Gisteren, als in zondag

Ik was gisteren naar de zee gekuierd, dat is geloof ik een blok of 6, dus prima te doen. Toch een blik werpen op de stille oceaan. Ik was blij verrast dat de stille oceaan dan wel het verkeerslawaai van beneden overstemde. Daarna een koffie met een taartje genomen. Je moet toch altijd blijven denken dat het vakantie is. Een witte wijn gekocht en met de taxi naar het huis van Jose Felipe gereden. Want daar was de lunch van Manuel. Er werden cocktails uitgedeeld, chileno. Ik had nog moeten vragen wat er inzat, ik denk eigenlijk sprite en pisco. Maar helemaal zeker weten doe ik het niet. Toen de laatste gast was gearriveerd gingen we aan de zondagslunch. Het is een groepje van een stuk of 8 mannen die bijelkaar komt zo eens in de maand. Nu was de aanleiding de verjaardag van Manuel. Omdat ze wat ouder aan het worden zijn ging best een groot deel van het gesprek over de gezondheid van een ieder en de aanwezigen in het bijzonder. Jammer dat mijn Spaans niet zo goed is, want ik had een hoop doktersverhalen kunnen meekrijgen. Nu ook wel maar zonder zeg maar de afmeting van naalden, of de koele handen van een verpleegster. Het huis van Felipe is denk ik op peruaanse wijze lekker vol met dingen, spullen en allerlei zaken. Met goede smaak zeker, maar ook wel weer veel. Ik zag ondermeer de kussende heertjes van delfsblauw. Dat is toch een goede souvenir om uit te delen aan lotsgenoten in het buitenland. Felipe is archeoloog maar helaas was er geen kans om hem uit te horen over het werk. De andere gasten gingen voor. We kregen een tamal, papa hucaina, arroz eh en een soort alternatieve aardappel. Die zal binnenkort ook wel over de Nederlandse markt stormen. Helaas had ik met mijn suffe hoofd vlak daarvoor al een andere afspraak gemaakt waardoor ik de lunch nog voor het toetje moest verlaten. Ik had het voorgelegd aan Manuel maar die zei dat het geen probleem was als ik eerder weg moest. Dus had ik ook nog tijd om Hugo te zien. 

vandaag op naar Piura. Wat dan nu ook al weer gisteren was. Dus nu zit ik in Piura, een stad die zo mooi wordt beschreven in het Groene bordeel van Maria Vargas Llogas, ik neem maar snel aan dat iedereen het heeft gelezen. Ik wel maar ja ik weet niet of dat helemaal doorgaat voor iedereen. In Piura dus, vrij noordelijk en heel heet hier. Maar nu schijnt de zon niet volop. Maar ik zit nog gewoon suf wakker te worden in de lobby van het hotel. Al is dat met één kopje koffie niet helemaal vanzelfsprekend dat ik wakker ga worden. Hahaha, want daar stond het ontbijt uit. Maar ja ik hoef niet de straat op en blijf nog even in de lobby zitten. Gisteren een beetje door meneer J. rondgeleid hier. De kerk bekeken uitgevonden wanneer het museum open is dat soort dingen. Als het goed is komt hij hier om 10.00 om me mee te nemen naar de volgende wonderen van Piura en omgeving. In de Rough Guide hebben ze er niet veel woorden voor nodig om Piura te behandelen. Het is wel zo dat Piazarro, en zijn generaal De Soto hier waren. De soldaten deden wat soldaten doen als ze een soort van klooster treffen van 500 maagden. Ze denken natuurlijk mijn zuster zou er ook kunnen zitten dus laten we aan het verkrachten slaan. Zeg maar altijd leuk. Omdat de Inca dat niet zo grappig vonden vertelden ze per ongeluk dat hun koning Atahualpa in Cajamarca zat. Dat was natuurlijk mooi want na de verkrachting van 500 maagden was er al een kleine overwinning maar een afslachting van 5000 Inca's in Cajamarca maakte de koloniale overwinning natuurlijk compleet. Daarna volgt natuurlijk nog het verhaal dat de Spanjaarden Atahualpa levend terug wil geven voor een huis gevuld met goud. Maar toen het huis vol met goud lag werd het hoofd van Atahualpa afgehakt omdat hij zich niet wilde bekeren tot het christendom, ik ben de god van liefde. Dat soort dingen in de koloniale tijd. Christenl naaste liefde het is een groot goed. Uit Piura komt dan weer Generaal Grau. Ik geloof dat hij bij de club van Bolivar hoorde. De vlucht hier naar toe verliep rustig. Het hotel is basic, er was net geen water of weinig water, beetje heet water uit de boiler ik ben niet helemaal fris en fruitig er van geworden. Misschien ga ik zo op zoek naar een wasserette. Dat is hier wel een handige serves. 

