In Chili

 Het is vanaf Tacna 60 km naar Arica een stadje in Chili. Dat is natuurlijk te verleidelijk om niet even die grens over te springen. Al zijn die dingen ook meteen weer avontuur. Ik was gisteren redelijk op tijd in Ilo opgestaan. Met een taxi naar de bus terminal. Helaas lukt het niet om daar van te voren een ticket te boeken. Maar het moet op de lo mismo dag. Dat zal wel engels zijn voor dezelfde dag. Kaartje gekocht, de dame schoof de 5 soles weer terug. Waardoor het ticket voor min of meer 3 uur in de bus 10 soles was. Wat je ook zou kunnen uitleggen als 3 euro. We reden zo mooi langs de kust terug naar Tacna. Onderweg waren er veel borden in de woestijn die melding maakten van een archeologische vindplaats. Maar voor mij was het toch wel meer woestijn van hetzelfde. Daarna op het busstation moest ik even zoeken hoe het allemaal in zijn werk ging. Ik moest een soort exit kaartje kopen van 2 sole. Waar dat goed voor was geen idee misschien ter meerdere eer en glorie van het busstation. Daarna kwam ik in een gedeelde taxi terecht en reden we vlot naar de grens, 20 km, 10 km, 1 km. Daar bleken we allemaal uit de auto te moeten. Langs een soort van stempel brigade, eerst het paspoort, daarna met bagage door een check en daarna wachten op de chauffeur die een zelfde check onderging. Er wilden meer mensen Peru in, dan er uit wilden. Onze rij bestond niet of nauwelijks. Voor Peru stond een enorme rij. De chauffeur was behulpzaam en ik zat naast een dame die niet uitgepraat raakte over de schoonheid van Peru ten opzichte van Chili. Maar ja ze was een chileense, en haar vriendin slechts een Peruaanse. Daarna reden we weer door naar het bus station in Arica, daar geld gewisseld, in een taxi gesprongen en toen was ik ineens helemaal in een nieuw land. Hier in Arica blijkt dat ze zich aan het voorbereiden zijn op het carnaval. Volgende week gaat het pas echt los. Het grootste volgens een local carnaval van heel Zuid Amerika. Er was dan vast nog een toevoeging van inheems ofzo. Ik denk het wel. 

De laatste dag in Ilo ben ik nog op een rondvaart geweest op de woelige baren. Dat bleek vooral om zeehonden te kijken. Verder dreven er mega grote maar wel heel mooie kwallen in het water. Echt van die vliegende schotel kwallen. Maar ja verder er werd niet zo als in Rotterdam stoer uitgelegd dat dit de belangrijkste haven is van Peru, ofzo, of dat het groter is dan de haven van Arica, of Amsterdam. Dat er per jaar zoveel ton bananen worden versleept, of meer van dat soort informatie waarvan je denkt moet ik het onthouden. Nee gelukkig dat probleem had ik dan weer niet. 

Gisteren dan tenslotte met een artiest een drankje gedronken. Hij was daarna nog de hele nacht op stap geweest. Ik denk dat je die vibe van het weekend voor de carnaval ook maximaal benutten. 

Dit deel van Chili is ooit Peruaans geweest. Zoals bekend is Eiffel in Peru een belangrijk en gevierd architect, zodat ook de kerk hier van zijn hand is. Leuk weetje, ook voor mijn vriend Vladimir Poetin is het weetje dat een geschil over de zee tussen Peru en Chili is beslecht door het Internationaal Gerechtshof voor de vrede. Dus Vladimir, je zou ook je zaak voor vrede in groot Rusland kunnen voorleggen in Den Haag. Succes. 

Maar ja wel goed dat een conflict hier zonder wapen gekletter, en daar hielden ze hier wel van in het verleden, zo opgelost is. Al ligt het allemaal toch nog wel gevoelig geloof ik, maar zijn er niet sentimenten die pleiten voor een groot Chili, of een groot Peru. De kolonialisten, de westerlingen, krijgen de schuld van gewapende conflicten. Oh en dankuwel. 

Helaas geen zeehonden babies. 

