Petropolis

Vrijdag naar Petropolis geweest, zeg maar het Versaille of het Caserta van Brazilie. Het is geloof ik gebouwd in een periode dat het al een beetje uit de mode was om elkaar te outstagen met paleizen. Het was vrij sober. Bijzonder is dat het paleis vooral bevolkt was geweest door Isabella die dan weer als bijzonderheid heeft dat ze ergens in 1880 de slavernij heeft afgeschaft. Ze had zelf geen slaven in dienst. Alleen maar witje handjes. Nou weet ik niet of het voortkwam uit wat ik iemand in Engeland een keer zo mooi hoorde zeggen "You wont see any blackies around my door" of dat ze werkelijk een verlichtte geest had. Ik vrees meer voor het eerste. Verder was het een paleis maar niet het beste en grootste wat ik ooit gezien heb, maar het was ook maar een zomerverblijf. Het meest boeivolle deel van de opstellingen was iets met slaven, maar hoewel Paulo blij was dat alles in engels was aangegeven was dat bij dit deel weer niet het geval. Verder is dat Petropolis een duitse nederzetting wat leidt tot een brouwerij, bohemia en vakwerkhuisjes. Nou ja huizen want het was wel voor een beter deel van de bevolking. Helaas lukte het niet heel erg met de Duitse landbouw. Dat mislukte jammerlijk. Want de bodem is hier anders dan in de heimat.
Gisteren dan vooral doorgebracht met Thiago een expat uit Peru. Al weet ik dan weer niet of je economische migranten mag afdoen als expat, oh ja wel als het Hollanders zijn, maar uit Ghana weer niet. Ik moet lijsten aanleggen over wie en hoe een expat is en wie een economische vluchteling. Verder lees ik nu een boek over Godfried Bomans. Dat zijn toch ook weer echt andere tijden, de jaren 50 en 60 toen het nog als doorbrak gold dat hij als katholiek bij de NCRV een programma mocht maken. Tja andere tijden moet ik maar denken. Gisteren de verjaardag van Rafael de vriend van mijn gastheer. s Avonds werd er in een restaurant gegeten, dat heb ik geskipt omdat ik waarschijnlijk de hele avond tussen het portugese gekwek in zou zitten en ik me een beetje zou vervelen. Ik was mijn ook bij die vriend al een beetje aan het vervelen. Dan beter een beetje mijn eigen gang gaan. Die bestond uit een beetje wandelen en wat eten in de copacabana en een drankje in een homo hangout dat trouwens wel tegenviel en dus verder met die Thiago op pad.

Langs de kust

Gisteren naar een buitenwijk geweest waar een vriend van Paulo woont, die ons vervolgens mee nam voor een tocht langs de kust. Waarbij ik eerst weer eens tot de ontdekking kwam dat Rio toch wel echt een miljoenen stad is. Het gaat maar door die vriend woont dus naar mijn gevoel helemaal in het zuiden in een buurt die eerst een favela was maar waar je nu op de 22 ste verdieping ook kunt wonen. Ik vond het te hoog. De vriend was een man Wagner van 51 jaar, hij was al met pensioen, en wij maar denken dat het hier slecht gaat. Hij was in het leger geweest en dan hoef je schijnbaar niet tot je 67 te werken. Aan de andere kant dacht ik het is misschien ook wel een beetje saai als je zo oud ben als ik en dan de hele dag eh ja wat doe je dan de hele dag. Ik zou op vakantie gaan, maar ja in week 43 zal dat ook gaan vervelen. Ik weet niet hoe mooi ik de huizen hier van binnen vind. Wagner had een grote lounche bank, ik was een beetje bank dat als ik er echt op zou plaats nemen ik in slaap zou vallen. Met al het gekwek in portugees op de achtergrond ben ik in mijn boek gaan lezen, dat ik gelukkig bij me had. Ik weet niet of het helemaal done was, maar de hele tijd luisteren naar een taal waar je af en toe een paar woorden in verstaat, ik weet het niet. Ondertussen denk ik terwijl ik type op mijn windows tablet dat ik het gekocht heb bij dixons. Daar hoor je tegenwoordig ook niets meer van. Gelukkig ben ik niet in zijn soort meerjaren verzekering getrapt. Nou is Monica Twen A Koei niet meer, maar dat was toch een gevierd zangeres uit de Herman Brood kliek, dat is natuurlijk weer een weinig garantie voor een lang en gelukkig leven. Het lukt afgezien van Paulo nog niet heel erg om al die brazilianen te treffen.
Over die kust, ja het is een woeste kust, hier en daar een surfer dude in de golven. Helaas was het deels een grijze dag dus als er al een surferdude was met grijze manen, dan zal hij weggevallen zijn in de grijze achtergrond, dus ik kan niet uitsluiten dat ik iemand heb gezien. Maar als die dude er was dan zeg ik respect, zonder dat ik het heel goed kan inschatten vond ik de golven toch vaak zeg maar een of twee mannetjes hoog.
Gegeten in een restaurant in een soort mangroven bos, al waren het meer takken dan echte bomen. Het was wel in een brak water gebied en we kregen een soort soep met zeevruchten. Ik had het leuker gevonden als ze apart geserveerd waren met het oog op de smaak.