Ik lees onderwijl Geert Mak over USA 2010. Het is een gek land. Ook hier gaat het natuurlijk over de christen naaste liefde. Waarbij godvrezende hollanders naar het westen trokken. Vaak omdat ze in Nederland voor fanatici werden beschouwd. Het levert geschiedenis op die druipt nou meer van bloed dan van naastenliefde. Brrr. Het is wel een dik boek, ik blijf er maar dagen in lezen. Het Dummy kunstgeschiedenis is dan wel uit. Ben ik ook maar weer beperkt wijzer van geworden. Gelukkig heb ik airco......

Lima Lungo mare

Ik in Piura 

Ik in Lima

Ik in Piura 

De lunch van Manuel Tamal en Papa Huacina

Museo nacional de arquelogia, antropologia e historia del Peru.

 Ja en helaas is het museum nog steeds in verbouwing. Ik denk dat het ook nog wel een jaartje gaat duren. Er moet een heel stuk met verschillende verdiepingen achter bij gebouwd worden zo bleek uit een maquette. Ik denk dat we er nog wel een jaar of 10 voor uit kunnen trekken. Het is voor een stukje open. Dat stukje richt zich op de roemruchte bevrijding van het koloniale gebeuren. Voor wie het niet weet dat is natuurlijk Simon Bolivar, de bevrijder die de Spanjaarden naar huis heeft gestuurd. Ze maar wat voor ons vader des vaderland Willem van Oranje is. Het was een hele toestand. Maar uiteindelijk bij Ayacucho ergens hoog in de Andes was de finale veldslag. Gelukkig was geloof ik Simon getraind door Napoleon, of hij had daar een baan zodat de strijd soepel gestreden kon worden. Hier valt internet af en toe weg. Zoals nu, zodat ik niet kan nagaan of ik lieg. Oh hij was zelfs balling op Curaçao Het is een mooi museum, als het volledig zou werken. Naast de bevrijdingsgeschiedenis waren er wat pre-colombiaanse vazen uitgestald. een paar want de rest moet wachten tot het museum weer helemaal open is. Ook de kleding en lappen moet ik er bij denken. Maar ja als het museum ooit weer opengaat dan wordt het helemaal top. In het museum is een bijzondere plek voor de vrouwen in dit belangrijke deel van de geschiedenis. Gelukkig zag ik Ann Lenox nog voorbijkomen terwijl ze zong Sister are doing it for themselves. Nou hier blijkt de hele revolutie door vrouwen gedragen te worden. Daarvoor Bolivar was er al een opstand van de Inca's. Ik weet niet of dat in oude school boekjes ook al een eerste stap naar de bevrijding werd gevonden. Nu wel dus dat is ook weer mooi. 
Daarna zag ik een bordje naar de opgraving Mateo Salado en ben ik daar heen gewandeld. Helaas was de opgraving dicht. Dus heb ik alleen vanachter het hek kunnen kijken naar de opgraving. Ik was er al eens eerder geweest maar was benieuwd of er vorderingen waren gemaakt. Omdat ze regelmatig in het nieuws zijn hier in Peru met vondsten zou het mooi zijn als ze ook iets meer weten over Mateo. Wat ik er nog van weet is dat vroeger een rozenkwekerij was. Onderweg daar naar toe had ik nog een koffie genuttigd en tres leches gegeten met aardbeien smaak. Ik weet niet of ik het voor iedereen kan aanraden. Ik wilde eergisteren ook al een tresleche maar die bleek zeg maar quatroleche geworden te zijn en bedorven. Gelukkig kwamen ze zelf met het voorstel of ik niet iets anders wilde. Ja een Pie de limon. Wat wij dan citroentaart zouden noemen. Eigenlijk limoen, citroenen is hier weer een luxe. Nou ja daarna gelunched pasta met pesto en een gevulde avocado. Met Jorge een bier gedronken en met een beroemde punkzanger een kopje koffie. Zo gaan de dagen voorbij. 

