Weer een andere streek weer een andere vakantie. Oh nou we vertrokken gisteren een uurtje te laat uit een zeer regenachtig Amsterdam. Op de één of andere manier was ik net niet helemaal senang met Egypte.nl. Zou het allemaal wel goed gaan. Maar we konden netjes inchecken. Er was wat gedoe met onze vervolg vlucht naar Luxor, maar dat bleek een soort administratieve bug te zijn die ze bij het inchecken konden verhelpen. Daarna zoals altijd het gezellige wachten op Schiphol. Egyptian Air bleek het vliegtuig, zou het het vliegtuig zijn met de Palestijnen te laat onderweg gestuurd te hebben. Dus kwamen we ook te laat in Cairo aan. Moesten we ineens rennen, vliegen, hollen naar de volgende vlucht. Er bleek netjes een mannetje van Egypte.nl met onze visa klaar te staan. Dus dat bleek allemaal mooi en goed geregeld te zijn. Bleken we ook nog businessclass te zitten. Helemaal toppie, al waren het vooral luie overdreven ru
ime stoelen waar we een uurtje in mochten hangen. Maar het was wel leuk. Maar ja in Luxor bleek dat onze koffers dan weer niet waren gaan hollen, vliegen en rennen die waren gewoon in Cairo gebleven. Jammer is dat je dat altijd pas na een uur ontdekt. Maar er stond wel weer iemand klaar van Egypte.nl dus dat werkte wel weer goed. Toen mochten we meteen aan boord. Al bleef de boot nog een tijd in de haven. We bleken nog een nachtelijke diner op de kamer te hebben. Maar dat had M. voorzienig in de koelkast geplaatst, het waren alleen maar broodjes. We kregen de boodschap dat onze gids er om 9 uur te zijn. Dus wij de volgende dag vroeg naar het ontbijt. Bleek dat de 9 uur half acht had moeten zijn en de drie andere hollanders uit Nieuw Vennep dachten nou we zitten met een stel slome dozen die zich eindeloos verslapen in een groep. Wij die broodjes van gisteren meegegrist en hop meteen met slaperige zonder koffie ogen meteen naar de eerste bezienswaardigheid. Wij meteen naar de tempel van Karnak in Luxor. Het was nog ruim voor 8 toen we blootgesteld werden aan al het tempel geweld. Het blijkt dat een volgende Farao vaak Ramses de bende van zijn voorganger grotendeels sloopt en er een nieuwe tempel, en vooral een nieuwe ingang bijmaakt. Die moet natuurlijk groter en heftiger zijn dan die van zijn voorganger waardoor je een enorm tempelcomplex hebt. Ik was te slaperig om het allemaal goed bij te houden. Er staat altijd een enorme muur omheen. Die maakten ze door eerst modderstenen te stapelen en daarmee dan de grote constructie te bouwen. Een boeivolle manier om slib te gebruiken. Vroeger stroomde er nog een kanaal naar toe, maar hoewel het opgegraven was is het op last van de de vorige van der Laan, of burgermeester dichtgegooid. We leerden veel over de geschiedenis, en M. absorbeerde alles als een spons, maar dan kon ook zijn omdat onze brein door gebrek aan koffie was als een oase die smachtte naar iets, desnoods kennis over een tempel. Daarna kwam een onderdeel dat de Nieuw Venneperianen maar niets vonden een leuke excursie naar het vliegveld voor ons ondergoed. Maar voor ons was het het hoogtepunt van de dag koffers halen op de luchthaven. Yes, weer onderbroeken, scheerzeep en al die troep die we meeslepen. Daarna moesten we naar de koningsvallei. Op een bepaalt moment hadden de farao's ontdekt dat een pyramide dan wel leuk is, maar dat het ook een beetje werkt als een rolex om een voetballer zijn pols, het schreeuwt om beroving. Dus toen zijn ze diepe gaten in de grond gaan maken die het dievengilde op het verkeerde pad moesten brengen. Later bleek weer dat vooral de grafgravers ook grafrovers waren. Maar ja die mensen hadden natuurlijk jarenlang voor een hongerloon met stenen gesleept, daarna was er wat gerechtigheid. Dus wij in de grafkelder van de Farao van Mozes en nog een ander dat was het moment dat we definitief niet meer oksel fris waren. Maar alle wandversiering maakte het de moeite waard. Daarna gingen we de tempel van Hatsjepsoep gekijken. Dat is de enige dame die het tot Farao geschopt heeft natuurlijk met toestanden en intriges. Vooral omdat ze dochter was van een Farao die geen zonen had en zei aanbood, een Emma waardig dat ze wel Farao regentes wilde zijn. Ongehoord in die tijd, maar ja dat komende uit een land dat nog nooit een vrouwelijk premier heeft gehad. Precies, en toen ze natuurlijk een maal op de stoel van macht zat had ze geen zin om die af te staan aan haar zoon. Toen ze uiteindelijk volgens de laatste inzichten toch een natuurlijke dood stierf nam haar zoon het rijk over en die begon meteen met de hele zaak van haar kort en klein te laten slaan.
Daarna gingen we naar de boot, die ging meteen weg want we hadden de zaak al flink opgehouden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten