Koffie filter....

Eten in vliegtuig 

 Terwijl ik op het zonovergoten terras zit met uitzicht op de kathedraal en een klooster probeerde ik koffie te zetten. Soort van ouderwets met een filter en opschenken. Maar het filter wordt hergebruikt (heel goed) maar er zat een gat in dus de koffie ging er met een rotgang doorheen. Moest ik het een beetje herstellen. Het was uiteindelijk gelukt met het koffiefilter. Daarna ben ik met de bus naar Sao Paulo gegaan. Het veroorzaken van een bus ticket bleek nog wel een beetje een ding te zijn. Ik dacht hup hup online en klikken en je hebt een ticket maar dat bleek zwaar tegen te vallen. Ik kwam er bij normale sites niet doorheen. Ook P zijn creditkaart werkte niet. Of deed het daar in ieder geval niet. Uiteindelijk via zo'n verzamelsite, Busbud een ticket gekocht. Volgens de website moest ik het nog ruilen voor een officieel ticket en na een half uurtje wachten kon ik plaatsnemen in de bus. Hij was dusdanig dat je bijna plat kunt. Het is dan toch altijd spannend wie er voor je gaat zitten. Inderdaad iemand die die mogelijkheid helemaal ging gebruiken. En best wel eh nou ik moet zeggen dat hij vrij fors was. Een mooie stevige jongeman. Eh je zou hem ook dik kunnen noemen. Dus een paar keer bengde hij de stoel met al zijn gewicht, en er was voldoende van volledig naar achteren. Nu dus in Sao Paulo. Ik zit in een eenvoudig hotel. Klein kamertje maar het bed is prima en de douche hoewel met zo'n eng elektrische ding is prima. Dus ik heb prima geslapen. Het zit naast de Paulista dat zeg maar de drukste weg is van heel Sao Paulo, nee dat misschien niet maar wel hun soort van Zuid As, of the Mile uit Chicago. Het is nu vroeg in de ochtend, als 8 uur. Ik heb het ontbijt achter de kiezen en maak gebruik van de ontbijtzaal om dit te typen. Op het kamertje hebben ze helaas geen goede office plek ingericht. Ik mis al bijna het uitzicht bij P. Het is toch wel een enorme luxe zo'n enorme plek. Al gebruikt hij maar een klein stukje, en is hij vooral bezig met plannen maken om er iets mee te gaan verdienen. Ze en hij ook zijn dol op een leuke plek om te ontbijten, die hut is daar perfect voor en een air b&b kan ook makkelijk. Maar voor andere dingen hebben ze geloof ik meer vergunningen nodig. De meneer die het gekocht heeft, vooral met het idee dit is de perfecte plek ik moet het hebben is een Zwitser en die wil alles op de nette manier met vergunningen etc doen. 

Verder komen hier binnenkort verkiezingen. Ik weet ik moet me er beter niet mee bemoeien. Maar sinds ik op het stembureau een actieve bijdrage heb geleverd aan de democratie mag ik toch een mening hebben. Ik vertrouw Lula meer dan Bolsonaro. Ik las een boek toevallig van één van mijn favoriete over Italie schrijvers Peter Robb een heel boek over Brazilie vol heeft geschreven en daarin ook over Lula schrijft. Het boek is al wat ouder zodat Bolsonaro er niet in voorkomt. Maar hij schrijft dat Lula had beloofd om veel meer mensen een redelijk huis te geven. Ik denk zoiets als ik voor Colombia op de tv zag, en hij heeft dat inderdaad bewerkstelligd. Een deel van Brazilie is er van overtuigd dat hij ook tot over zijn oren in de omkoop zit, en met name dat zijn zoon heel rijk is vindt men een teken aan de wand. Maar toch, aan het eind van de dag vind ik Lula net iets beter. En het feit dat het geen hysterische roeptoeter is, en hij niet voortdurend homofobe kletspraat heeft maakt voor mijn Lula net iets leuker, overigens denkt een groot deel van Brazilie blijkbaar hetzelfde, zo zag ik gisteren op de tv. 