De tres leches, over plastic wordt hier anders gedacht dan in Nederland. 

Mateo van achter het hek.....

Kijk ik weet niet of ze de Inca altijd als lief beschouwden.......

Lima toen het er nog maar een paar jaar was.

Een stukje gang in museum 

Een tekening van een aap, ik weet niet of hij echt zo recht kuierde 

De pasta met pesto 

De gevulde advocaat 

Ja kijk als je wilt mee doen in de revolutie dan kan dit weer het gevolg zijn. Drama.........

In Lima

 Meer een soort blog om even te laten weten dat het goed gaat hier. De vlucht was weer lang en ik zat iets minder luxe dan de vorige keer. Wat ik wel grappig vind is dat KLM er steeds iets van de luxe vanaf doet in economy class. Verdween eerst al de boter voor een kuipje margarine. Dat zal waarschijnlijk verband houden met dat ze er voor gaan om de meest substainable aircompany te zijn en te worden. Dus ja op tig tig miljoen pakjes boter is een milieu winst te halen. Maar nu is ook de margarine afgeschaft. Het wordt allemaal minder met de Gin-tonic zijn ze bij het volk ook al een tijdje opgehouden. Maar ja ik kwam veilig aan de overkant. Een stuk duurzamer dan met boter op mijn hoofd en gin in het lijf moeten we maar denken. Herbert stond trouw met zijn Uberservice te wachten. Het hotel had even de gebruikelijke 'we kunnen uw reservering niet vinden' praatjes. Maar daarna bleek de vorige baas ook een hollander te zijn, en hoe wel hij strak in de leer was, was het geloof ik een goede man. Hij was strak in de leer, niet strak in het leer. Ondertussen vind ik Eric van den Burg moet blijven. Maar dat wisten jullie waarschijnlijk wel dat ik dat zou vinden. Gisteren dan wat van de club van vrienden hier gezien en een uur lang boven een meisje gehangen dat een simkaart aan mij ging verkopen. De jongen waar ik eerder bij stond bleek er niet toe in staat want het ontbrak mij aan een fysiek paspoort. Het copy op mijn telefoon kon hij niks mee. Het meisje wel, maar ze moest tal van handelingen doen, waaronder dus de simkaart en die van NL weer terug proppen in mijn telefoon. Maar nu kan ik overal waar ik ga of sta santa uber weer aanroepen. En ik ga straks op de calle ook nog testen of de Egyptische variant mij hier ook mee zal nemen over herenswegen. Voor de liefhebber heb ik in het vliegtuig een Marion Bloem gelezen; Vervlochten grenzen. Boeivol Nu lees ik de te dikke Geert Mak over Amerika. Wel goede boeken om achter te laten. En ook goed voor mijn algemene ontwikkeling. Op de ipad lees ik dan nog digitaal Kunstgeschiedenis voor Dummies, maar ik geloof dat al aardig tot het rijk van de dummies gerekend mag worden. Ik heb nog geen enkele foto gemaakt. Niet helemaal waar, maar niet met de grote camera. Die is wel mee, oh ik gooi ze toch in de strijd. Ik hier op het dak, met net wel of niet de illusie van zee, in Parco kennedy, daar houden ze zich nog al bezig met zwerfkatten, er is geloof ik een soort stichting bijna net zo belangrijk als die van mevrouw Kluivert die zich bezig houdt met het wel en wee van de katten. En dan zien jullie ook nog een bordje chifa. Dit maar om aan te tonen dat ik niet om kom van de honger :)

Gisteren

 Vandaag dan een wonder. Ik sta op voor Y doe mijn Duolingo. Maak hier een aantekening ga koffie maken en laat weten door luid geklop dat er koffie is. 

