Museum

 Een museum bezoek is altijd een heilige graal. Of het nu het museum van Enschede is, of het Met. Het is altijd vertier een museum. Tenminste voor mij en dus kan er in het blog flink over gezeurd worden. Helaas was het museum inderdaad in een verbouwing. Het was voor de helft open. De helft die open was ging vooral over de geschiedenis van Bolivar en San Martin, de bevrijders van Peru. Men heeft tegenwoordig zelfs in Peru verzonnen dat vrouwen een stuk belangrijker zijn in de geschiedenis dan een tiental jaren geleden. Natuurlijk waren ze vroeger net zo belangrijk maar stonden ze niet in het geschiedenis boek. In Peru wil men daar verandering in brengen. Ze hebben een heuse Mata Hari, een dame die door haar samenwerking met de bevrijders voor het vuurpeleton eindigde en er was aandacht voor allerlei geschriften die ingingen op de grote bijdrage van de Peruaanse vrouw aan de vrijheid. Ja ja, verder was men lekker aan het vegen en aan het doen in het museum. Leuk is dat die musea vaak in oude historische gebouwen zitten en je dus ook een beetje van de koloniale geschiedenis kan genieten. Ze hadden ook nog net een paar vazen uit de andere kant van het museum gehaald zodat het al met al een aardig bezoek was. Al was het natuurlijk iets korter en minder informatief dan waar ik me op had verheugd. Volgens mij hadden ze vazen rond het thema muziek bijelkaar gezet. Leuk waarbij het toch altijd opvallend is hoe Nasca aardewerk er zo uitsteekt, of herkenbaar is. Het is namelijk altijd druk beschilderd met meerdere kleuren. Andere zijn nog wel eens mannetjes waar het meeste op geconcentreerd is maar bij Nasca gekleurd en geen herkenbare mannetjes/ vrouwen. 

Als over ziekte. Ik had een dag een stevige keelpijn, maar dat was in Iquitos, af gezien van af en toe een hoest die ik wijt aan teveel temperatuurverschil gaat dan best aardig. Verder is er altijd wel een beetje last van de darmen. Eén dag ernstig en had ik geen fut om het programma, meestal een museum bezoek te doen. Ik heb slechts Alex ontvangen en van water voorzien. Cola gedronken en gisteren nog rustig aan gedaan met eten. Maar 's avonds een pizza gegeten. Die niet voldeed aan de verwachting maar hier doorging voor een goede pizza. Bovendien was het in goed gezelschap dus hoefde ik niet te klagen. Ik kreeg er ook nog sangria bij, bijna een feestmaal. Vandaag staat er weer een museum op de planning. Ik kan het niet laten. Maar om te laten zien dat het allemaal de moeite waard is post ik wat foto's. 

Ik heb Hans Dorrestijn, Finale Kwijting uit. Ik weet niet helemaal wat ik er van moet denken. Het is wel Dorrestijn gezeur, maar te langdradig om het grappig te laten zijn. Het is helemaal fictie, al denk ik dat ik voor optredens met Adele Bloemendaal dan toch een andere naam had gekozen. Maakt het net iets meer fictie. Ik heb bovendien die voorstelling, ooit toen Adele nog in korte broek was gezien. Veel weet ik er niet meer van. Ik ging vooral voor Adele. Nog een boekje gelezen met nieuwe homo verhalen, boekje is alleen uit 1981 dus kort voor de pandemie. Grappig want een paar jaar later zou je zo'n boekje dus op een hele andere manier vullen. Eigenlijk zat ik me af te vragen wat ook geworden is van het merendeel van die schrijvers. Maar ik ben te lui om het uit te zoeken. Misschien moet ik foto maken en als ik me thuis de bieten verveel eens wat namen googlen. Maar waarschijnlijk kom ik dan toch ook niet heel ver. Nee zinloze oefening .