Laatste keer Rome

 Ik heb natuurlijk veel geschreven over Caravaggio maar de beste man heeft uiteindelijk hier maar een paar jaar gewoond. Dus de stad moet meer hebben. Ik heb een vrij ruime kamer in een bed and breakfast. Daarvoor moet ik wel naar Don Nino een bar op de hoek van de straat. Het valt te overzien. Ik krijg daar net iets meer dan koffie en een croissant. Namelijk ook nog een broodje en een jus. Dus daarmee kan ik de paden wel op, de lanen in. Ik dacht dat ik het wel zonder airco kon. Maar het blijft hier 's nachts wel warm. Hoewel ik een balkon heb en deuren daar naar toe is er weinig wind die naar binnen waait. Waarbij weinig eigenlijk niets is. Dus na een paar nachten badend in het zweet wakker geworden te zijn knalde ik de laatste twee dagen toch maar de airco aan. Ik heb relatief weinig meegekregen van de oudheid. Ik heb naar wat beelden staan kijken en een paar oude muurtjes bekeken maar structureel heb ik er niets van meegekregen. Al zit ik dus net buiten de oude stadsmuur, waar ik wel voortdurend tegen aan kijk. Verder is het lokale marktje uitgerust met een beeldhouw werk van de Wolf. Dus ook dat krijg ik gratis mee. Ik heb alleen drie paar sokken gekocht. Ik had van die sokken aan die alleen mijn voet een beetje bedekten, die waren na het wandelen naar de ontbijt hut al helemaal door mijn schoen geschoven. Ik dacht die mogen nu weg en vervangen worden. Dus dat maar gedaan. Ik heb alles wandelend gedaan. Ik moest daarvoor vaak over de XX September wandelen. Dan kon ik kiezen dicht langs het forum of het Quirinaal. Ik koos meestal voor de laatste. Dan nog even door kuieren en je staat op de Via del Corso nou ja vanaf daar heb je uitzicht op de typemachine en nog veel meer schoons wat Rome heeft te bieden. Zoals die keer dat ik naar Doria wilde. Ik ben niet naar het Pantheon geweest, daar stond me een rij voor. Oh ik ben er wel langsgelopen maar niet ingegaan. Ik kwam er langs onderweg naar Piazza Navona. Dat is van die voetbal supporters die ze volgens mij niet meer Europa in zouden moeten sturen. Overigens sirenes en alarm toestanden... Blijk ik tegen de spelers bus van het Nationale elftal aan te kijken. Ik ben natuurlijk een beetje sloom met foto's maken, maar het zit in mijn cuore. Dat is toch ook alweer heel wat. Ik ga zo mijn bezittingen bij elkaar rapen want ik ga naar Salerno. Daar hoef ik een stuk minder de toerist uit te hangen. Daar kan ik mij overgeven aan het dolce fare niente. Ja dat heb ik hier ook wel gedaan maar ik denk dat ik toch ook iedere dag 15 km heb gelopen. En dat alleen maar om af gesnobt te worden in een tassenwinkel. T. wil een tas hebben en Google leerde mij dat ze het ergens in een winkeltje zouden moeten hebben. Het was bovendien een alternatieve winkel met planten en Vega tassen. Ofzo, ik wist ook weer niet dat het bestond. Nou ja volgens Google maps was het te belopen Dus ik zet koers, loop 15 keer verkeerd zie mooie dingen. In winkel 1 waar ik het vroeg had ik meteen een handige strategie bedacht. Ik zei tegen een dame ik zoek een tas voor mijn zus. Tja u weet vast hoe zussen zijn, want u bent er zelf ook een. In het Italiaans dame lachen. Waarschijnlijk om mijn Italiaans maar toch. Die strategie ook toegepast. Maar ik bleek bij een valse nicht te moeten zijn. Die blies natuurlijk meteen een andere toon aan, nee ja ze hadden het merk wel gehad maar het waren siliconen, en dat werd maar vies. Hij begon gelukkig niet over lekkende siliconen dat had ik niet getrokken. Het was wel stom dat hij niet zei dat ze ook andere schitterende tassen hadden. Maar ja hij dacht natuurlijk als ik die ga aanprijzen en die sukkel komt met de verkeerde tas thuis dan vallen er ook klapjes. Dus al met al heb ik nog geen tas kunnen scoren. Ze zijn hier wel druk in de weer met leren tassen in de aanbieding te hebben, misschien moet ik daar verder op de reis nog eens over gaan nadenken. 

Het eten, ik had twee keer een slechte pizza gegeten. Ik vond het een beetje lijken op zo'n reuze cracker van de IKEA met wat versiering er op. De versieren was wel leuk, radechio en de tweede keer courgette bloem ansjovis en mozzarella maar met die bodem was het hem niet. Bij pizzeria

Napoli kreeg ik maar 3 kwartier om te eten. Dat met de tijd die de ober er over overdeed om een drankje op te nemen had ik zeg maar net voldoende tijd om af te reken. Hier om de hoek zit een vrij sobere hut waar het eten zichtbaar in de vitrine klaar ligt. Ik dacht ik ga daar kijken. Dat bleek vervolgens prima te zijn dus toen ben ik daar maar klant geworden. Eerst van een stuk lasagne maar later ook van andere dingen. Ze deden er bovendien goed aan taart. Dat kan ik ook altijd wel waarderen.