Maar vandaag is Y zelf spontaan wakker geworden. Een

wonder, een wonder van herrijzing zoals we al lang niet in de geschiedenis hebben gezien. Ik moest even denken aan dat momentje van 2000 jaar geleden. Ik denk dat deze dag 2 december 2023 de beschiedenis in zal gaan en dat mensen later nog precies claimen te weten wat ze op dat moment deden. Waar ze waren en met wie ze het deden. Dus de vraag meteen wat deden jullie op 2 december 2023 om 8.45. 

Nou gisteren moest er dan nagedacht worden. Ik heb uiteindelijk een bod gedaan op de paaldans hut, maar het bod is te laag. Nou ja dan maar niet. Het is een heerlijk gevoel om mogelijk een huis te hebben in Italie, maar het is natuurlijk ook een groot gevoel van vrijheid als je het niet hebt. Dus als het niet doorgaat dan was ik toch al gelukkig. Ik weet nu wel weer een paar wijze dingen wel. Een heel groot huis gaat het niet worden, daar ga ik me sneu in voelen. Een huis in de bergen hoe mooi ook niet. En het huis van het bod is mooi maar het is ook wel aan het budget. Dat is eigenlijk ook wel een goede reden. Dan betaal ik me in Nederland scheel aan het gevoel dat ik zo naar Italie kan gaan, maar ja dat gevoel heb ik nu ook. Dus dat is een dure koop. Een huizen jacht is dan vervolgens altijd wel weer leuk. Dus dat was wel de moeite waard, bij oude oma's en hippe dames binnen kijken. Misschien moet ik er een vervolg aan geven. Daar ga ik in Nederland maar over nadenken. Ik ga Erik zeggen dat ik bij mijn bod blijf. 

Gisteren was de spoorwegen in staking. Beetje jammer van de tickets die ik had gekocht om naar Pompeii te gaan. Dus dan toch maar weer met de auto. Wel gratis geparkeerd daar en voor Pompeii was het rustig. Wat natuurlijk niet betekende dat het zo stil was als in Paestum, maar toch wel stil in vergelijk met september. Er was nog weinig nieuw bijgebouwd. Oh dat is natuurlijk ook niet de bedoeling. Veel oude stenen, hier en daar een huis open en rond slenteren en je in de oude tijd wanen. Ondertussen je afvragen of het voor een slaaf net zo leuk was als voor een senator. Waarschijnlijk was je als zeg maar de Wilders van Pompeii ook niet altijd zeker van je leven. Maar ja als je natuurlijk gewoon goed je best deed had je een prima leven. De huizen jacht staat op een laag pitje. Hahaha. Daarna beetje door Salerno gewandeld en het plan om naar Napels te gaan vandaag laten varen. Misschien moet ik wel als troost in het voorjaar als de tulpen bloeien hier weer eens snel heen hahaha. 

Dat soort dingen zo naar de markt.  

De laatste huizen

 Gisteren dan weer twee bezichtigingen gehad. De eerste was in de Mercanti recht tegenover de winkel van Lia. Hoewel het een leuke plek is, is het ook 4 hoog zonder lift. En er moet waarschijnlijk heel veel gebeuren. Er zitten piepkleine keuken en badkamer in en dan zijn er twee grote kamers die een soort naast elkaar liggen. Wat dan niet in alle situaties handig is. Of helemaal opknappen en een beetje kijken wat de mogelijkheden zijn met aanpassen van plattegrond, of nou ja er een beetje als een oma bij zitten met dingen die allemaal in elkaar zouden kunnen storten. Maar ja de plek is mooi, er is een dakterras waar je van de zee kunt kijken. Maar ja toch een beetje de kans van mijn leven om de eeuwige onhandige doehetzelver te worden. Beter dat ik dan niet doe. Om nou een hele nieuwe keuken te laten bouwen. Het plafond er uit, leidingen laten vernieuwen badkamer anders, het is allemaal troppo lavoro.