Maar wel een ouwe moeder, denk ik die haar zeehonden baby zoekt 

Luis en Gabriel, ik ging naar Luis kijken in het verre Ilo, en hij kijkt terug. 

De wonderschone kerk van Arica, je kan er meteen de hand in zien van de meester Eiffel

Ik dan op de woelige bafren. 

Nog een keer de kerk van Ilo, met een toevallige passant. Die teleurgesteld is dat het huis van god niet open is, maar dat hij god in zichzelf, of volgens miss E. in facebook moet gaan zoeken. 

Ach een schattige jongen die een carnaval groep aanvoerden. Hij ging helemaal uit zijn plaat. Hij schudde dusdanig met zijn heupen schudde dat je meteen Carnaval, todo la vida Carnaval.  

Overigens was iedereen aanstekelijk aan het dansen en bewegen. Er waren de kids die geconcentreerd hun dan dansje deden. De jongen die zijn heupen liet wiegen, en deze dames die ook er erg veel plezier in hadden. Ik vond het een aanstekelijk schouwspel 

Dit zijn de wat oudere dames, die er ook best lol in hadden. 

In Ilo

 Maar veel is er niet aan. Hahaha gisteren beetje rondgelopen. Het is een havenstad en heeft een soort boulevard. Het is aardig maar er valt denk ik weinig te beleven. Ik ben naar het museum van Signor Chiribaya geweest. Net als het hotel heet, het was een mooie tocht er naar toe. Door wederom een soort van rivierbedding, door deze rivier stroomde nog wel wat water, en er stonden olijfbomen, palmen, en vast nog veel andere bomen en struiken die ik zo snel niet van een naam kon voorzien. Alles leek perfect, maar helaas was het museum niet open. De chauffeur deed nog een poging om mij in het gemeente huis binnen te laten gaan. Om de één of andere vage redenen hadden ze daar wat mummies. Wat doen mummies in het gemeente huis. Is dat een soort hint naar het werk dat ik doe. Rare zaken maar ja daar bleek weer een nationale, of regionale feestdag het leven te bepalen, en de mummies hadden het daar al druk genoeg mee, en konden blikken van een toerist er niet bij hebben. Ik was daarna maar door het stadje gaan lopen. De plaza di armas is de lelijkste die ik tot op heden heb mogen bewonderen. Dus dat is best uniek. De kerk die het plein zoals het hoort domineert bleek ook meer een veredelende schuur dan een plek waar al eeuwen onze lieve heer, Maria, en San Martin de Porris wordt geëerd. Daarna naar de kust gelopen. Daar waren allemaal paviljoentjes en heb ik super aangenaam een tijd zitten lezen. Helaas snapte ik geen fluit van het boekje, het was van Steve Martin en zou het meest grappige boek ooit moeten zijn, helaas was het dus niet helemaal aan mij besteed. Daarna heb ik ceviche gegeten en per ongeluk een stukje lagoustine, wat je zou vertalen als garnaal naar binnen gekregen. Daar zag ik vervolgens 's avonds even een paar sterretjes door waardoor ik het avondprogramma met L. heb laten gaan. Na voor hem eten betaald te hebben zou het avond programma bestaan uit bier drinken. Dat kon ik helaas niet opbrengen. Ik zag denken terwijl hij een stuk kip weg werkte ook een beetje geel of groen. En vond de lucht van een maaltijd ook niet bevordelijk voor mijn getergde gestel. Het is nu wel steeds meer officieel geef mij een garnaal en ik word na een paar uur getergd door misselijkheid en maagkrampen. Die gaan daarna ook weer over, maar ik zit wel zeg maar anderhalf tot twee uur te kreunen en te steunen en hoop dat die tijd snel overgaat. Ik lees maar steeds zware biografische geschriften, eerst over Kinsey, die een onderzoek deed in de jaren veertig naar de sexuele gedragingen van mensen, mannen in het bijzonder. Daarna Norman Granz die verantwoordelijk is voor veel jazz muziek als producer en nu weer Walt Whitman de beroemde homosuele dichter, ja die. Gelukkig lees ik tussen door ook nog wat pulp tussendoor en haal ik wat uit de online bibliotheek. Oh wat is dan het leukste wat ik tot heden heb gelezen. Nou ja misschien toch dat boek over Granz, daar stak ik wel wat van op. 

