Nou ik zit in een one drive trap alles wat ik wil gaat automatisch via de one drive, maar ik moet verplicht daar meer kopen. Misschien moet ik eerst meer opslagruimte kopen voor dat ik iets mag weggooien. Het voelt een beetje als een trap.
En daar wilde ik het niet eens over hebben. Gisteren bij het wereld beroemde restaurant Astrid & Gaston gegeten. Dat is net zoiets als Central, maar deze hut staat slechts op nummer 30 van de wereld toplijst. Een beetje armoede dus, al was het dan wel weer een gepeperde rekening. Wat valt er over te melden. Nou het zit in San Isidro, vlak bij de Javier Prado. Dus lopen zat er deze keer niet in. Het is een enorme hut, maar het zat verre van vol. We zaten in een kamer internationaal. We kregen een jongen met hazenlip als ober. Kan het kind ook niets aan doen, maar het engels waar hij zijn excuus over maakte werd er niet duidelijker op. De Sommelier was wel een slokje lekkere wijn zeg maar. Ik had TJ natuurlijk meegesleept. We kregen vooral heel veel dingen uit zee opgevist. Maar wat ook wel bijzonder was dat ik mijn eerste cavia heb mogen opeten. Nou ja ik geloof niet dat het een hele was, het was een reepje van zeg 1 bij 4 centimeter. Veel bijzonders, ja vlees, ja krokant, ja cavia smaak was er niet aan. Het was allemaal wederom een soort van onbeschrijfelijk lekker, veel maar allemaal kleine hapjes. Door die lispelende ober verklaart, meestal scallops, leche de tigre, kreeft, zeekomkommer, cavia en speenvarken. Ik had trouwens eerst een appelpisco cocktail. Die dronk ik nog door tot zeg maar 3 gangen in het menu. Ik kreeg een vreselijke trek in wijn en dus om met de Sommelier te praten die wist mij iets aan te smeren uit Chili, wit en droog, dat zeker niet verkeerd was. Omdat TJ een blauw knoopje draagt bleef die pelligrino drinken of het gratis uit de kraan kwam. We hebben er iets van 2,5 uur gezeten, maar toen was ik het een beetje zat, het heen en weer gescharrel van het personeel ik weet het niet nou ik had het wel gezien. Het was me trouwens een schitterende hacienda. Daar midden in San Isidoro. We keken uit op een groepje dat met Alan Ladd en een soort twee bejaarde Diane Keaton zo uit een Woody Allen film zou kunnen lopen. Er zou dan alleen een onthulling moeten zijn. Ik denk omdat ze met zijn 5 waren, een soort twee zussen en drie mannen, waarvan één met veel ringen, waar mijn gaydar op begon te rinkelen. Dit is de onthulling, het blijkt dat die homo al 38 jaar een verhouding heeft met die Alan Ladd type en dat zijn vrouw die er toch iets meer uit ziet als Carole King het niet wist. Maar het allemaal niets meer kan schelen, op de voorwaarde dat zij de kunst collectie kon houden. De rest van de tafel was echter in grote shock. Nou ja dat soort dingen, en toen was er een coke bonbon, ja inderdaad van de snuif. TJ zei dat het mijn eh ik weet niet wat aantaste. Verder hoogte punt was dan nog dat we er in de stromende regen naar toe moesten rennen. Dan is wel volgens de lokale inzichten, er vielen 7 druppels regen. Overdag waren we wezen eten in het totale andere kant van het spectrum, in iets wat volgens Lewis de 5 continenten heette, maar daar bleken er twee van gesneuveld, slechts 3. Waar je dinge van 3 continenten kon eten, zeg maar bami, spaghetti en spruitjes. Waarbij hier spruitjes dan Arroz con pollo heten, en eigenlijk bami en spaghetti tallerin genoemd worden, maar toch. Dat was ook een enorme hut, boordevol peruanen, waarbij het tafeltje naast ons ook weer een verhaal had. Maar dit was een jong stel waarbij de condoom een keer was losgeschoten en een kleine Imaculata het gevolg was. Waarbij de jonge vader al wel klaar voor liefde zonder condoom was. Maar toen zijn dochter steeds de sandalen uitschopte zijn geduld toch een beetje op was. Meneer Lewis had ons hier mee naar toe genomen. Stomme fotos