Daarna in de stromende regen naar Cava Di Tirreni gescheurd. Dat was een schattige appartement, maar wel een beetje in de middle of nowhere. Een leuke dame die nog in Amsterdam had gestudeerd had het laten verbouwen het was een keuken. Veel, heel veel kasten en dan een woonkamer met een soort uitkijkpunt op 1.90 meter hoog, en dan een hoogslaper. Maar ja dan heb je dus eigenlijk alleen de keuken, en die woonslaapkamer. Daar kun je niet of nauwelijks een gast, laat staan gasten ontvangen. Bovendien was het een locatie waar je eigenlijk wel een auto bij nodig hebt. De badkamer was erg mooi, met lokale blauwwit gestreepte tegels. De dame had smaak en een enorme kast alleen voor haar schoenen. Oh daar begint men weer te doedelzakken. 

Wat een regen daar gisteren. Pfff we hebben een half uur in Cava naar de stromende regen zitten kijken. Wat een ellende. Maar daarna leek het in het zuiden droger. Ik dacht misschien is Paestum dan een optie, dus toen zijn we daar heen gereden. Daar was het gelet op het tijdstip in het jaar bijzonder rustig. Er liepen een paar toeristen rond, echt een paar als in twee of drie. Verder was er een uitgelaten italiaanse klas, maar die gingen het museum in terwijl wij naar de archeologische site gingen. Dus daar hadden we alle rust van de wereld en bovendien was het droog. Dus het was een mooi bezoek. En als je dan toch die auto hebt, doe er dan ook maar iets mee. 

De conclusie nu over het huizen project is dat alleen de hut die geheel is ingericht en een half uur lopen van het centrum van Salerno ligt een goede optie is. MMMM nou ik moet er nog even over nadenken. Misschien is mijn eind oordeel dat ik een laag bod moet gaan uitbrengen en eens kijken wat daarmee gaat gebeuren. Voordeel is dat ik er met een koffer naar toe kan en dan eigenlijk niks meer hoef te doen. Het eerste bezoek dat ik ontvang in de tweede slaapkamer mag de paaldans paal schilderen en helpen met een tocht naar Ikea en zorgen dat mijn San Sebastiaan uit Peru ingelijst wordt, zodat het gaat aanvoelen als casa mia. Het is dan niet groot, met dat bezoek, maar nog wel 100 m2 dus ook weer niet heel klein. Ik ga me er niet verloren voelen en kan zo naar de markt wandelen of koffie op het terras drinken. Ik denk dat het een best leuke optie is. 

De paaldans hut die als nummer 1 uit de lijst is gekomen. 

De keuken in Via Mercanti 

Het dakterras Mercanti 

De slaapkamer Mercanti

De look and feel van schilderwerk 

Iets aan het plafond. 

Tweede derde en .... huis

 Zo dan was er gisteren weer bezichtiging van huizen. Eerst was er het huis op de begane grond. Een appartement 80 m2 ofzo op begane grond. Op de foto's zag het er nog al donker uit. De verwachtingen waren relatief laag. Maar het bleek heel erg mee te vallen. Bij het appartement hoorde alleen een kleine patio en het was onderdeel van een groter complex. Als je op de patio ging zitten kon je kijken naar natuurlijk de niet superfraaie buren, maar je kon ook naar een groentje kijken met bomen etc, en de patio lag eigenlijk een beetje in een tuin van de villa van andere buren. Het was een paar jaar geleden van binnen helemaal opgeknapt waardoor je er in eerste en tweede instantie helemaal niets aan hoeft te doen. Het zag er best spik en span uit. De keuken was mooi. Er was wel een hoge eettafel gemaakt en in het midden van de kamer staat een enorme paaldans paal. De slaapkamers liggen deels onder de grond omdat Salerno daar snel omhoog gaat. Dit appartement staat nu op nummer 1. Twee slaapkamers, en 1 badkamer. Ja ik weet het maar ik ga er toch alleen wonen. Nee er heeft zich nog geen tweede sponsor gemeld. 
Dit huis was in Salerno.