Oh ik ben blij met de commentaren. Graag en leuk dat jullie het lezen. 

Rond Tacna

 Ik zag op zoiets als het internet dat er hele verzameling petroglieven is. Ik had het woord nog nooit echt gehoord, geloof ik maar het klonk we spannend. Dus ging ik in de Mirabus, er bleken veel bussen achter elkaar te rijden mee naar de bezienswaardigheid. We gingen eerst naar een dierentuin. De tuin was vol met zeg maar dieren van plantjes gemaakt. Nou het scheelde alweer een trip naar Bilbao om daar de hondjes of wat het zijn van Jeff Koons te bekijken. Maar ja zoals het hier hoort ga je eerst nog naar een verkoop, deze keer naar een bodega, waar we in rap tempo twee zoete wijnen, en een droge wijn mochten proeven. Daarna nog pisco met een smaakje. Ik dacht nou ik kan toch niet veel anders doen. Ik heb maar geen flessen drank ingeslagen. Toen moesten we nog kijken bij een zoete choclo makerij. Dat sluit natuurlijk mooi aan op het bezoek in het restaurant. Uiteindelijk kwamen we bij de Petroglief. Het was een hele toestand want we moesten over een rivierbedding met een hangbrug. Met mijn hoogtevrees dacht ik ik geef de pijp aan Maarten, maar  ik vermande (jaja) mezelf en ging over de brug. Ik vond het doodeng. Mijn mede busgenoten maakten het niet makkelijker door veel selfies te willen maken en ook nog een beetje de brug extra te laten wiebelen. Terug was ik er als nummer twee over. Zodat de rest van mijn nieuwe vrienden nog zoveel selfies kon maken als nodig was voor een mooi weblog. De petroglief het bleken er vele te zijn, maar die mochten we allemaal niet zien. We kregen er twee te zien, en er werd nog gebouwd aan een museum. Oh daar heb ik dan weer geen foto van. Hoewel mooi, was het leuker geweest om er een aantal te zien. De bezienswaardigheid van de brug, iedereen vond het fantastisch dat had van mij dan weer niet gehoeven, ik had liever rustig naar wat van die oude stenen gekeken. Maar wellicht kan dat over een paar jaar als het museum zijn belofte waar maakt. 

Vandaag naar Ilo 

In de bodega. Een dame vertelt wat er allemaal te zuipen valt. 

De dierentuin, wonderschoon

Een petroglief

De enge brug. Met een selfie moment. 

In Tacna

De heilige Santa Rosa Di Lima

De heilige San Martin de Porres 

Onmiskentbaar Rembrandt

Onmiskenbaar Eiffel, geloof ik 

Oh het aantal lezers neemt dramatisch af. Nou ja het is voor mij zelf ook leuk om te doen. Ik zit nu in Tacna heel dicht bij de grens van Chili, misschien ben ik wel nooit zo ver van huis geweest. In ieder geval nog nooit zo ver in Zuid-Amerika. Het ligt een soort midden in de woestijn. Heeft een klein koloniaal deel en ziet er verder vrij stoffig uit. Het is dan wel weer een soort van gezellig overzichtelijk sullig. In het vliegtuig hiernaar toe viel vooral de overlast van kinderen mij op. Tja ik ben natuurlijk ook niet de grootste kindervriend voor dreinend grut. En twee mee, en dan drie rolkoffers, ik vond het maar een toestand. Het was natuurlijk handbagage alleen voor die types. Maar de vlucht ging op tijd. Ik kneep mij een beetje voor de toestanden alhier, maar alles is super rustig. Er staan alleen steeds enorme rijen voor de bank, ik weet niet of mensen hun geld er naar toe brengen of toch maar liever dollars onder hun bed hebben. Tja nou die dollar met die enorme staatsschuld. Oh als je ooit onder dat bord in New York hebt gestaan met hoe hard die staatsschuld daar oploopt. Niet te filmen. Maar ja hier dus, er is een aardige kerk. Met een heuse of hij ziet er heuse uit Rembrandt, een fontein die door Eiffel gemaakt lijkt te zijn. Wat ze toch met Eiffel hebben hier, blijkbaar heeft Peru die hele wereld tentoonstelling leeg gehaald en alles naar Peru verscheept. De politieke situatie is geloof ik hier rustig. Ik zag gisteren een paar honderd mensen op straat lopen, in witte kleding en met witte ballonnen. Ik neem aan dat ze niet tegen het Nederlandse helium verbod te hoop liepen. Met die witte ballonnen kreeg ik het idee dat men door wil met het leven, vrede en maar het beste er van maken, en te hopen dat de nieuwe verkiezingen er snel zijn. 