En daar wilde ik het niet eens over hebben. Gisteren bij het wereld beroemde restaurant Astrid & Gaston gegeten. Dat is net zoiets als Central, maar deze hut staat slechts op nummer 30 van de wereld toplijst. Een beetje armoede dus, al was het dan wel weer een gepeperde rekening. Wat valt er over te melden. Nou het zit in San Isidro, vlak bij de Javier Prado. Dus lopen zat er deze keer niet in. Het is een enorme hut, maar het zat verre van vol. We zaten in een kamer internationaal. We kregen een jongen met hazenlip als ober. Kan het kind ook niets aan doen, maar het engels waar hij zijn excuus over maakte werd er niet duidelijker op. De Sommelier was wel een slokje lekkere wijn zeg maar. Ik had TJ natuurlijk meegesleept. We kregen vooral heel veel dingen uit zee opgevist. Maar wat ook wel bijzonder was dat ik mijn eerste cavia heb mogen opeten. Nou ja ik geloof niet dat het een hele was, het was een reepje van zeg 1 bij 4 centimeter. Veel bijzonders, ja vlees, ja krokant, ja cavia smaak was er niet aan. Het was allemaal wederom een soort van onbeschrijfelijk lekker, veel maar allemaal kleine hapjes. Door die lispelende ober verklaart, meestal scallops, leche de tigre, kreeft, zeekomkommer, cavia en speenvarken. Ik had trouwens eerst een appelpisco cocktail. Die dronk ik nog door tot zeg maar 3 gangen in het menu. Ik kreeg een vreselijke trek in wijn en dus om met de Sommelier te praten die wist mij iets aan te smeren uit Chili, wit en droog, dat zeker niet verkeerd was. Omdat TJ een blauw knoopje draagt bleef die pelligrino drinken of het gratis uit de kraan kwam. We hebben er iets van 2,5 uur gezeten, maar toen was ik het een beetje zat, het heen en weer gescharrel van het personeel ik weet het niet nou ik had het wel gezien. Het was me trouwens een schitterende hacienda. Daar midden in San Isidoro. We keken uit op een groepje dat met Alan Ladd en een soort twee bejaarde Diane Keaton zo uit een Woody Allen film zou kunnen lopen. Er zou dan alleen een onthulling moeten zijn. Ik denk omdat ze met zijn 5 waren, een soort twee zussen en drie mannen, waarvan één met veel ringen, waar mijn gaydar op begon te rinkelen. Dit is de onthulling, het blijkt dat die homo al 38 jaar een verhouding heeft met die Alan Ladd type en dat zijn vrouw die er toch iets meer uit ziet als Carole King het niet wist. Maar het allemaal niets meer kan schelen, op de voorwaarde dat zij de kunst collectie kon houden. De rest van de tafel was echter in grote shock. Nou ja dat soort dingen, en toen was er een coke bonbon, ja inderdaad van de snuif. TJ zei dat het mijn eh ik weet niet wat aantaste. Verder hoogte punt was dan nog dat we er in de stromende regen naar toe moesten rennen. Dan is wel volgens de lokale inzichten, er vielen 7 druppels regen. Overdag waren we wezen eten in het totale andere kant van het spectrum, in iets wat volgens Lewis de 5 continenten heette, maar daar bleken er twee van gesneuveld, slechts 3. Waar je dinge van 3 continenten kon eten, zeg maar bami, spaghetti en spruitjes. Waarbij hier spruitjes dan Arroz con pollo heten, en eigenlijk bami en spaghetti tallerin genoemd worden, maar toch. Dat was ook een enorme hut, boordevol peruanen, waarbij het tafeltje naast ons ook weer een verhaal had. Maar dit was een jong stel waarbij de condoom een keer was losgeschoten en een kleine Imaculata het gevolg was. Waarbij de jonge vader al wel klaar voor liefde zonder condoom was. Maar toen zijn dochter steeds de sandalen uitschopte zijn geduld toch een beetje op was. Meneer Lewis had ons hier mee naar toe genomen. Stomme fotos
En? Smaakte de cavia naar kip, zoals altijd alles naar kip smaakt?
BeantwoordenVerwijderenEn Trump, ach bekijk het van de leuke kant, nu heb je wel iedere dag nieuws! Heb je al aan Peruanen gevraagd wat ze van Trump denken? Misschien kun je hun antwoorden filmen, kunnen we een nieuw filmpje samenstellen, vergelijken met toen Obama aantrad waar ze toch wel wat van verwachtten.
Oh, en mocht je cederhout tegenkomen voor een mooi prijsje...