtergrond, dus ik kan niet uitsluiten dat ik iemand heb gezien. Maar als die dude er was dan zeg ik respect, zonder dat ik het heel goed kan inschatten vond ik de golven toch vaak zeg maar een of twee mannetjes hoog.
Gegeten in een restaurant in een soort mangroven bos, al waren het meer takken dan echte bomen. Het was wel in een brak water gebied en we kregen een soort soep met zeevruchten. Ik had het leuker gevonden als ze apart geserveerd waren met het oog op de smaak.