Die universiteit die ontruimt is ziet men in Peru als een bolwerk van het linkse volksdeel, er gaan geruchten dat sommige professoren rebellen zijn. Maar ja ik blijf het moeilijk om in te schatten wie hier nu het grootste deel van de waarheid spreekt. Morgen wil ik naar Ilo gaan. Een belangrijk deel van de mensen hier ziet daar geloof ik ook geen bezwaar in, ik moet dan alleen wel met een bus. Misschien moet ik dan nog een extra fles water meenemen. Al is de tocht twee uur. Dus het valt allemaal te overzien. 

Ik ga nu een rondje foto's maken om dit blog super mooi te maken. 

Maar ik merk nog steeds niets

 Ik zie in de krant en hier op tv allerlei rellen en ik merk er in Miraflores niets van. Ik kneep hem zaterdagavond onderweg naar het vliegveld. Het verhaal ging dat men van buiten de stad naar Lima wilde optrekken. Ik dacht, oh god oh god als dat dan maar niet over het vliegveld gaat en we toch ineens voor een blokkade staan. Maar dat ging allemaal helemaal soepel, en er was zeg maar ondanks de nacht geen vuiltje aan de zon. Gisteren heb ik de hele dag sloom gedaan. Ik dacht ook dat zaterdag wel voldoende avontuur was. We waren overdag nog naar La Victoria geweest, volgens TJ het echte Peru. Ik ben ook voor het eerst in de Metro van Lima geweest. Afgezien van dat het onderneming was ging het toch wel zo soepel als je van een Metro mag verwachten. Daar moesten we op zoek naar een nep Peru shirt. Enorme 10 blokken lang gevuld met net kleding. Maar ja volgens Manuel maken ze veel shirtjes Lacosta bijvoorbeeld hier, waarna ze verscheept worden. Dus het is gewoon een doos die niet verscheept is. We slaagden voor de voetbal shirts. Ik heb me ook laten verleiden tot een aankoop. Volgens TJ geschikt om in te rennen. Nou ik hoop maar op het Red bull effect zullen we maar zeggen. 

Maar ook daar was het gewoon een hectische normale zaterdag. Iedereen liep te roepen dat ze mooie shirts hadden, pantalons, of bh's. Er liepen dames met borden rond, maar die riepen niet op tot acties maar lieten zien dat je bij haar veel mooie spullen kon kopen. 

Gister, als in zondagavond was er een mevrouw op de hoek van het Kennedypark lieve liedjes aan het zingen. Er stonden mensen om heen met een kaarsje. Maar ze liet ook de mensen iets roepen. Ik werd niet helemaal senang van de situatie maar het was ja het was dan aan de andere kant iemand die lieve liedjes zong en mensen met kaarsen. Dus tja dat is ook weer niet iets om heel bang van te worden. Ik denk niet dat ze die kaarsen wilden gebruiken om iets in de fik te steken. 

Vandaag ga ik naar Tacna. Dat ligt helemaal in het zuiden. Het zuiden daar zijn ook de rellen. Maar ook het zuiden is weer relatief groot. Daar heb je de Andes strook, richting Bolivia, met het Titicacameer als toeristisch hoogtepunt. Maar ik ga naar de kust en volgens een ieder is het daar rustig. 

