Een heuse vernissage

 Gisteren dan vanuit Perugia met de trein naar Milaan. Beetje suf want ik kwam op een station aan in het zuiden van Milaan en moest daarna een kaartje bijkopen (3 euro) en een andere trein vinden die me mee wilde nemen naar het centraal station van Milaan. Het centraal station van Milaan is bekend om zijn schoonheid, maar het is ook wel een enorm bouwwerk uit de tijd van de fascisten. Dus eh je ka er van denken wat je wilt. Maar het is in ieder geval groots en beroemd. Ik heb anders dan een plaatje van internet, maar ja dat kunnen jullie net zo snel googlen. 

Het laatste rondje door Perugia was niet een groot succes. Ik vond een museum maar dat bleek in het weekend open te zijn. De opgraving leek de mensa overheen gebouwd te zijn. Een enorme kerk was natuurlijk op slot maar de doorkijkjes waren mooi en ik had een parkje waar ik een beetje kon lezen. Wat allemaal dan toch uiteindelijk wel optelt tot een leuke dag. Ik heb de laatste dag een pizza gegeten omdat het nog al een basic restaurant was schoot het wijntje erbij in. De totale kosten waren daardoor onder de €10 waarmee ik in Perugia alleen maar dirt cheap heb gegeten. Staat tegen over dat ik ook geen nieuwe smaak sensaties heb ontdekt. Wel veel chinees gegeten, maar die zat aan de andere kant van de steeg. Was omdat ik naar beneden moest om er te komen, anders had ik de andere avonden naar huis kunnen rollen. Ik had nog een soort van probleem gemaakt in mijn hoofd van hoe op het station van Perugia te komen. Doordat het historische deel het eiland van San Lorenzo op een berg ligt en de rest van het stadje ook allemaal bergerig is rijden die bussen als een dronken tor door het stadje en heb je ook eigenlijk geen idee welke bus naar het station gaat. De mevrouw van de lokale VVV die wist eigenlijk alleen maar mini-metro te vertellen maar dan zou ik met mijn goede goed en alle extra meuk die inmiddels van mij is geworden de berg moeten oplopen, en dat leek me nou net te veel werk. Die roltrap zit weer aan de andere kant van de berg. Die mini-metro is wel een maf ding. Een soort caravan die heen en weer gaat. Ik ben er niet ingeweest maar hij is inderdaad mini. Voor het station was alles opgebroken. Eindelijk weer een beetje Amsterdam. 

Ik ging ergens koffie drinken. Bleek dat het een oude melkhandel was. Ik zag mensen aan een tafeltje verlekkerd koffie met slagroom wel werken. Ik dacht nou als het een specialiteit is dan moet ik het ook maar nemen. Het was hele dikke slagroom. Ik denk met een aanzienlijk vet percentage. Hoger dan wat er uit Nederland uit de koe spuitbus komt. 

Eindelijk een pizza in Perugia. Het was voor de kenners bij Pizzeria Napoli 

Zo gaat dan de zon onder in Umbrie. Ik dacht als ik nou op voorgrond een dame met een kind in haar armen op een ezel schilder kan het zo worden opgenomen in het museum. Als vlucht naar Egypte. 

Oh ook nog een stoomtrein verstopt op het station van Milaan. 

Dit zijn foto's van de vernissage van Naki in de eh ja waar. Nou ik een homo bar in Milaan. Meegenomen door deze twee toppers Chris en Arcy. Die zo ik al 25 ken zo hadden we berekend. Wereld beroemd doordat ze ooit met Kill van mijn email adres mij ontvingen in Bari en daarna te gast waren bij mij. De keren dat ik in Milaan was heb ik een afspraak met ze gehad. Ze weten steeds tenten te vinden waar je bij het bestellen van een drankje meteen een maaltijd geserveerd krijgt. Terwijl we daar zaten was een dame Naki bezig allerlei werk op te hangen. Ze was een soort illustrator en had allerlei tekeningen gemaakt van het Milanese homo leven. Grappige baardige mannetjes die met alles en nog wat in de weer zijn. Ze liep door de bar heen en het was wederom een top avond. Ik hoop dat de dames weer een keer naar Amsterdam komen. 

Dan begint eigenlijk vandaag de grote terugreis. Salerno was natuurlijk het verst van huis Volgens google zeg maar 1900 km. Napels is 1843 km, perugia 1524 km en Milaan 1100 km. Karlsruhe is tenslotte 550 km. Oh dan ligt het mooi in het midden.