Castellmare di Stabia

 Ik was een beetje op aanraden van meneer B&B naar Castellmare di Stabia. Dat ligt helemaal onder aan de baai van Napels, als je al bijna denkt dat je in Sorrento bent. Het is bekend vanwege zijn termen en het was in de oudheid ook al een leuke plek. Ze hebben er niet zoals in Pompeii veel moeite gedaan met opgravingen. Maar is een enorme villa van 1.100 m2 al in de tijd van de Bourbons dat was in 1750 blootgelegd. Ze hebben de mooiste fresco's uit de muurgehakt en naar Napels gebracht. Daar is inderdaad een heel mooi fresco van een soort Flora of de lente, of zoiets dat mij al jaren tot de verbeelding spreekt. Ik was er ooit een keer met Michel maar toen kwam het of met bakken naar beneden, of ik weet het niet. Maar de machinist zei tegen ons kom anders weer mee terug naar eh ergens dat hebben we toen gedaan en we zijn het station dus toen niet af geweest. Volgens mister B&B was het bij het station. Dat viel een half uurtje verder dan dichtbij. Ik moest door een soort niemandsland banen. Gelukkig was er een stoep. Er reden een paar enorme trucks voorbij. Maar uiteindelijk was het aan een landweggetje achter een fruitstal waar twee mensen verveeld de hele dag doorbrachten. Inderdaad een enorme villa. Er was een zwembad, ze hadden eigen termen. Nou alles er op en er aan. Dan te bedenken dat het 79 na christus is vernietigd, of voor een groot deel. Maar ook met de aardbeving van 1980 was er het nodige beschadigd geraakt. Dat met het zo maar weghakken van alles wat vast zat in 1750 had de villa het één en ander geleden. Maar het was nog steeds enorm en indrukwekkend. Er was nog een bus met Italiaanse toeristen. Daar kijk ik sinds Pane en Tulipane altijd een beetje anders na. Daar raakt de hoofdrolspeelster haar ring in het toilet. Toestanden, maar ze mist de bus, en mist daarmee haar eigen leven en begint een nieuw leven. Zo kan het gaan in het Italiaanse leven. Ik moest weer terug naar het station. Dat gaf nog even wat zoeken. Er waren ook allerlei dingen met de trein. Naar Castellmare reden in ieder geval geen treinen en moest men met een busje. Maar ik geloof dat dat normaal was. Verder reed de trein naar Napels ook al niet en moesten mensen verder met de bus. Dat gaf grote stress bij een meneer achter mij op de heen weg. Hij schreeuwde zo hard en veel dat ik even bang werd dat eh nou ik weet het niet. Zijn dame hield in ieder geval wijselijk haar mond en had daar al 40 jaar ervaring mee. Een zoon probeerde hem nog tot bedaren te brengen. Ik weet niet of het gelukt is. Vooral de fresco's of wat er nog van zat was indrukwekkend. Ook het feit dat het een Villa was die uitkeek over zee en waar het waarschijnlijk voor de eigenaar, beetje zwemmen beetje eten etc goed vertoeven geweest moet zijn maakte veel indruk. 

Gisteren was ik in Salerno gebleven. Velen weten van mijn tik met Heiligen. Nou is Salerno de stad van de heilige Matheus, een heuse apostel dat is zeg maar een hele goede. Wie van die apostelen kennen we zo nog meer. Jacob, nou die is nog steeds een trekpleister met zijn botten en toestanden in Santiago de Compostello, nog dagelijks vertrekken er pelgrims, al dan niet vroom naar Spanje. Of Petrus, nou ja die heeft de hele Sint Pieter op zijn buik. Marcus, die de heilige Teodorus van Venetië van zijn voetstuk heeft gestoten. Het zijn echter natuurlijk niet alleen heiligen waar je beter van kan worden. Er zijn ook zaken die een rol hebben gespeeld in de bijbel of in het leven van een heilige. Denk aan de Heilige Helena die het heilige kruis wist veilig te stellen. Of de lijkwade van Turijn. Nou is er nog een ding dat mij erg tot de verbeelding spreek en dat is het geboortehuis van Maria. Dat is namelijk door engelen zo heeft men lang gedacht uit het beloofde land naar Loreto gebracht. Later bleek dit een spraak verwarring en is het net als Sint Marco, of Sint Nicolaas in het kader van Kruistochten naar Italië gekomen. Ik vind persoonlijk het verhaal van de engelen beter. In het museum van Salerno is een mooi fresco waar je kan zien hoe de engelen in de weer zijn met het huis. 

Het schiet al weer op in Salerno. Ik weet niet waarom de Google Salerno niet kent. Tja ik heb drie keer bij Mamma Rosa gegeten. Je kan daar een menu krijgen voor de noeste arbeider voor 12 euro. Een beetje wijn er bij en het is 14 euro. Je kan kiezen uit een aantal primo's secondo groente en je krijgt ook nog fruit of een toetje. Ik vind het een heel goede deal en ze lijken ook nog blij mij er te zien. Dat zal wel meevallen maar toch. Maar vanavond ga ik maar eens voor de pizza. Ik was ook een avond bij Lia eten, maar daar ging het gesprek alleen in het Italiaans en dat is voor mij toch wel een beetje veel. Maar het ging heel veel over eten. Er was een dame die kwam heel laat en wilde vervolgens geen primo eten, een reepje vlees en geen toetje. Nou ja het is natuurlijk altijd wel goedkoop om zo iemand er bij te hebben. Ik geloof ook dat ze nauwelijks dronk. Er was een lesbisch echtpaar. De ene dame was geloof ik ook altijd bezig om pasta zonder zetmeel, vet en eiwitten te maken en die andere die liet het zich allemaal goed smaken. Ik vind het te ingewikkeld om een goede appeltaart te maken zonder boter en suiker. Of een appel en dat is ook lekker of een appeltaart met alles er op en er aan. Oh tenzij je allergisch bent dan wil ik er nog over nadenken. Verder ging het geloof ik ook veel over homo en lesbo en dat soort relaties. Nou had ik net een filmpje gezien uit 2007 over de moeizame strijd van het homohuwelijk in Italië en weet ik nog van 2015 ofzo dat er ook overal grote borden stonden van de beweging voor het gezin en zo en over hoe ze tegen het homohuwelijk waren. Ze maar de Mona Keizers van deze wereld op de bres voor het gewone gezonde huwelijk. Wat dan dan ook mogen betekend voor de Mona's van deze wereld. Die nichten die die film in 2007 maakte liepen nog al geschokt rond in de demonstraties tegen het homohuwelijk. Ze interviewen mensen in het parlement een minister en dat soort types, die gaan de zaak bestuderen. Zeggen rapporten toe en hopen dat alles in de loop van de tijd wordt vergeten. Dat blijken ze dan ook in Italië bijna 10 jaar te kunnen volhouden. De paus trekt hier nog goed aan touwtjes.