Ik vind het wel moeilijk om de situatie helemaal goed in te schatten. Ik geloof dat een deel van de mensen een sensatie bak is. Nou ik zou verhuizen als ik in de Baarsjes woonde, er waren al in 1999 die rellen met de politie, en nu weer met die Marokkanen. Ik zag het gisteren nog op Youtube, te vreselijk voor woorden, het zal je huur auto maar zijn. Ze moeten al die gasten oppakken. Of, als je toch voor mij naar de Dirk gaat kun je dan geen pot zure bommen voor mij meenemen. Ik denk dat het nu eerder de laatste situatie zal zijn. Ik zag eerder dat ik een tekst status in whatsapp kon plaatsen nu zie ik die optie niet meer. Ik start mijn telefoon nog een keer op maar ik ga in ieder geval weer bloggen. Dus maak jullie allen geen zorgen. Oh gevonden en weer geupdate.

Bij Mayta

 Gisteren dan gegeten bij Mayta, volgens de lijst van beste restaurant staan ze op nummer 32 van de wereld ranglijst. Het zit ergens in Miraflores in best wel een gewone straat. TJ moest terug naar huis vliegen, dus we wilden een beetje op tijd zijn en waren er iets vroeger. Maar ik geloof dat het goed uitkwam want hij had op de luchthaven zijn tijd nodig. 

Het menu; ik had het Yachay menu besteld 

Zo zag dat er uit, al kregen we het helemaal aan het eind. Nou het begon zoals jullie kunnen lezen met Tubers, dat waren geloof ik een soort apentisers. Het zag er in ieder geval mooi uit. We moesten onze handen ontsmetten, want we moesten veel met onze handen eten. 

Kijk dat is de Tubers. We hoefden niet de hele steen te verorberen en ook de uitgelopen knollen waren decoratie

We kregen er zelfs een instructie bij, want we mochten het hapje uit de tuin in twee happen wegwerken en het hapje van de rotsen met één hap. Maar gelukkig hadden we onze handen net ontsmet. Dus ging het makkelijk met de handen. Ik ben eigenlijk een beetje vergeten wat het was, maar het was wel lekker, dat uit het tuintje was knapperig en zacht maar wel heel duidelijk van smaak, maar ja ik weet niet meer precies hoe de smaak was. Maar ja we moesten door. Ook geen tijd voor teveel beschouwingen. Nou ja van TJ misschien 1 dat zijn vriendin J. toch vooral naar restaurants gaat die onderdeel zijn van een keten en dat je daar veel voor een weinig krijgt. Je kan veel over Mayta zeggen, maar de hapjes waren weinig voor veel. We hadden eerst een ober met een tattoo op zijn hand. Maar die werd later vervangen door een andere ober. Leuker maar wel zonder aangebrachte gebruiksaanwijzing. Ik moest nog even denken aan het sieraad ooit ontworpen door Dali voor Marlene Dietrich. Een paar kettingen die als je ze goed omdeed een handkus vormden, eigenlijk een soort handschoen dus 

Snel door naar de boontjes Want daarna kwamen er twee gerechten met zeg maar tuinbonen. Er was een sint jacobschelp in een soepje van bonen en een soort vrolijk in twee gehakte boon. Ik vond dat die bonen een mooie rijke smaak hadden. En in dat soepje zat wat limoen. Wederom een fraai en lekker happje. Die boon had echt veel boon smaak. 

Worteltjes, daarna kwam er een compositie van worteltjes voorbij. Die bestonden, ik dacht eerst even in het kader van de inclusie van regenboog worteltjes. Maar dat bleek niet het geval te zijn. Wel jammer voor oud buurman Robert want die was altijd maar druk met regenboog worteltjes. Dit dus niet het was meer, waarschijnlijk wel verschillende wortelen, maar ook vooral verschillend klaar gemaakt. En dat, beetje saai maar leidde toch vooral ook voor een mooi podium van de wortel smaak. Er was wortel poeder en een soort gerookte of gedroogde, of verdroogde wortel. Ja en dus misschien zeg maar elstar wortel, of golden delicious wortel 

Aubergine, het bleef nog even bij gewoon degelijk eten. En er zijn ook nog steeds geen brokken vlees voorbij gekomen. Het zijn toch nog een beetje dingen waarmee je ze ook langs de kant van de weg zitten. Maar nu dus aubergine. Waarbij de aubergine, een baby nog in een soepje lag dat een beetje olie smaak, zeg maar aubergine olie, wat vervolgens ook nog leuk combineerde met de koperen lepel. Dat gleed ook weer een soort van soepel naar binnen. Daarboven een soort cracker van de huid van de aubergine en een soort babacamous, of hoe heet die spread uit het midden oosten. Weer spectaculair. 