Regen

Ik geloof dat het in Nl mooi weer is, hier komt het met bakken uit de hemel. Ik had mijn paraplu die ik in Sao Paulo had aangeschaft geschonken aan Ewerton maar ik zag mij genoodzaakt om gisteren alweer een nieuwe te kopen. Vandaag is het vooralsnog droog dus dat scheelt. Ik heb even gevraagd of de crisis hier toeslaat. Ja alles is stukken duurder geworden, maar omdat er geen kinderen zijn valt het effect nog wel mee. Wat grote aankopen wordt meer over nagedacht. Maar het vriendje heeft een redelijke baan en ook Paulo werkt normaal dus het gaat allemaal best. Hij komt dit jaar niet naar Europa maar steekt het geld in de verhuizing en de gebruikelijke aanschaf van nieuwe dingen, bed en zo.
Gisteren naar het Teatro Municipal geweest, eh zeg maar de Stadsschouwburg. Er was een rondleiding, laten we zeggen dat de schouwburg een goed voorbeeld is van veel geld te besteden en een redelijke smaak. Het café deel was in een soort Perzische stijl gedaan. Met van die leeuwen zoals ook in het Louvre te zien zijn, en van die Perzische beelden uit de tijd van Darius. Alles was uit Parijs hier naar toe gesleept. Er waren mozaieken die ons Dante en andere illustre typen lieten zien, verder scenes uit opera's. Er werd druk gerepeteerd, eerst klonk een orkest op volle sterkte maar toen we in de zaal mochten kijken was iedereen met pauze, alleen de paukanist was niets verteld en die rammelde vrolijk door. Verder liep het corps ballet nog een beetje te huppelen en een pasje of twee te oefenen.
Daarna naar het museum van de Belle Arte geweest. Toch altijd raar dat het meteen mooie kunst is, niet iets van lelijk, of alleen maar kunst, schijnbaar mogen de smaken niet te veel verschillen. Er staat een rijtje gipsen dat ons herinnerd aan de klassieke beelden en verder is er een partij braziliaanse kunst. Waarbij ik maar liefst drie keer Sebastiaan kon zien. Volgens Paulo is er een indiaanse god die lijkt op Sebastiaan, en daarom is op die god een andere naam geplakt en kon de katholieke kerk ook hier de heilige moederkerk worden, dit met als belangrijkste symbool een indiaan met wat pijlen. Zijn veer op het hoofd is hij in de loop van het verhaal kwijt geraakt.
Daarna in de regen gewacht op Leonardo, die pas s avonds op het idee kwam om sorry te zeggen voor het feit dat hij mij in de regen liet wachten. Er gaan een paar punten van zijn naam af.
Ik had geen internet, ja nou ik had geen droge kleding. Daarna waterkers in de supermarkt gekocht en papaja, groen en fruit is hier niet helemaal altijd op de tafel te vinden. Vandaag geloof ik weer een museum. Slippers hier in overvloed, dus eh ............ maar wel graag een maat

Rio

Een foto van Rio uit de lucht

In Rio dus, zondagavond aangekomen. Wederom van het vliegveld gehaald, wat een luxe. Alleen een min puntje Paulo had de Uber taxi naar het verkeerde vliegveld gestuurd. Maar toen ik in de taxi zat dacht ik mmm ik zie steeds dat andere vliegveld aangegeven, gaat dit wel goed. Bleek dat die man inderdaad verkeerde instructies had ontvangen. Hij moest geheel de andere kant op. Maar omdat ik had bedacht dat het verder niet heel leuk was in Sao Paulo waar het de hele tijd met bakken naar beneden kwam was ik ruim op tijd. Korte vlucht en dus weer in Rio. Gisteren beetje winkelend en mooie dingen bekeken doorgebracht. Onder andere zo'n beroemd pittoresk trapje, waar ik bijna door de hitte bevangen was geworden geraakt. Maar met beetje water en handje servietten was ik al snel weer klaar om via een ander trapje weer naar beneden te gaan. Daarna vooral over de markt gelopen en vooral veel slippers gekocht, al ben ik nu ook weer een boodschappentas rijker, deze is mooi in braziliaans groen, en ook matchende slippers voor de verloofde.
Ik lees ondertussen achter de kandelaar over het leven van Liberace, waarvan we uit de film al weten dat het niet allemaal goud is wat er blinkt achter de kandelaar. Waarbij ik de film goed vond. Vaak is een Hollywood film met homosexualiteit eh nou niet echt sexy of geil. Ik weet nog steeds niet hoe die aids in Philadelphia nou opgelopen is. Omdat ik naïef ben denk ik dat het komt door het stijldansen. Welhier iedereen een verklaring waarom ik niet op stijldansen ben, je krijgt er de naarste ziektes van. Misschien zouden films als Stricly ballroom vooraf moeten gaan van een waarschuwing. Dat je van dit soort handelingen verschrikkelijke kwalen kunt oplopen, waaronder kapotte schoenen, tenen, kuiten maar ook minder onschuldige kwalen als Aids. Al heeft natuurlijk iedereen weer een keus maar toch. Verder is Paulo de perfecte gastheer, al regent het ook in Rio. In Sao Paulo zijn er hele wegen weggeslagen. Hij had gezocht op het internet naar uitbreiding van het servies, maar dat gaat flink in de papieren lopen. Oeps, in brazilie 50 euro voor een kopje.