Het hutje in Pagani waar nog veel aan te doen is. Zucht. 

Het plaatsje bij de paaldans hut

Paaldansen voor de rest van het leven. Het lijkt donker maar gordijnen weg, en deur naar plaatsje open en je hebt licht en ruimte of je in Slotervaart zit. Met een koffie naar het groen te staren. Het voelt meer aan als Jacques 

Het tweede appartement was weer in Pagani. Dat appartement weer een enorme hut heeft op zijn minst een likje ver nodig. Voordeel van het huis is een mooi dakterras maar op het zuiden waardoor je vermoed dat het in de zomer loei, en loei warm gaat worden. Het was weer op de negende verdieping. Waarbij moet aangetekend worden dat je van 8 naar 9 met een mooie trap moet. Omdat het echt een soort van zolderverdieping is zijn er veel scheve muren vanwege het dak. Maar op 200 m2 blijft er wel een stuk over waar je kop niet aan stoot. Uitgerust met twee badkamers een oma, en 3 of 4 immense slaapkamers. Een grote woonkamer met daarin oma en keuken etc. Het was aardig, maar je krijgt toch met al die balzalen wat moet je er mee. Zit je straks zelf in de hal. Daar stond nu een kerstboom, en meer ruimte heb je eigenlijk niet nodig. Dit huis had een likje ver nodig, dat was wel duidelijk. Er was een tegelvloer maar het was aan te bevelen om die opnieuw aan te leggen, want afgezien van de woonkamer zaten er hier en daar kapotte tegels tussen en ook had oma nog wat tapijt en andere verhullingen er over gedaan. Waarschijnlijk omdat ze zelf ook niet tegen de vlakte wilde gaan. Maar toch. Deze was iets verder van het station, maar het viel niet heel erg op. Misschien toch net iets anders zoeken, maar ja het waren wel veel van die grote hutten. De makelaar dezelfde als dag daarvoor was aardig. Ze had nog iets in de aanbieding. Een vrijstaand huis op een plaatsje. Dat kostte niet veel maar er moest van alles aan gebeuren. We konden er alleen om heen lopen. Ik vond zelf dat het op een soort Dickensachtig achterbuurtje stond. Waarschijnlijk een hoop werk om er een parel van te maken. Dat laat ik ook maar aan mij voorbij gaan. Al met al schiet het project nog niet heel erg op. 

De paaldans hut is vooralsnog favoriet.  

Verder een pizza gegeten en een delizie di limone, zodat er tussen het werken door ook nog tijd is voor vertier. Omdat ik weet dat een deel van jullie meer bezig is met eten dan met mijn plannen van wel of niet of misschien toch of weer geen hut ook foto van het eten. Ondertussen had ik me aan de dom ook nog verlustigd aan de billen van een jongeman. 

Ondertussen rijdt Y ons  over herenswegen, waarbij ze vooral een hekel heeft gekregen aan het feit dat ik denk dat alle wegen naar Angri leiden. Gisteren zijn we over de snelweg naar Pagani gereden en binnendoor terug dat was een plezant ritje. Maar het verkeer blijft hier een bijzondere eigen dynamiek hebben waarbij iedereen er een eigen plan op nahoudt en je bijvoorbeeld na de afrit op de snelweg nog kan besluiten er toch af te willen. Gezelligheid alom.......