Ze zijn hier natuurlijk dol op mais dus dat werd met quinoa de volgende gang. Die jonge man bleef maar in ons oor toeteren over Choclo. Dat is hier ook een behoorlijk toegang tot het internet, al werkt het helaas niet overal als clockwork. Maar ja in de receptie waar ik nu zit wel. Dit was het dus. We kregen wel beetje meelij met de ober. Want al die hapjes zien er uit als kunstwerken. Maar ja al die bordjes zoals deze zijn natuurlijk dan weer beeldhouwerken, waarbij een Bracuse natuurlijk eigenlijk maar kinderspel is. Dit had door die quinoa een beetje een crisp en die baby mais, die smaakte toch ook net weer meer als een baby mais die nog een rijk en vol leven had kunnen krijgen. Maar we werden er natuurlijk van verzekerd dat de baby mais weer van een speciaal ras was, namelijk de Choclo. Ik hoop maar dat er mensen zijn die verschillende rassen van baby mais kunnen onderscheiden. 

Door door we moesten weer door. 

Er volgde een hapje van krab, dat een soort van feestelijk geserveerd was op een mosselbank. Het gaat alleen om die worstjes die er boven op liggen. Wederom hoefden we weer niet de hele compositie op te eten. TJ vroeg zich wel af hoe het zich in de vaatwasser zou gedragen. Maar het zag er fraai uit, de verschilldende door elkaar gehusselde schelpen tot een worstje verwerkt.  Verder was er nog een soort van bitterbal van krab, of ander beest uit de oceaan. Dat was een soort heel luchtig gefrituurd, of bijna niet balletje, wel een soort meel maar misschien eerder maislmeel ofzo dat 

Nu was er vis. Een vis uit de Amazone, we moesten een paar delen eten. Het was een enorme vis zei de jongen. Dat moet ook wel want één van de hapjes was de wang, en geloof ik huid en nog iets. Maar ook dat ben ik al weer beetje vergeten. We kregen wel discussie over de volgorde. Ik vraag me af terwijl ik met een scheef oog, of scheel naar de foto kijk of we die vissen gezien hebben terwijl we in Iquitos over de markt renden. Waarschijnlijk wel. Maar helemaal zeker weet ik het niet. Was wederom lekker. Het cocktail prikkertje was nog met een stukje wol omwikkelt, want het zou eens uit je handen mogen vliegen. 

Door door 

We kregen alpaca, helaas er zat geen cavia in. Ik denk dat collega T met het bevrijdingsfront voor de Peruaanse cavia eindelijk voet aan de grond krijgt. Onder zien jullie andes zout, dat kan natuurlijk niet ontbreken bij alpaca. Zeg nou zelf wat is alpaca zonder andeszout. Goed dat het er was. De alpaca zelf, nou ja die leefde niet meer, maar het was heel mals vlees. Een beetje als een de wol van baby alpaca, zo zacht en het waren eigenlijk maar een paar stukjes er zat nog wel gefermenteerde peper bij dat het net een lekkere echte kick gaf. Jullie vragen jullie natuurlijk af hoeveel liter wijn ik al achter de kiezen had, ik zat heel bescheiden aan een glaasje witte wijn uit Argentiene te lurken. Op dit moment in het feestmaal besloot ik tot een glas rode wijn. Die uit het verre Valencia kwam. Vier soorten druiven door elkaar geprakt. Ik vond het eigenlijk te veel. Maar ja, en het volgde wel met de aankondiging dat het dessert er al aan zat te komen. 

Waarbij het gaat om twee van die creme balletjes en we niet de hele schaal mochten leeg eten. Het tweede hapje was een stukje wortel. Ondertussen had een juffrouw ons voorzien een nieuwe dosis ontsmetting. Ik vond toen alleen wel even dat je handen dan weer ruiken naar ontsmetting. Het tweede hapje was met soort vezelige, maar wel hele zachte structuur weer lekker. 