Gin tonic

Ik heb weer een klm gin tonic achter de kiezen. Soms denk ik dat ik een drankorgel ben, zeker in vergelijking met die aardige dame die naast mij zat en alleen maar thee wilde hebben. Maar ja ik blijf er wel rustig onder. Sinds de epische ervaringen in Munchen, was ik nog bezig met Thomas Man zijn dokter Faustus, wat vooral hard werken is. Ik heb de beschouwingen over hoe te componeren half overgeslagen, te ingewikkeld, en ook het gesprek met de duivel, het is te veel van het goede. Gelukkig kan ik het achter laten in Sao Paulo. Waar ik veel goede dingen over kan zeggen, maar toch vooral dat het er met bakken kan regenen. Met al die hoogte verschillen waren er veel kolkende straat kolken. Men wat een regen. Dus weer een paraplu rijker.
Hier is het museum van Masp ofzo, oh wat erg. Nou ja in ieder geval een rode doos op de Paulista. Tot mijn verbazing hangt er een verzoeking van de heilige antonius, die ze niet hebben uitgeleend, maar die hier een beetje onbekeken hangt te zijn. Helaas waren de Bronzinos wel uitgeleend. Maar het was leuk om met de neus boven op Bosch te staan zonder dat er een leger van grijze dakduiven door de zaal zwermt. Ik moet wel zeggen dat er een grote groep van min of meer opgewonden 10 jarigen waren, maar omdat de tweede verdieping ging over kinderen was het wel op zijn plaats. s Avonds meneer Ewerton gezien, we spreken dan over vrijdag avond, die kan natuurlijk een soort van gezellig te laat. Maar ja dat is het tiempo latino en bovendien was ik toch in slaap gevallen. Daarmee wat amstel bier gedronken en toen weer verder gaan slapen.
Gisteren heeft hij me meegenomen naar de kathedraal, daar was iedereen aan het biechten en was een dienst gaande. Ik moet zeggen een drukte van belang. Maar ja daardoor niet veel kans om alles goed te bekijken. Al zag ik wel dat er niet veel te zien viel. Buiten op het plein voor de kerk was veel ruimte voor de vrije meningsuiting, wat toch vooral geschreeuw tot gevolg had. Een mannetje met een versterkte telefoon die vertelde hoe het beste met de wereld of zijn vrouw verder kon, en nog iemand die er een heus podium voor had gekregen.
Ik zit nu in de Pousada dos Franceses, wat een rustige ankerplaats is in deze verder hectische miljoenen stad. Het heeft een soort grote woonkamer, waar ik nu aan een tafel driftig zit te typen. Ik kan het mensen best aanraden, het is realatief primitief, maar met een douche en eigen kamertje ben ik wel tevreden. Verder is de buurt rustig.
Donderdag toen ik aankwam in Rio stond Paulo netjes op mij te wachten en met de auto van Rafael zijn vriend waren we een aantal files later in hun appartement. Daar is de woonkamer opgeofferd om mij nachtrust te bieden. Ik had bedacht dat het leuk zou zijn om zijn tafel opnieuw te dekken en had in duitsland bordjes gekocht, bestek ik de kinkerstraat en met servietten van Tineke was het ineens een feestelijk tafel geworden. Ik had er nog bij willen koken maar kon niet bedenken dat ik dat nog kon doen voor ik weer door hobbelde naar Sao Paulo, dus dan maar zonder eten. Hahah