Eerste huis

 Gisteren hop meteen het eerste huis gezien. Op de negende verdieping in Pagani. Op twee passen van het station. Een enorm huis 200 m2. Hoge kamers, alles netjes onderhouden door een oma voor wie het te groot was geworden. Maar ze verzekerde dat ze er met veel plezier had gewoond. De kamers waren allemaal voorzien van perfecte tegels. Oma had het natuurlijk op een bepaalde manier ingericht en het was vooral groot. Mooie hoge kamers maar het voelt niet helemaal als Jacques aan, ik zou er wel lang het gevoel hebben op bezoek te zijn. Met een balkon op 9 hoog duurt het ook een tijdje voor ik daar senang mee zou zijn. Er was één enorme badkamer en naast de keuken was nog een toilet maar eigenlijk was dat meer voor de dienstbode om daar op te gaan in geval van nood dan dat het voor normaal gebruik was. Oma vond het een gezegend huis want ze had er 5 kinderen ofzo groot gebracht. Enorme gang met daaraan de verschillende ruime kamers. Badkamer fraai met een soort degelijk jaren zeventig goed onderhouden badkamer gebeuren. Keuken een beetje nou ja die was ook uit de jaren 70 al kon Oma en haar dochter daar prima koffie in maken, denk ik. Ze boden het aan maar geen gebruik van gemaakt verder Giovanna van Remax gezien. Die wilde meteen een video maken om te laten zien dat Remax klaar is voor de rest van de wereld. Ook nog een vaag document getekend, maar dat zag er uit als een soort verslag van de bezichtiging. Volgens haar was dat de normaalste zaak van de wereld. Het pand heeft een schitterend uitzicht over heel Pagani. Nou is dat niet zo veel bijzonders maar je zag ook de Vesuvius en volgens Oma zelfs Sorrento. Maar volgens haar dochter viel dat wel tegen, of zag oma dat alleen zelf.  Tussen de 50 meter naar het station, een duidelijke pre was er nog een soort van huis tuin en keuken gasfabriek achtige toestand. Dat valt dan te ontdekken en werk aan de winkel.Naast 3 grote slaapkamers was er dus die keuken, een eetkamer en een salon. De salon strompelde je meteen naar binnen. Daar kun je dan je je gasten ontvangen zonder dat ze verder ze door het huis hoeft te laten zwalken. De keuken was net te klein om die te betitelen tot woonkeuken. Maar dan zat er een eetkamer achter. Het zag er allemaal keurig, maar met oma smaak uit. Likje ver zou wonderen doen. Zonnig en licht maar geen air-co. De deuren naar balkons etc waren uitgerust met dubbele deuren, en ik weet eigenlijk niet rolluiken. Oma zat denk ik de hele tijd het liefst met een rocking chair naar Sorrento te kijken. Het meubilair dat er stond was van hele goede kwaliteit. Een paar enorme kasten die oma waarschijnlijk niet zou meenemen. Die tegels in de verschillende kamers, perfect gelegd, maar wel een beetje verschilende motiefjes dat weer wel. Allemaal mooi, twee nadelen. Het voelt niet helemaal aan als mij en Pagani. Maar voor een eerste hut krijgt het wel een ruime voldoende. Je kan het laten inpakken voor €162.000 kan ik er ook nog kindertjes gaan maken om de kamers te vullen. 

Verder dan een wandeling gemaakt door Pagani. Daar was vooral heel veel verkeer. Het waren wel aardige kleine straatjes met veel kleine middenstand, bakker slager, kapper en bar. De vage bombombini bar bleek een gewone koffie bar te zijn. Met al dat verkeer zou ik aan gemeente, commune de Pagani voorstellen om een deel autovrij te maken. Maar omdat het ook stroomde van de regen is het de vraag of veel mensen gebruik gemaakt zouden hebben van de mogelijkheid om te flaneren. Ik denk ook dat op een normale dag mensen liever lekker in de auto zitten. Dus misschien valt mijn plan niet in goede aarde, maar meer iets als een pot met planten die je van 9 hoog per ongeluk laat vallen. Zeg maar in duigen. Maar er zijn wel leuke oude kerkjes. Vandaag weer een bezichtiging in Pagani. Maar ook dichterbij in Salerno IJburg.