Dit was dan weer een soort maracuya.  Voor de kijkers thuis een passievrucht, maar dan weer heel speciaal. Of hoe het heet. Spellingscontrole is ook al niet meer wat het geweest is. Het was een soort zacht sorbet ijsje, in de schil van de vrucht pepropt. Wederom fraai. We moesten er met ons neus overheen gaan. Het groene was alleen voor geur, en dat rook, naar vers gemaaid groen, of iets dergelijk. Maar ja je bent een boerenzoon of je bent het niet. Kregen ook nog de instructie om het bij het steeltje vast te houden. Anders verdween je hele toetje, volgens weer een nieuwe ober zijn favoriet zomaar in de hooiberg en dat zou zonde zijn. Ja toch. 

Toen was er weer iets met mais. Een soort uitgelepelde mais kolf, die vervolgens met ijs was gevuld dat wij weer mochten leeg lepelen. Zacht sorbet achtig ijs, oh ja het staat op het menu met een zachte kaas er in van een andes koe. Nou zachter van smaak dan wij kennen met kaas die zacht is van smaak. Maar wel gezellig romig etc,

Wat een werk dit weblog, maar het zit er op hierna is er alleen nog koffie, We kregen nog een proeverij van chocolade. Met een mooie houten lepel en een beetje iets van chocolade. Een soort eh nou ja ander zoet hapje van chocolade, en een bekertje chocolade drank. We net iets anders als de enige echte. Maar het proces van meneer van Houten uit 18 zoveel was niet los gelaten op deze chocolade, en het was natuurlijk ook weer een ander type van chocolade. Welk type dat heb ik dan ook weer niet onthouden. Laten we het er op houden dat het diep uit de Andes kwam, en voorals niet eerder door slome gringo's of hipsters ontdekt was en zeker niet door meneer Van Houten. 

Dan is er natuurlijk nog de vraag hoe zaten we erbij. Nou de muren waren een soort van opstelling van de verschillende soorten stenen die je hier in de lokale bouwmarkten kan kopen en dan feestelijk opgesteld. Er stond goede subtiele verlichting op het eten. Daar zou ik nog iets van kunnen leren. Bij mij is geloof ik subtiel licht waarbij je een operatie kan uitvoeren. We zaten aan een grote natuurstenen tafel volgens mij nauwelijks te verschuiven. Naast ons ging een stel zitten, ik denk zeg maar van mijn leeftijd. De mevrouw had in ieder geval haar lippen laten doen. En was druk bezig om zichzelf goed te bekijken en ze had schoenen met een stevige hak aan. Haar hubbie zat in een wit zomer tenue te stralen. Ja want zijn vrouw een kop groter en met een beetje hulp zag er toch maar uit om door een siliconen ringentje te halen. Naast ons ging een duits ouder echtpaar zitten. Maar die gingen voor de alla carte en waren snel weer verdwenen. Ik had nog uitzicht op een rood beetje niksig meisje met haar vriend, die ook weer niet zo leuk was dat je je beurt gaat afwachten. Kwamen er nog twee of drie goed gekapte Amerikaanse dames aan geschoven, waarbij jong ook niet meteen het eerste was wat door mij heen schoot. Een man van hun leeftijd, en een jongere heer. Ik nam maar aan dat de gids was. Verder was er nog een groepje Amerikanen, een jochie van een jaar of 8 met een leuk afro kapsel, een mooie moeder op stevige blokhakken en zijden jurkje en een kale man. Er hoorden nog een paar bij, ik vond die het meest glamoreus van het hele gebeuren. Vlak voor we weggingen kwam er nog een stel binnen van een jaar of 25 die al bijna van hitsigheid over tafel rolden nog voordat de wijnkaart gebracht was. 

Toen moest TJ naar de luchthaven om zijn vliegtuig te halen. En bleef ik alleen achter om aan dit blog te werken. 

Ik heb verder nog weinig gemerkt van de onlusten alhier. Hopen dat het zo blijft.