In Rio was het museum twee keer, ik dacht eerst de reguliere dag, maar blijkbaar meer gesloten. Nu zijn er nog twee andere musea daar, maar één met duffe oude kunst en andere met te moderne kunst, voor mij zeg maar installaties waar je aan kan bezeren of dingen die per ongeluk door de schoonmaker worden weg gemikt. Ah wat was het toch mooi in FOAM met het landschap van papierproppen van een japanse kunstenaar veroorzaakt door een continu draaiende printer waar een bezoeker in gesprongen was. De suppoost had bijna tranen in zijn ogen. Ik vond het grappig, de reactie van de kunstenaar ik weet het niet. Maar als het mijn kunst zou zijn zou ik er ook om moeten lachen en een verhaal houden dan het jammer is dat we niet ons eigen landschap kunnen vormgeven of iets dergelijks. Hier in Sao Paulo is één echt bijzonder museum. Daar hebben ze zelfs een Jeroen Bosch. Het hangt allemaal los in de zaal en je krijgt een snel overzicht van de schilder geschiedenis. Van oud tot modern. Bijvoorbeeld ook van Gogh en Picasso dus daar ga ik zo naar toe kuieren. Maar aan de tijd te zien heb ik nog alle tijd van de wereld. Ik zal zo wat foto's bij het verhaal stoppen. Voor de liefhebber. 

Over eten. Ze zijn hier nog niet van het minder vlees. Ik heb met Paulo twee keer vlees gegeten. Eén keer wat ze een parmingiano noemden, de andere keer iets met worstjes en gebakken ei. Oh nu is het zelfs gelukt een foto te verplaatsen Het is wel leuk als ik daarna mag doortypen ja dat is gelukt. 

Dit uitzicht moet ik missen. Ik zit nu dus aan die drukke weg. Al gaan drukke wegen vaak rustiger worden in de nacht en ik prima heb geslapen, zoals eerder gezegd. Maar over het eten dus. Verder zijn ze dol op buffet restaurants waar je per gewicht afreken. Gisteren onderweg en eergisteren heb ik dat ook gedaan. In het begin krijg je natuurlijk neiging om alles op je bord te gooien. Maar na de tweede keer wordt dat gelukkig al minder. Gisteren met die bus stopten we op een bus halterplek. Net tijd om snel iets uit het buffet op het bord te gooien, naar binnen te schuiven en weer door. Al reed de bus soepel en snel door hadden we bij aankomst een kleine vertraging. Maar dat zal wel normaal zijn. 

Toch ook weer lief van google dat die foto's van mijn telefoon ook weer direct hier zijn. Nou ja deze foto is bij het Calatrava museum dat is dan wel weer open, maar is een Wetenschapsmuseum ofzo zeg maar de Braziliaanse variant van Nemo, hastikke leuk en belangrijk, maar weer niet mijn expresso.  Overigens is het hier niet zo dat omdat ze koffie verbouwen de koffie overal niet beter kan. Dat is weer jammer. En voor boeken die ik gelezen heb. Het eerste boek ging over Italie, het diepe zuiden. Toen een boek van Vargas over iemand die een vliegend bordeel moet aanleggen in de jungle. En nog een soort de buren van Saskia van Noort maar daar was weinig aan. Spanning opbouwen en eigenlijk niks mee laten gebeuren. Tja. Dat van Vargas was dan weer allerlei manieren om het verhaal te vertellen. Een beetje opgewonden, oh dat past natuurlijk wel bij een bordeel in de jungle. Maar eh meer hijgerig, oh ook dat past bij een bordeel. Nou jet was wel een leuk boek. Verder ben ik steeds door het tijdsverschil best vroeg de paden op en de lanen in. In Rio dacht ik dat ik op pad ging om 10 uur. Was ik al helemaal met metro etc verplaatst en overal en nergens gekeken was het nog steeds 10 uur.