Kijk de tijden staan er bij

Gisteravond een culinaire reis gemaakt in Central, het restaurant van  Virgilio Martinez, de inmiddels in Nederland ook beroemde chef, wie kent niet zijn kookboek Lima. Het verhaal is dat je in het restaurant langs 17 verschillende biotopen gaat, die 17 keer inspiratie opleveren voor een gerecht. De gerechten worden dan ook voorzien van een indicatie van de hoogte of diepte waar het gerecht vandaan komt. Verschillende soorten vruchten, mais, aardappel en wat al niet meer passeerden onze smaakpapillen. Het begon allemaal met Spiders on the Rock. Iets wat onze een zachte mousse van crab en zeeslakken bracht, met nog wat andere dingen, en een limoen smaakje. Het lag op een rotspartij, want decoratie is hier best belangrijk. Maar dat blijkt ook uit de foto. Het bracht ons 5 meter onder zee niveau.Dit gerecht was in ieder geval zeer smakelijk. Daarna volgde een paar dingentjes met advocado, en iets van een cactus, dit bracht ons naar een hoogte van 230 meter ergens in de droge streken. Daarna schoten we door naar een proeverij van verschillende soort mais en een speciaal soort passievrucht, die men alleen maar ergens in het begin van het regenwoud kan vinden op 860 meter hoogte. Om weer een beetje bij te komen gingen we de rivier in, op 180 meter hoogte. We kregen een zeer smakelijk hapje van rivierslakken. Hier zat ook nog een soepje bij, nou ja een borrelglas vol. Ook hier was weer wat citroen bij gedaan voor de smaak en ik vond dat het ook een beetje naar rivierklei smaakte.
Daarna schoten we hoog de andes in, 3900 meter hoogte.Ik weet eigenlijk niet meer zo goed wat dat was. Maar ga er nog een foto van posten. Oh misschien was het met die verschillende knollen deze keer zonder citroen. Weer terug naar de zeebodem voor scheermessen ofzo en zoete komkommer, was ook zeer smakelijk. Het waren vaak subtiele zoetje, zuurtjes een stevige bonk zout en dan nog een specifieke smaak. Daarna weer terug de berg op. Ik weet niet zo goed was. Ik ben de draad al kwijt. Er was op een bepaalt moment kip dat was trouwens op 2900 meter hoogte. Daarna volgde er iets peruaans en zeer bijzonder wat ik nog nooit had gegeten, maar het was dan ook van een hoogte van 1800 meter, namelijk quinoa.  Waarbij ik moet zeggen dat de kip het eerste gerecht was dat geen bijzondere smaaksensatie veroorzaakte. Tafelgenoot M murmelde iets over kip marsala, door hoogte ziekte was ze zeer vol geraakt, en dat kippetje klotse tegen het verhemelte aan. De quinoa met rundvlees was wel een lieflijk bergje met groene malse andesweides. De gebraden, of gestoomde sla, whatever die we op 0 meter (wat is dat nou voor hoogte) troffen viel ook goed in de smaak. Ergens in voorgerecht nummer 860 meter in het tropisch regenwoud was in het platgebrande stukje oerwoud een eend per ongeluk opgevlogen, en met gerookte slechte gevolgen voor de eend op het hapje beland. Dat verder een wortel was, maar die weer was opgerold in een blaadje. De smaak was eerst groen, toen een soort fruitige wortel en toen weer het gerookte stukje eend. Men wat een smaken doorelkaar. Je hele mond flipperkaste.
Eindigde in ieder geval met OT water. Veel wijn hebben we niet gedronken, hoor twee glazen. Als laatste paar gangen kregen we natuurlijk wel min of meer gewoon een toetje. Maar dat was hier vooral veel chocolade, eerst was er nog rozen ijs. Met een soort krokante structuur, rozenijs, tja het doet me toch vooral denken aan Paestum, want daar heb je immers de beroemde Paestum roos. En ooit at ik er met een andere M in een ander leven een rozenijsje, waar we trouwens toen door M mee naar toegenomen waren. Al die Ms doet me denken aan die beroemde film Diall ..... for murder. Even terug naar het ijs, er lag nog een pikante zoete peper bij, die vooral mooi rood op het plaatje was, maar het brandde niet echt je bek uit zeg maar.
We zaten naast de keuken en zagen in een soort terrarium alle jongens en meisjes druk in de weer met de bordjes kabouter eten. Alles werd onder onze ogen samengesteld, af en toe de brander er op, en weer was er een sierlijk tafreeel klaar om geserveerd te worden. We moesten natuurlijk wel raden wie is de chef, we dachten eerst aan een aardige jongen die zich overal mee mocht bemoeien; Die blijk het niet te zijn. Het was een beetje een baardige mager man, met ingevallen wangen, maar M heeft inmiddels ontdekt dat dag mogelijk is omdat hij pas vader is geworden. Het kan ook de stress zijn van de gedachte dat zijn kookboek ook in nederland gaat verschijnen.
Het kopje koffie was het beste dat ik tot op heden in Lima heb gehad.
Trouwens de overdag waren we met Manuel op pad geweest door down town lima. We waren ondermeer in een particulier huis. Daar waren allerlei fotos met de granddame, maar die bleek inmiddels te hemelen. Ooit bezat de familie die bevriend was met Pizarro het hele blok naast het presidentiele paleis, maar das war einmal. Inmiddels verhuren ze de salon voor ordinaire braspartijen. Ook zagen we de kleinste kerk ter wereld in Rimac waar de slaven woonden, hij was klein en de jesus beelden waren opgeleukt met kleine porseleinen hondjes die je normaal nog wel eens zag in een tienerkamer. Ik weet al niet meer wat ik die middag heb gegeten, het was bij een traditionele hut oh ja calamaris Manuel vond dat er cremas bij hoorden. De oberette vond dat we te veel eisend waren, en zij en mas, mas, mas. Het was niet echt mas voor haar fooi.
Overigens zitten er nog twee hutten in de top 100 van restaurants in Lima wie weet voor morgen. Ook leuk voor het blog.

 Oh dit is brood met cacao best lekker en soort ingedroogde uitgeharde boter, beetje heftige smaak

 Het gebeuren uit de rivier, jammer dat het met een vork prikje instortte. 180 meter

-

De bodem van de oceaan van -20 meter

 Het bergje beef met quinoa van 1800 meter hoogte. Let ook op het meertje

 het rozenijs gebeuren van 650 meter hoogte

 De chocola op de rotsen van 2190 meter hoogte

 

spinnen op de rotsen, van 5 meter diep

Een setje in de keuken

Rivieren gebeuren van 180 meter hoogte

 

 

De triplet van advocado van 230 meter hoogte

De verschillende soorten mais 120 meter