Istanbul 2

Meer gaat het ook niet worden, want ik ga alweer naar huis. Zondag door het archeologisch museum gewandeld. Het was in de verbouwing. Daardoor was de Alexander tombe uit Sidon niet te zien. Sidon is dan weer de stad waar de familie van de ex Zouhier woont. Waardoor je je afvraagt of het erg is dat een deel van de kunstschatten over de hele wereld verspreid zijn. Schande kunnen we er van spreken dat hier zaken zijn die eigenlijk in Palmyra of hoe je het schrijft thuis horen in een vitrine in het museum aldaar. Maar ja de kwaliteit van de vitrines is op dit moment ook niet om naar huis te schrijven. Nee ik ben er wel een voorstander van om het een beetje over de wereld te verspreiden. Kijk naar het Armando museum in Amersfoort als dat zou gebeuren met het van Gogh. En natuurlijk net zo belangrijk, om dus een impressie te krijgen van Rembrandt, of van Palmyra hoef je dus niet beslist naar Amsterdam of Syrie, nee soms kan het ook dichterbij huis. Nou las ik dan weer Godfried Bomans, die klaagt weer dat iedereen naar schilderijen gaat kijken in Londen in de National Gallery die niets met Londen te maken hebben. Klopt maar het zegt natuurlijk wel weer iets over het geld dat er was, de verzameldwang en soms de goede smaak.
Terug naar het museum. Er was een mooi grafmonument uit Palmyra, een soort tempeltje met allemaal gelijkende hoofden er op. Iets wat je zeg maar zou kunnen zien op begraafplaatsen waar van de muren zijn. Verder een mooi klein dansend meisje uit Sidon. Een mooie kop van Alexander en boeivolle informatie over byzantijnse kerken die helaas vaak in Moskees zijn veranderd die daarna in de fik gegaan zijn, of in verpauperde toestand gesloopt zijn. Helaas geen hoofd van Antinous. Wat leuk zou zijn omdat ik mij door het leven van Margritte Youcenar heen worstel. Ze is inmiddels ver in de 70 dus het boek gaat naar een onherroepelijk einde. Verder wat van die Assyrissche mannetjes jn nog zo wat. Ik heb sorry de ottomaanse tegeltjes niet de aandacht gegeven die ze verdienen. Ik weet het ik ben een cultuur barbaar. Ik heb een weinig zin om te shoppen, misschien daagt het hier net niet voldoende uit. Beetje saai en ik heb al een colbertje, zullen we maar denken. Ik ga toch tenslotte met een taxi naar het vliegtuig.

Istanbul

Verwacht geen eindeloze verhalen. Maar één ding wil ik voor mezelf wel even vastleggen. Mijn bezoek aan het museum van de onschuld naar het boek van Orhan Pamuk. Ik vond het leuk er waren allemaal vitrines met een herinnering er in. Bijvoorbeeld het rijbewijs van zijn moeder met vervolgens een paar zonnebrillen, een snelheidsmeter. De eerste vitrine waren de peuken van alle 4295 sigaretten die iemand belangrijk in het boek had gerookt. Die vitrines gevuld met zaken die je bij grootouders bewonderd. Ik vond het leuk. Het deed je denken aan het voorbije leven in Istanbul. Beetje roken, beetje arak drinken, beetje pulken aan de snor. Met de familie naar buiten. Het spreekt voorzich dat de familie Pamuk geen paupers waren, maar van het gulle leven van de middenklasse konden genieten, Ik dacht verdwaald te zijn, maar toen zag ik een bordje van koop hier uw kaartje en was ik er toch in één streep naar toe gekuierd. Het was een huis met drie verdiepingen met tal van vitrines, niet super verlicht.
Ik vond het leuk. Daarna heb ik een bezoek gebracht aan het museum voor de moderne kunsten. Ik vreesde kunt uit de jaren 70 waar je je aan kunt bezeren, maar ook hier was ik wel onder de indruk. Vaak enorme doeken van moderne kunst uit zeer recente jaren. De beschrijvingen ook allemaal in het engels, net als bij Panuk. Maar omdat er iets te zeuren over moet blijven, ik ging ze niet lezen omdat het allemaal begon met waar de beste persoon zijn opleiding had gevolgd, en dan nog een lap tekst. Maar het was in het engels en dat is natuurlijk prima. Vandaag is het plan historisch museum
Verder toch gewoon door de grote winkelstraat gelopen. Er kwam alleen een kudde kleine mannen aan, zo van de puberleeftijd met een soort kaboutmutsjes op. Het waren jongens in een soort van militaire optocht. Maar ik had het vermoeden dat ze nog net te jong waren om echt achter de wijven aan te gaan. Het liep een beetje rommelig te marcheren . Het maakte afgezien van de mutsjes weinig indruk. Maar wie weet zijn dit de strijdkrachten die het vrije europa gaan redden.